Tíminn - 02.12.1972, Blaðsíða 14

Tíminn - 02.12.1972, Blaðsíða 14
14 TíMINN Laugardagur 2. desember 1972 vitneskju um, að óvinirnir væru á hælum henni. Tuesday gat lika vel skiliö Portman og ákafa hans við að komast er allra fyrst til Indlands. Ef til vill var Portman sá, sem hann bezt gat skilið. Portman vildi fá fimm brúsum af bensini og tveim brúsum af oliu meira en honum bar. „Þú getur látið þér á sama standa" hafði Portman sagt. „Hentu þeim yfir á tengivagninn minn, þá færðu tuttugu skildinga". En Tuesday hafði ekki viljað taka við peningunum, og hann hafði ekki brosað eins og venjulega. Þetta hafði komið illa við Portman og Tuesday líka. En það var engum erfiðleikum bundið að skilja Portman, það var eigin- lega of auðvelt að sjá, hvað hann ætlaðist fyrir. Það var heldur ekki svo erfitt að skilja herra Betteson. Hann virtist alltaf hafa mesta löngun til að gefa manni ærlega utan undir. Frú Betteson olli honum heldur engum heilabrotum, þegar hún hékk yfir honum og vildi endilega hjálpa til við eldinn. Tuesday gat lika skilið frú McNairn, sem vildi hafa sólhlifina og dóttur sina meö sér til Indlands. Stundum gat hann jafnvel ekki varizt þeirri hugsun, að frú McNairn fyndist allra mikilvægast að koma sól- hllfinni til Indlands. Það var alltaf dæmalaust umstang í kringum þessa sólhlif, þvi aö þótt frú McNairn tæki hana með sér i rúmiö á hverju kvöldi til varnar gegn hugsanlegum árásum, var hún ævinlega horfin morguninn eftir, og frúin gat aldrei fundið hana sjálf. En jafnvel það, að sólhlifin var frú McNairn mikilvægust, var alveg skiljanlegt. Ungfrú Connie gat þó séð um sig sjálf, hún var áreiðanlega nokkrum árum eldri en Nadia, sem auk sjálfrar sin þurfti einnig að annast Paterson. Sólhlifin var ekki fær um að bjarga sér sjálf. Hún leit út fyrir að vera hinn mesti dýrgripur með silfur og filabein á handfanginu, og þaðsem meira var, eftir nokkra mánuði kæmi hún að miklum notum, þegar regntiminn hæfist. En majórinn, hann var gersamlega óskiljanlegur. Hann kastaði sér beint i fangið á fjandmönnunum. Hann var sá eini, sem fór i þá áttina. Hann var ekki ungur lengur, og áreiðanlega var hann ekki efnaður maður heldur, úr því að hann átti ekki bíl. Gerðir majórsins líktust mest óskiljanlegri og hreint lygilegri heimsku. En Tuesday var þó þeirrar skoðunar, að málið væri ekki svo einfalt. Hefði þetta bara verið heimskuflan, hvers vegna reyndi Paterson þá ekki að telja majórinn af þvi að snúa við? Tuesday hafði heyrt Paterson og majórinn ræða málið, og Paterson hafði ekki gert minnstu tilraun til að fá majórinn ofan af þessu. Að lokum hafði hann meira að segja rétt majórnum höndina og kvatt hann. Paterson hafði reyndar verið leiður, en hann haföi þó brosað og majórinn hafði lika brosað. Hjólið hans hafði verið þakið fyrirferðarmiklum farangri: vatnsbrúsi, sem Paterson vildi endilega að hann tæki með sér, poki með matvælum og bakpokinn hafði verið bundinn við stýrið. Tuesday hafði verið að dæla lofti i dekkin á hjólinu, þegar ungfrú Alison kom út úr tjaldinu og sagði: „Ó majór, vilduð þérekki-?" og hún hafði rétt honum bréf til doktor Fieldings á sjúkrahúsinu. Hún virtist vera gráti nær, en gat þó stillt sig. Litltí seinna hélt majórinn af stað á móti flóttamannastraumnum. Hann veifaði til þeirra, áður en hann hvarf úr augsýn. Það voru fleiri en Tuesday, sem fengið höfðu umhugsunarefni, þegar majórinn sneri við. Ungfrú Alison sat niðurbrotin og starði fram á rykugan veginn. Þegar rykið lagðist yfir nakin bök Indverjanna, fengu þeir á sig purpuralitan blæ, og legðist það á kaffibrúna húð Burmabú- anna, kom fram alveg sami litarháttur og ungfrú Alison hafði. Þessi rykmökkur, sem þyrlaðist í bylgjum yfir veginum, llktist striðinu tölu- vert mikið. Alveg eins og striðið, hafði hann áhrif á skoðanir fólks og dómgreind, það var sem menn fálmuöu sig áfram i blindni. Allt, sem gerzt hafði frá þvi að mjaórinn sótti hana i sjúkrahúsið og þar til i morgun að hann kvaddi þau og hélt af stað niður veginn aftur var sem i þoku fyrir henni. Hún hafði ekki verið þess megnug, að lita hlutina raunsæum augum. A sama hátt hafði striðið komið i veg fyrir, að hún sæi doktor Fielding i réttu ljósi. Þannig hlaut það að hafa verið. Fielding var ekki lengur ungur. Hann var gráhærður maður þrekinn um sextugsaldur. A sinum yngri árum hafði hann verið i hernum, fyrst I Frakklandi, meðan á heimsstyrjöldinni stóð og siðar á litlum af- skekktum stöðum eins og Agra og Mizapur. Allt i einu hafði hann svo sagt upp stöðu sinni sem herlæknir. Til Burma kom hann ekki sem læknir, heldur sem hver annar ferðalangur að sjá sig um — þannig var hann sjálfúr vanur að orða það. Atvikin höguðu þvi svo, að hann ílentist i Burma. Hann hafði strax tekið miklu ástfóstri við landið og ibúa þess. Hann hafði fengið stöðu sem héraðslæknir, og fyrir hans tilstilli hafði sjúkrahúsið vaxið og dafnað. Þegar hann tók við þvi, hafði það ekki verið annað en hálfhrun- inn timburskáli, sem hann hafði fengið að láni hjá einu af trúboðsfél- ögunum. Nú var sjúkrahúsið falleg, hvitkölkuð bygging i þrem álmum, og bambusskóginum, sem áður hafði vaxið óhindraður upp að húsinu, var nú haldið i hæfilegri f jarlægð og við voru teknar snyrtilegar gras- flatir og blómabeð með röðum af liljum i öllum regnbogans litum. Upp húsveggina uxu fléttur af vafningsjurtum, sem sums staðar þöktu veggina alveg. Þannig var Fielding, hann gat gert mikið úr litlu, með tvær hendur tómar gat hann gert kraftaverk, ekki einungis hvað varðaði byggingar eða aðra dauða hluti, heldur einnig, ef um var að ræða fólk. Þannig höfðu orðið alger stakkaskipti á henni fyrir hans tilstuðlan. Aður en hann kom, hafði hún ekkert verið, hvorki hvit né lituð, hvergi hafði hún átt athvarf. Hana hafði alveg vantað fastan punkt I lif sitt, og hann hafði Fieldings gefið henni, eða réttara sagt, hann hafði sjálfur orðið þessi fasti punktur. Hann hafði kennt henni og tiu öðrum blendingsstúlkum hjúkrun. Það hafði verið löng og erfið leið vörðuð nuddi, stólpipum og rúmumbúnaði, hitamælingum og farsóttum, aðstoð við uppskurði og þreytu eftir næturvaktir, alltaf sjúkdómar, fæðingar og dauðsföll. Hún var aðeins sextán ára, þegar hún byrjaði, og hún þoldi ekki einu sinni að sjá blóð, og tilhugsunin um stólpipu var nóg til þess að henni yrði flökurt. Nú var hún tvitug, og blóð lét hana eins ósnortna og rautt blek, stólpipa var á við snýtingar. Og samt sem áður hafði hún llka brugðizt, þegar mest á reyndi — énnþá var hún hvorki eittné neitt. Hana skorti þá ró og staðfestu, sem einkenndi Englendingana, en hins vegar hafði hún ekki til að bera áhyggjulausa lifsgleði Burmabúans, blómin i hárinu og fyrirhyggju- leysið. Fielding hafði ekki verið þess megnugur, að bæta úr þessum skapgerðarbrestum. Hún vissi, hvar stúlkur af hennar tagi voru vanar að lenda. Annaðhvort enduðu þær sem skækjur i gleðihúsum Rangoon eða þær urðu ástmeyjar einhvers rika Evrópumannsins I stóru húsunum utan við bæinn. Loks urðu þær afgreiðslustúlkur í verzlun eða framreiðslustúlkur á veitingastofum. Eins og hún voru þær of stoltar til að samlagast Burmabúum og lifðu í stöðugum ótta um að vera ekki taldar jafningar hinna hvitu. Þær voru hvorki fugl né fiskur. Evrópumenn sýndu þeim fyrirlitningu, og þær höfðu ekki löngun til að blanda geði við burmanska fólkið. Fielding hafði spurt hana, hvort hún væri fús til að vera á sjúkra- húsinu þegar Japanirnir kæmu — hann dró upp ófagra mynd af hern- ámilandsins: morð, eldsvoðar og nauðganir. Hinir tveir gagnstæðu eðlisþættir höfðu háð harða baráttu innra með henni. En hvað þessar hvitu konur, eins og frú Portman og frú Betteson, áttu auðvelt val! 1274 Lárétt 1) Spil.-5) Maður.-7) Efni.- 9) Endir.- 11) 1500.- 12) Tónn.- 13) Dreif,- 15) 1550.- 16)Reykja.- 18) Gáleysingi.- Lóðrétt l)Manni.-2) Fljót.-3) Lézt.- 4) Gljúfur.- 6) Refur,- 8) Flauta.- 10) Tind.- 14) Fraus.- 15) Ambátt.- 17) Stefna,- Ráðning á gátu No. 1273 Lárétt 1) Aldrað.- 5) Aar.- 7) Der.- 9) Mók.- 11) LI.- 12) Me.- 13) Iða.- 15) Ham.- 16) Flá.- 18) Hlaðna.- Lóðrétt l)Andlit.-2)Dár.-3)Ra.- 4) Arm.- 6) Skemma.- 8) Eið.- 10) Óma.- 14jAfl.- 15) Háð.- 17) La.- HVELL G E I R I D R E K I Þetta er stórVR ^Hún erhorfiTP^ Engar kveðjur. kostlegt — liklega leigum við ekki> júga| Lað -•* Peningarnir eru til reiðu. Hvar á að afhenda i >Þá? s&fcíV^Fylga Oö í bessum Höfum okkar fram engar sprengjur endurtek engar sprengjur /-M^ttekið' engar ft§) "Z,_sprengjur. LAUGARDAGUR 2. desember 7.00 Morgunútvarp. Veður- fregnir kl. 7,00, 8.15 og 10.10 Fréttir kl. 7.30, 8.15 (og for- ustugr. dagbl.), 9.00 og 10.00. Morgunbæn kl. 7.45. Morgunleikfimi kl. 7.50. Morgunstund barnanna kl. 8.45: 12.00 Dagskráin. Tónleikar. Tilkynningar. 12.25 Fréttir og veðurfregnir. Tilkynningar. 13.00 Óskalög sjúklinga. Kristin Sveinbjörnsdóttir kynnir. 14.40 tslenzkt máL Jón Aðal steinn Jónsson cand. mag. flytur þáttinn. 15.00 A listabrautinni-Þáttur með ungu fólki. Umsjón Jón B. Gunnlaugsson. 16.00 Fréttir. 16.15 Veðurfregnir.Stanz Árni Þór Eymundsson og Pétur Sveinbjarnarson sjá um þáttinn. 17.40 Útvarpssaga barnanna: „Sagan hans Hjalta litla" eftir Stefán Jónsson. Gisli Halldórsson leikari les (18) 18.00 Létt lög.' Tilkynningar. 18.45 Veðurfregnir. Dagskrá kvöldsins. 19.00 Fréttir. Tilkynningar. 19.20 Frá Norðurlöndum.Sig- mar B. Hauksson ta-lar. 19.40 i vinnustofu listamanns Þóra Kristjánsdóttir ræðir við Lárus Ingólfsson leik- tjaldamálara. 20.00 Hljómplöturabb Þor- steins Hannessonar. 20.55 Framhaldsleikritið: „Landsins lukka" eftir Gunnar M. Magnúss. Sjö- undi þáttur. „Fari nú Skagafjörður ætið vel" Leikstjóri: Brynja Benediktsdóttir. 21.40 Gömiu dansarnir 22.00 Fréttir. 22.15 Veðurfregnir. Danslög. 23.55 Fréttir i suttu máli. Dagskrárlok. Laugardagur 2. desember 1972 17.00 Þýzka i sjónvarpi Kennslumyndaflokkurinn Guten Tag. 2. þáttur. 17.30 Skákkennsla. Kennari Friðrik Ólafsson. 18.00 Þingvikan. Þáttur um störf Alþingis. Umsjónar- menn Björn Teitsson og Björn Þorsteinsson. 18.30 iþróttir. Umsjónar- maður Ómar Ragnarsson. Hlé. 20.00 Fréttir 20.20 Veður og auglýsingar 20.25 Heimurinn miiin.Iianda- riskur gamanmynda- flokkur, byggður á sögum og teikningum eftir James Thurber. Draugagangur. Þýðandi Guðrún Jörunds- dóttir. 20.50 Heimalingurinn. Mynd frá Ungverjalandi um skógarvörð, sem tekur i fóstur nýfæddan otursunga og elur hann upp með hvolpa að leikfélögum. Þýðandi og þulur Jón O. Edwald. 21.15 Vaka Dagskrá um bók- menntir og listir á liðandi stund. Umsjónarmenn Björn Th. Björnsson, Sig. Sverrir Pálsson, Stefán Baldursson, Vésteinn Ólason og Þorkell Sigur- björnsson. 22.15 OterohinfagralLa belle Otero) Frönsk biómynd. Leikstjóri Emile Natan. A»ðlhlutverk Maria Felix. Þýðandi Dóra Hafsteins- dóttir. Myndin greinir frá ungri, spánskri sigauna- stúlku, sem kemur til Parisar i frægðarleit um siðustu aldamót.Hún verður brátt fræg pg umtöluð dansmær og nýtur tak- markalausrar hylli karl- manna. 23.55 Dagskrárlok.

x

Tíminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.