Tíminn - 17.06.1975, Blaðsíða 10

Tíminn - 17.06.1975, Blaðsíða 10
10 TÍMINN Þriðjudagur 17.júnl 1975 Timamynd Róbert. í LÓNSÖRÆFUAA ZÓPHÓNIAS JÓNSSON er f hópi elztu ferðamanna á landi hér, bæði hvaö varðar æviár og ferða- mannsferil. Hann hefur ferðazt um Island þvert og endilangt, og einnig gert viðreist til annarra landa, i hálfan fjórða áratug, eða siðan árið 1940, og hann ferðast enn fullum fetum, þótt hann vanti aðeins tvö ár i áttrætt. Það myndi fylla mörg Tima- blöð, ef við færum að rekja allan þennan langa ferðaferil Zóphónfasar og telja upp þá staði, sem hann hefur heimsótt, — að ekki sé minnzt á, ef ætti að lýsa þeim. Við höfum þvi brugðið á það ráð að binda okkur við eitt landsvæði og helga þvi þessa stund sem við spjöllum saman. Það er Lón og Lónsöræfi i Austur- Skaftafellssýslu. — Mig langar þá að byrja á að spyrja þig, Zóphónias: Hvenær komst þú fyrst á þessar slóðir, i Lón og Lónsöræfi? — Það eru ekki nema sex ár sið- an. Fyrst fór ég þar um i skyndi- ferö, en svo með ferðamanna- hópi, og við áttum nokkurra daga dvöl við svonefndan Illakamb, sem er upp af Lóninu. Þá er farið upp Kjarrdalsheiði og inn hana, en fyrir innan Ulakambinn er á- gætt tjaldstæði, þaðan sem hægt er að velja sér ýmsar gönguleiðir yfir Kollumúla, en á bakvið hánn er Viðidalurinn, sem einu sinni var byggður og á sér merka sögu. — Dregur Illikambur nafn af þvi að hann sé örðugur yfirferð- ar? — Hann er ákaflega brattur og vföast hvar mjór. öðrum megin er hann þverhniptur, en hinum megin eru skriður. Eftir honum liggur aðeins einn stigur, ekki breiður, sem menn verða að Hnappadalstindur ganga, og vist er þessi vegur heldur örðugur þeim sem loft- hræddir eru, en þó er þetta ekki neitt sérlega ægilegt, siður en svo. — Verður ferðafólk þá að bera farangur sinn yfir þessa torf æru? — Já, um annað er ekki að ræða, þvi ekki verður farið með bfla yfir kambinn. Bezti tjald- staðurinn er i grashvammi undir kambinum. Þaðan er stutt að sækja vatn í svokallað Olkeldugil, en til þeirrar handar sem frá kambinum veit, beljar Jökulsá i Lóni fram I ófæru gili, straum- þung og ægileg. Handan hennar er er Hnappadalstindur, ákaflega fallegt fjall, stórskorið og tignar- legt, en virðist ófært uppgöngu, enda hömrótt, viðast hvar. — Eftir þessari lýsingu að dæma, væri hægt að láta sér detta I hug að þessi leið væri hvorki fyr- ir börn né gamalmenni, jafnvel ekki um hásumar. '¦— Reyndin hefur orðið sú, að minnsta kosti i þeim ferðum, sem ég hef farið á þessar slóðir, að fólk hefurekki látið sig muna um að fara upp og niður Illakambinn, jafnvel með þungar byrðar á bak- inu. Og satt að segja hefur mér ekki heldur vaxið það i augum, þótt ég kynntist ekki þessu fagra ogsérkennilegalandsvæði fyrr en ég var kominn á áttræðisaldur. — En ekki er hrikaleikinn ein- ráður á þessum slóðum, og Lón- inu hefur lengi verið við brugðið fyrir fegurð. Ert þú ekki á sama máli um það? — Jú, vissulega er ég samþykk- ur slðasta ræðumanni um að Lón- ið sé fögur sveit. Þegar kemur að Stafafelli og þar inn með Jökuls- ánni, blasa við ákaflega fagrar hlíðar, skógi vaxnar, enda hafa margir Hafnarbuar komið sér upp sumarbústöðum þar inn með hlffiinni. Allt er þetta land vel gró- ið, og skógartorfur inn eftir öllu. — Og Lónið blasir auðvitað við af Almannaskarði? — Já. Þegar komið er austur Ur skarðinu, tekur Lónið við. Þegar niður I sveitina kemur, er til hægri handar niðri viö sjóinn hinn forni verzlunarstaður, Pap- ós. Sé haldið áfram er ekið eftir undirlendi, sem Jökulsá I Lóni og Skyndidalsá falla eftir, en þær koma sainan þar innfrá. Nú hefur þeim verið veitt undir eina og sömu brúna, þar austarlega á söndunum. Með þessari fyrir- hleðslu hefur það unnizt, að þess- ar tvær jökulár eru hættar að flæða yfir nágrenni sitt, sandarn- ir hafa verið ræktaðir, og nú eru stór flæmi ræktaðra túna, þar sem áður var gróðurlaus sandur. Þar er fagurt yfir að lita á björt- um sumardegi þegar allt stendur I blóma. Gönguleið inn eftir Lambatungum og á Kollumúla — Við minntumst áðan á tjald- staðinn undir Illakambi. En hvert er fýsilegast að halda fyrir ó- kunnugan ferðalang, sem hefur gist þar, og hyggst nú skoða um- hverfið? — Mér sýnist liggja beinast við, að ferðamanninum detti I hug að komast upp á Kollumúla og skoða Víðidalinn, annað hvort með þvi að fara niður i dalinn sjálfan eða meö þvi að horfa niður i hann af fjallsbrúninni. Þetta er Hka öld- ungis rétt ályktun, en til þess að koma ætlan sinni fram, þarf ferðamaðurinn að byrja á þvi að komast yfir ölkeldugilið, sem er örstutt frá tjaldstað hans, rétt við Dlakambinn. Siðan er farið inn með Jökulsá að vestan, sem heita má sæmileg gönguleið, inn að göngubrú, sem er á ánni, þar sem hún beljar fram^ straumþung og Htt árennileg. Þegar farið er nið- ur að bninni að vestanverðu, þarf að gæta sín, þvl að leiðin liggur niður brattan kamb, og er á kafla einstigi meðfram kletti nokkrum, enbrött skriða og áin fyrir neðan.

x

Tíminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.