Mánudagsblaðið


Mánudagsblaðið - 18.08.1969, Blaðsíða 8

Mánudagsblaðið - 18.08.1969, Blaðsíða 8
Tveir rútubílstjórar hittust á snyrtiherbergi á Blönduósi, þvoðu sér og losuðu sig við ryk ferðalagsins. Á snyrtiherberg- inu voru nýtízku handþurrkur úr bréfi í kassa, en þannig er um búið, að þegar ein þurrka er slitin úr kassanum kemur önnur „automatiskt" út. Annar bílstjórinn þó hendur sínar og þerrði en beið eftir hinum, því að þeir ætluðu að matast sam- an. Svo vildi til, að þegar seínni bílstjórinn ætlaði að taka til þurrku sinnar, kom hún ekki út úr kassanum. Þá varð bílstjór- anum að orði: „Nú, þetta er eins og Mánudagsblaðið. Kemur ekki út nema endrum og eins". Sólarleysið í sumar er orðið mikið umræðu- og kvörtunar- efni í Reykjavík. Þótt útlendingar búizt ekki við miklu sólar- fari hér uppi á íslandi, þá getur þeim lika brugðið. Um daginn stóðu tveir ferðamenn, sem hér höfðu dvalizt um hálfsmánað- arbil, utan við Hótel Borg þegar sólin, öllum að óvörum braust úr skýjum. Þá sagði annar: „Nú, hún er þarna ennþá, blessað skinnið". Flosi Ólafsson, leikari og leikstjóri, er allra manna gaman- samastur og gerir sér engan mannamun þegar kímni á í hlut. Á sumrum er Flosi hestamaður að Laugarvatni og ferðast með gesti á hestum að Gullfossi og Geysi og víðar um nágrenni sumarhótelsins. Flosi kom heim til sín í höfuðborgina í fríi, og vildi Lilja, kona hans gera honum dálitinn dagamun og bakaði jólaköku til að gæða maka sínum á með. Flosi bragð- aði kaffibrauð konu sinnar, leit á hana um stund, en mælti síðan: „Heyrðu elskan, þessi jólakaka á áreiðanlega eftir að valda byltingu í sementsframleiðslunni". Kokkarnir I Grillinu á Hótel Sögu, virðast nú orðnir sérfræð- ingar í að kveikja í kokkhúsi sínu, en samkvæmt frásögn hó- telstjórans, er starfsliðið á 8. hæð hússins orðið einskonar sérfræðingar í slökkviliðsmálum. Nýlega varð eldur laus í ein- um potti þar efra, en þjónar og kokkar brugðu skjótt við og breiddu asbest-dúk yfir eldinn svo ekki varð skaði að. Það skrítna er, að gestir eru ekki þjónustufólki óvanari slíkum at- burðum, en sátu sem fastast meðan á þessari einstöku leik- fimi starfsfólksins stóð. Playboy-Hefner í hjuskapar- hugleiðingum? SiaSJynr aila Mánudagur 18. ágúst 1969 Getur það verið, að íslenzkir kaupmenn selji of ódýrt? Okk- ur hefur verið bent á, að lopapeysur séu seldar í búðum hér fyrir lágt verð, svo lágt, að erlendir gestir verða undrun slegn- ir. Tjáði oss gestur, að slikar peysur mætti vel selja fyrir allt að $30, en meðalverðið hér mun vera um $10—12. Það þykir aðalsmerki í öllum ferðamannalöndum að plokka túrista sem mest og undarlegt, að íslenzkir kaupsýslumenn skuli þar vera að dragast afturúr. „Pop"-músikkantar gerast nú ærið umsvifamiklir og lauk síðustu skemmtan þeirra með handalögmálum í kaffihúsi i Reykjavik. Þessir guttar eru sjálfsagt snillingar í iðn sinni, en nokkuð þykja þeir nú uppþotssamir og miklír af sér. Þótt þeir séu vinsælir, þá er þeim enn engin vorkun að sýna almenna mannasiði og ætti að vera óþarfi fyrir dyraverði að lenda í handalögmálum við þá. Hefner og Barbara Jaeja ungkarlar, þá hefur vinur ykkar Hugh Hefner, útgefandi hins vinsæla mánaðarrits, PVay- boy (sjá leikfangið okkar) svikið ykkur og horfið frá gjálífislifnaði sínum og fest sér konuefni — hér um bil- Meistari Hefner, 43 ára, lýsti yfir fyrir sUöiiunu, að hann hefði fundið astina í Barböru Benton, 19 ára skólastúlku, sem flikkaði upp á forsíðu Playboys í júlí-heftinu, og er, nú þegar að- alatjaman í nýrri kvikmynd „What's a nice girl like you do- ing in a business like this?" „Þetta er í fyrsta skipti, sem ég hefi verið ástfanginn" sagði Hefner í Rómaborg „ég hefi fund- ið það sem ég var að Ieita að í öðram konum- Frískleika og sak- leysi." „Hefurðu beðið hennar?'' spurðu forvitnir blaðamenn. „Ekki enn- þá — kannske seinna" svaraði Hefner, en á milli þeirra er „al- varlegt samband". „Myndirðu segja já, ef hann bseði þín?" spurðu fréittamenn Barböru. En hún svaraði brosandi — „Það væri gaman að hryggbrjóta hann". Hefner, sem leikið hefur sér með fögrum konum og brjóstamiklum, strauk hendur, hné og hár hinnar þögulu bros- andi dökkhærðu stúlku — af ein- skærri ást. D BLAÐIÐ KOSTAR KR. 20.00 í ÚTSÖLU. YKKAR ER GRÓÐINN — OKKAR ÁNÆGJAN STAÐREYNDIR — sem ekki mega gleymast: (34) 861,100 lausar stöiur í af- ganginum af 3. ríkf Hitlers pr. 31. júlí 1969! — Beítt lagvopn — Styrkur skjöldur — Lýðræðis- legur leyndardómur — 4.210.500.000.000 mörk — Hungraðir úlfar — „Glæpir" Hitlers í tonnatali — Arangur starís kapítalisma — Varnarsfríð lýðræðis — Vinna, vinna — við hvers manns hæfi. „Þar sem fllestir lestir vcita þó í byrjuninni að minsta kosti vissa tálgleði, þá kveikir öf- undartilfinningin vanlíðan þegar í upphafi. Og reyndar er öfundin alveg sérsitaklega algeng ástríða á lýðræðistím- um eins og þeim, sem nú standa yfir. Öteljandi geðvild- Ir, er við litskryttum í hugum okkar sem réttlætistilfinningu, eru í raun og sannleika gegn- sýrðar öfundarinnblæstri". — prof. Wflhelm Roscher (1817-1894), þýzkur hagvís- indamaður: GEISTLICHE GEDANKEN EINES NATIO- NALÖKONOMEN, Drasden. — 1895, bls. 57. ASKAPAÐAR ASTRÍÐUR. Það hefir eiginlega ¦ alltaf leg- ið Ijóst • fyrir flestum. glögg- skyggnum mönnum, að lygin hafi jaínan verið beittasta lagvopn lýðræðisins — og svikin þess styrkasti skjöldur.- Eteki. hefir heldur þurft neinn • sérstakan gáfnagarp til þass- að uppgötva þá augljósu staðreynd, að öfund- sýkin hefir jafnlengi verið með auðugustu aflvökum þess, ef. ekki beinlínis primus motor, aðalafl- vél. Þeta verður þegar auðskilið m.a. alf' því, að- höfuðinntak þess er jöfmmarkanningin, en mér v|t- anilega- hefir engirm, sem mark er takandi á, dregið íefa, að ein- mítt hún væri • eðlislægust þeim þióðfélagsþegnum, er mirmst hafa til brunns að bera, ¦ hvort heldur er í andlegum, siðgæðislegum eða veraldlegum efnum. Enginn, sern treystir á mátt sinn og megin, getu sína, vilja og þor til þess að sigra í hinum óumflýjanlegu á- tökum við erfiðleika lílfsbaráitt- unnar, krelfst (út- eða niður-) jöfnunar. Aðeins þeir, sem óttast að lúta í lægra haldi eða eru u.r.dirmálsfólk, krefjast hennar sem allsiherjarreglu, og athuga þá vitanlega ekki, frekar en íslenzk- ir „stjórnmálamenn", að aikoma ,jhinna lægst launuðu" er alltaf og undantekningarlaust komin undir atgerffi og. atorku og at' hafnasemi og athafoafrelsi „hinna hærra launuðu". Haldi einhver öðru fram, þá vantar þann hinn sama aðeins breiðholtsatkvæði- Hinir mikilhæfari láta sér nægja jafnrétti, sem er lögfræðiilegt hug- tak, og á ekkert sikylt við jalfin- aðarmennsiku í hinni lýðræðis- legu myhd sinei. „Það væri undrunarefni, ef hin lýðræðislega stjórnmála- barátta neitaði sér nokkurn tíma um að notfæra sér öf- undárrástríðuna. En notagildi hennar Iiggur þegar í því, að yfirleitt nægir að heita hinum öfundháldna töku eða eyði- legginugu verðmætis í eigu annarra, án þess að geta eða jafnvel að þurfa að staðhæfa, að honum hlotnist nokkrar hagsbætur í leiðinni". — Prof. Helmut Schoeck: DER NEID (Verlag Karl Albert, Freiburg/Míinchen 1966), bls. 223- ÓRÆKIR VITNISBURÐIR. Sá lífsþróttur, sem lýðræðið hefir löngum sótt í öfundsýk- ina, hefir orðið mörgum mæt- ustu 'mönnum hugvísindanna (Schopenhauer, Nietzsche, Schel- er, Burckhardt, Raiga og, ef mig misminnir akki, einnig Kierke- gaard) ylfrið umihugsunarefni, er þeir hafa gert ítiarieg skil, og jafnvel Bertrand Russell, eitt af átrúnaðargoðum heimslýðræðisins um árabil, kemst ekki hjá að játa: „Öfuhd er undirstaða Iýð- ræðis . . . Með öruggri vissu má telja, að Iýðræðishreyfingin i gnsku rikjunum hafi að öllu leyti átt rætur sínar að rekja til þessarar ástríðu, og það sama á við, að þvi er nútímalýðræði varð- ar". („The Conquest of Bappi- ness", 1, 6.)- Það þarf því ekki að vekja neina Æurðu þó að jafn veiga- mikil orkuelfa leiti útrásar í fleiru en kosningum, morgunbleðsku, verkföllum og borgarastyrjöldum. Enda þótt allir sagnfræðingar séu ekki sammála um það, að þær tvær lýðræðisheimsstyrjaldir, sem hafa geisað á fyrri hluta þessarar aldar, séu að miklu leyti ávöxtur af öfunds>ýki lýðræðis- ríkjanna út alf velgengni Þýzka- lands undir stjórn Bismarcks, Wilhelms II- og Adolf Hitlers, þá hefir það aldreí verið neitt úr- slitaágreiningsefni, að orsakanna sé ekki sízt að leita þar. Tilefn- in til þeirrar öfundsýki voru fjöl- mörg eins og öllum er kunnugt í bæði sikiptin, en tvímælalaust hefir þó ,;sðk" Hitlers verið sárs- av.kafyllra bein í koki, þó að langur vegur sé hins vegar 'frá því, að þeir Bísmarck og Wil- helm II. hafi verið „saklausir". Það liggur vitanlega í augum uppi, að hin skjóta og krafta- verkakennda efnahagsendurreisn Þýzkalands á aðeins sex árum undir stjórn Hitlers og kappa hans, hlýtur að hafa valdið lýð- ræðissinnum nær óbærilegum sál- arpíslum. Með Versailles-samn- ingnum, burðarstoð hiins fyrsta lýðræðislega heimsfriðar, töldu sig halfa „tryggt lýðræðinu heim- inn" og gengið þannig frá mál- um að öðru leyti, að hinir sigr- uðu ættu sér ekki hina minnstu viðreisnarvt»n framar. Það áttu Fnamhald á ,7. siíðu.

x

Mánudagsblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Mánudagsblaðið
https://timarit.is/publication/313

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.