Tíminn - 23.09.1979, Blaðsíða 17

Tíminn - 23.09.1979, Blaðsíða 17
Sunnudagur 23. september 1979 17 við mig, en var ekki i færi, lik- lega um fjörutiu faöma frá mér. Skyndilega tekur hún nú á sprett og hendist 1 rjúkandi spretti, I krókum og bugðum þó, i átt heim aö greninu. Mér var ómögulegtað miöa af neinu viti, en þegar hún er komin ao gren- munnanum, stansar hún og Htur við. ÞaB heföi hún ekki átt að gera.... En um leið og hún féll valt hún ofan i gjótuna lika og ég hugsaði meö mér að nú kárnaði gaman- ið, ef ég væri búinn að missa bæði dýrin inn. Feginn varð ég þvi að sjá hana liggja framan við grenismunnann. Skottið vantaði „Ég hélt nú heim og gaf það út að ég hefði unnið bæði dýrin, en hreppstjóri okkar var maður gætinn og sagði að vaninn væri nú að sýna af þeim skottin, Sagði hann . eitthvað á þá leið að okkur væri tamt, veiðimönn- unum, að gera meira úr og ýkja til, þegar svo bæri undir. Sór ég þvl við skegg spámannsins aö þótt ég yrði að rjúfa og sprengja allan hólinn, skyldi ég ná refn- um og sýna skottið. Ég tók þvi með mér son minn Maron, hann var þá niu ára og harður af sér, ásamt tveim stúlkum, og sagðist ætla með þau á refaveiðar. Ahöld mln voru barnaskófla, svigabands- stöng úr bát, kertisstubbur og snærishönk. Þegar upp eftir kom, beygði ég skóflublaðið, batt stöngina við skófluskaftiB og tókst þannig að vlkka inn- ganginn, svo að krakki mætti skrlða inn. Spurði ég nú Maron hvort hann þyrði að skrlða inn og jú, jú, hann þorði það. Batt ég þvi snærið um fæturna á honum og lét hann siga inn I holuna. Varaði ég hann við að snúa sér hið minnsta. Ég hafði brætt kertið fast á skófluskaftið og ýtti þvi inn meðfram honum til lýs- ingar. „Sérðu nokkuö, sérðu nokk- uð", kallaði ég svo I slfellu og lengi vel var ekkert að sjá. En loks kallar hann: „Hann er hérna, hann er hérna!" ,,Og hvernig snýr hann?" „Hann snýr að mér". „Hver fj...." hugsa ég. „Ekki er að reiða sig á að hann sé dauður. „Taktu i skófluna og rektu kertið upp að trýninu á honum", segi ég þá, ,,og vittu hvort hann hreyfir sig!" Jæja, rebbi hreyfði sig ekki og ég sagði stráknum að taka þá I hann, og þannig dró ég strákinn út aftur en strákurinn dró ref- inn. Þannig komst skottiö heim, án þess að ég þyrfti að skemma grenið og tófan lagði i þetta greni aftur siðar". „Gamlir refir" „Oft er okkur refaskyttunum, Bærinn i Merkinesi eins og öðrum veiöimönnum brugðið um ýkjur, en sannleik- urinn er þo oft ótrúlegri en menn halda. Þannig var með ref sem ég hafðilengi elst við án ár- angurs, það var eins og alltaf yrði honum eitthvað til hjálpar. Ég fór eftir misheppnaða til- raun enn eitt skipti að honum og fór þá langar leiðir að greninu og kom að þvl austan aö, upp I vind. Jú, mikil ósköp, þarna lá hann I vindstöðu á nokkuð slétt- um klöppum I mosaþúfu. Hann var illgreinanlegur og næstum ómögulegt að komast að honum þar sem hann var. Þó sá ég mér færi á honum, ef ég kæmist til að skrlöa i laut eina skammt frá honum. En þegar ég er nær hálfnaður að skrlða þetta, þá breytti hann sér I áttinni. Þar með stóð rebbi upp, hnusaði út I loftið og tók á rás upp á hól, þar sem sá sá allt i kringum sig. Samt sá ég aö kæmist ég eftir lautinni yfir smá haft, mátti hafa hann. Ég vildi neyta þess að ég var þannig klæddur að ég duldist vel, og tók nú til aö skríða og skriða. En ég á til að fá hóstaköst, alveg afleit hósta- köst, og sem ég skrið þarna finn ég að ég þarf að hósta. Lengi þráaðist ég við, en fann aö loks varð ég að hósta, — bara rétt til að friða mig.....En hann heyrði það, rak upp þetta firna öskur og tók á rás. Ég hef aldrei séð hann aftur með vissu, nema ef þetta skyldihafa verið refurinn, sem ég vann á þessu greni árið eftir ". TöMsi rebba „Hafi þetta verið sá sami var nokkuB i hann spunnið, þvi hann kunni að telja. Við fórum þrir upp á grenið, Sigurður Erlends- son úr Keflavik, sonur minn og ég. Ég var ekki viss um að búið væri I greninu, þvi ég hafði farið þar hjá nýlega og læðan nýbúin að gjóta, ef eitthvaö var, þvi ummerki voru Htil. Nú var þar hins vegar allt útsparkað og ekki um aö villast. Þeir tveir gengu nú til baka að sækja út- búnað sinn, en sem ég er sestur þarna að kemur læðan út og tveiryrðlingar með henni. Hafði ég bæði hana og annan yrðling- inn þegar. Hinn átti örðugt með að komast inn, þvl hin byrgðu munnann. Náði ég honum þar lifandi. Þegar hinir koma aftur sjá þeir hvað gerst hefur og setj- umst við þarna niður. En ekki liður á löngu, þar til við heyrum að refurinn argar úr förunum þeirra, um það bil 100-120 faðma I burtu. Svo háttaði þarna til að grenið var í breiðri laut en aust- an við hana hóll, allur sundur- klofinn, svo maður gat gengið þar I gegn og komið út við hinn enda hans óséður. Ég sagði þvi Maroni, syni minum, að ganga beint inn. Vindáttin var á suðaustan, en refurinn i suðvestur af okkur. Var stefna Marons heim þvl að- eins til vinstri viö hann. Ætlaðist ég til að rebbi hlypi til aö gá hvað yrði af stráknum, en þá gæti ég komist að honum hinum megin. Ég sé rebba nú taka sprettinn til vinstri og hverfa. Þá hleyp ég einnig, en til hægri og kemst þar I gjá, allt þar til ég hef hólinn i milli. Hleyp ég nú gegnum sprungu I hólnum og ætla þar niður I lægðina, þar sem þannig stytti ég færið, þeg- ar hann kæmi I vindstöðuna aft- ur. En þá kemur rebbinn enn þeysandi og mátar mig, svo að ég get mig ekki hreyft. Þegar hann kemur I vindstöðuna færir hann sig aðeins nær, hleypur hokinn og hnusar. Svo rls hann upp á afturfæturna teygir sig upp á brún og hnusar heim & grenið. Eitthvaö þykir honum þetta undarlegt og fer nú að skjögra sitt á hvaö. Færir hann sig fyrst I átt til min, en þá til baka og enn kemur hann nær. Færið var yfir 30 faðmar, en ég hugsaði mér að ekki dygði ann- aö en að reyna, tók ágætt sigti og lét fara. Þar með féll hann við, en reyndi þó að reisa sig aftur á fætur, svo ég varð að koma á hann öðru skoti sem dugði. En hver haldið þiö að mein- ingin hafi veriB? Hann hafBi séð hvert strákurinn fór og fann lyktina af þeim sem var á gren- inu. En hvar var sá þriðji? Að þvi var hann að leita, þótt þaö yrði honum aB falli. Þetta var gamalt og þrautreynt dýr og sennilega byssubrenndur. Tennurnar i honum voru orBnar brenndar og alveg kollóttar". Seinasta grenið „Já, ég fór inn i hraun fyrir þá og austur i Grimsnes, en sein- asta greniB sem ég vann, það var upp undir svonefndum Hesteyrum I Hestfjalli. Þar var tæfa undir geysistórum kletti alveg fram undir brún. Ein- hvers staðar hef ég sagt frá þeirri viðureign og lét hana þvl ekki fljóta með nú. Ég hef safn- að sumum af þessum veiðisög- um minum saman i syrpu og sumir hafa lagt aö mér að gefa eitthvað af þessu út i bók, en ég er á móti þvi. Þrátt fyrir allt verður þetta of likt þvl sem aðr- ir hafa skrifað, þegar margt kemur saman. Ýmsar sllkar bækur manna Hða fyrir sllkt". 63 minkar eitt árið „Já, ég hef llka skotið mink, fjöldann allan. Hér var griðar- lega mikið um mink á timabili. Ég skaut 63 eitt áriB, en nú er þetta orBiB miklu minna. Margt stuðlar að þvi, bæði fleiri hund- ar, sem færir eru um að leita mink uppi, — þvi það er tilviljun ef menn geta skotið mink án hunds, — og svo er hitt, að þetta eru flökkudýr og þegar girBing- ar koma fyrir þetta með strönd- um, þá fækkar viðkomunni. Minkur leggur aldrei tvisvar I sama gren. Hann er þá kominn viðs f]arri. Greni minksins eru svipuB og tófunnar, en miklu minni, rétt aB stinga má hendi inn í munnann. Ég hef tekiB eftir að leggi þeir i greni sem aðrir hafa veriB i áBur, sýnast þeir aldrei ánægBir meB útganga heldur grafa nýja eftir sinu höfBi. Hjá minkalæBunni er afskap- lega rik móðurtilfinning og sé hætta á f eröum og hún hefur að- stöðu til, tætir hún hvolpana i aliar áttir, gagnstætt refnum, sem flytur allan hópinn I annan samastað. Þaö er eins með minkinn og refina. Hann þjálfast einnig I brellum okkar. Þegar fyrir kom að hundurinn hafði fundiö mink i urð gaf til kynna að þarna væri hann undir, höföum við meö okkur bensinbrúsa og hellt- um úr honum I kring um stað- inn. Viö bárum svo eldspýtu að og svældum dýrið þannig upp, og skutum auBveldlega uppi á steinunum. En nú er gagnslaust aB reyna þetta. Um leiB og byrj- að er aB hella bensininu er hann farinn. Kannski bendir þetta lika til þess aB þaB eru alltaf bestu einstaklingarnir sem und- an komast, hinir miBur skyn- sömu og ótortryggnu falla. ":,*U 't- Eitt uppeldisbarna Hinriks Viihjalms Bátasmiöurinn með nákvæma eftirlikingu af teinæring, sem hann hefur smiBað.

x

Tíminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.