Ísafold - 30.08.1890, Blaðsíða 3

Ísafold - 30.08.1890, Blaðsíða 3
379 |>ótt verið sje þrásinnis að brýna fyrir almenningi, að umgangast hundana gætilega, virðist þetta hafa sára-lítil áhrif. fægar jeg kem stundum á sveitabæ, blöskrar mjer að sjá allt það hirðuleysi, sem þar á sjer stað. Ekkert er hirt um að búa svo um vatnsbólin eða vatnsílátin, að hundar komist ekki að þeim ; ekkert er hirt um að láta börnin eigi vera að leika sjer við hundana; ekkert er hirt um að láta hundana eigi vaða inn um öll hús. Yfir höfuð að tala virðist alþýða alls ekk- ert hirða um að fylgja þeim varúðarreglum, sem margopt er búið að gefa. Jeg skora á húsbœndur og húsmœður, að hafa vakandi auga á þessum reglum; því með því einu móti er vonandi að smádragi iir þessari hræðilegu veiki hjer á landi. Rvík a9/8 Q0. J. Jónassen- Sjómenn! Nokkrir sjómenn hafa minnzt á það við mig, að þeir hjeldu að það væri rjett fyrir sig, að fara að róa í Griudavík framan af vetrarvertíð, þar stopult væri um afla og at- vinnu innanflóa þann tíma. Jeg álít að það gæti orðið að góðum not- um fyrir marga innanflóa, að róa í útver- um, bæði í febrúar og marz að minnsta kosti; en til þess að menn geti komið sjer fyrir, þarf að gjöra ráðstöfun til þess í tíma, ýmsra hluta vegna, t. a. m. húsnæðis, að- hlynningar, skiprúms, salt, m. fl. Væri mönnum alvara að snúa sjer að þessu, geta þeir fengið leiðbeinandi upplýs- ingar hjá mjer 10. sept. n. k. í Keykjavik, seinni part dags. p. t. Reykjavík 29. ágúst 1890. O- V- Gíslason- Skipstjórinn og prestsekkjan. Atvik það sem hjer læilir urn haföi þau áhrif' á mig, að mjev finnst sjálfsagt að segja i'rá því; því það er sjaldnar en skyldi, að menn sjá eins Ijós dæmi sannrar mannúðar. þegar „Thyra" á síðustu strandferð W. ágúst kom að Skagaströnd, var ylgja mikil, vont við skipið, og mjög farið að skyggja af nótt; var bátnum rennt niður stjórnborð9megin, og varð hann naum- aat varinn þar, |)ví síður að auðvelt væri 1 hann að komast. Prestsekkja var á skipinu, sem ætl- aði á land á Skagaströnd, aldurhnigin, yfir sjö- tugt, þð furðanlega ern og tápmikil. Báturinn var fiuttur bakborðsmegín, og var þar vægari sjór. Kaðalstiga var hleypt yfir hástokk og hefði mörg- um fullfærum orðið skreipt ofan að fara. Skip- stjóri Hovgaard sýndi þá, hvorn mann hann hefir að geyma: hann kvaddi ekki þjóna sína að koma ekkjunni öldruðu ofan í bátinn, heJdur batt hana sjálfur vað, fór svo ofan stigann á undan heiiui, og mátti heita að hann bæri hana á hægri hand- legg sjer, kom henni til sætis og spurði, hvort vol færi um haua. það var ekki meira hsegt, þótt ástríkur sonur hefði átt við móður. — Guð blossi hann fyrir þetta viðvik! 0. V. Gislason. Strandasýslu miðri 13. ágúst: „Ágætt hofur sumarið verið það sem af er ; tún voru það bezt. sem þau hafa verið síðan harðindunum ljetti, og var þó gott grasár í íyrra, nú eru lika allir kal- blettir, sem til þessa hafa sjezt eptír harðindin, horfin og gróin upp. Yfir höfuð er allt valllendi og þurlendi mjög vel sprottið, en mýrar ekki meira en í meðallagi, og veldur þvi eflaust kalsi og tíð næturlrost ofan í byggð í júnímán. osr jafn- vel í júlímán. við og við. Nú eru hlýindi og einnig votviðri farin að verða meiri. þó heiur heynýting verið góð til þessa, og eru því töður almennt komnar í garð, og nokkuð af útheyi sömuloiðis, en það er allt minna en verið hefði, ef inflúenzan hefði ekki komið á versta tíma og lagt að kalla má hvern verkfæran mann í rúmið lengur eða skemur, það er víst ekki um cf, þö talið sje að sóttiu hafi í þessu plássi gjört viku- verkfall fyrir hvern einasta mann, og það er þungur skattur, mundi þykja óþolandi, hefði hann verið álagður til þess að koma fram einhverju stói'gagnlegu framf'araryrirtæki; en oss Islending- um finnst ávallt minnst um þær álögurnar, sem stafa af eínhverju óláni eða ómennsku sjálfra vor eða annara, og berum þær meö fuiðu mikilli þolinmæði og jafnaðargeði. Ekki var sóttin eiginl. mannskæð hjer, þó drap hún a einu heimili, Hvalsá í Stcingríinsfirði 3 uienn af átta. Auk þessa hefir h]er nærlendis að eins látizt 1 maður úr kvefsóttínni. Jikki ber á því að menn vilji hjerleggja hlut í guf'uskipsf'jelagið, þó allir viður- kenni, að æskilegt væri aö það gæti ákomizt. Er það hvorttveggja, að fáir eiga mikið aflögum, enda mun sú gamla skoðun ríkja hjá sumum að betra sje að ná sjer í jarðarskrokk, til að okra á leiðuliðunum til niðurdreps, heldur eu að leggja það fram til njtsamlegra fyiirtækja, að dæmi siðaðra manna. Samkvœmt lö'gum 12. apríl 1878 og opnu brjefi 4. jan. 1861 er hjer með skor- að d alla pd, er til skidda geta talið í ddnarbúi stúdents HapZiða Markússonar frd Jaðarkoti i Villingaholtshreppi, að lýsa krö'fum sínum og sanna þœr fyrir skipta- ráðanda hjer í sýslu innan 6 mdnaða frd síðustu birtingu pessarar auglýsingar. Fyrsti skiptafundur verður haldin í bú- inu 27. okt. p. d. um hddegi. Skrifstofu Árnessyslu 15. ágúst 1890. St. Bjarnarson. Samkvœmt lögum 12. april 1878 og opnu brjefi 4. janúar 1861 er hjer með skorað á alla þá, er telja tii skula í dánarbúi síra Jakobs Guðmundssonar frá Sauðafelh, er and- aðist 7. maí þ. ár, að bera fram kröfur sinar og sanna þcer fyrir skiptardðanda hjer í sýslu innan 6 mdnaða frá siðustu birtingu þessarar auglýsingar. Sömuleiðis er skorað á þá, sem skulda dánar- búinu, að gjöra innan sama tima skil fyrir skuldum sínum. Skrifstofu Dalasýslu, Bæ, 14. ágúst 1890. S. E. Sverrisson settur. Samkvœmt opnu brjefi 4. jan. 1861 og lög- um 12. apr'ú 1878 er hjer með skorað á alla þd, sern telja til skuldar í dánardúi Jóhann- esar snikkara Jónssonar, sem andaðist hjer i bœnum 14. þ. m., að Igsa kriifum sínum og sanna þœr fyrir skiptaráðandanum i Beykja- vík að innan 6 mdnuðir eru liðnir frd síðustu (þriðju) birtingu pessarar auglýsingar. Bæjarí'ógetinn i Reykjavík 27. ágúst 1890. Halldór Daníelsson- OKGBL (harmonium) óskast til leigu. Ritstjóri visar á. REIÐBBIZIjI með koparstöngum og ólar- taumum var skilið eptir h.já bakarahúsinu á Byr- arbakka 3. júlí næstliðinn. Hver sem hirt hefur, er beðinn að skila því að Birtingaholti í Árnes- sýslu gegn fundarlaunum. Sœluhúsgistingin. skemmta sjer við að skoða byssurnar, og jeg tók eptir því, að hann reyndi hvort þær væru hlaðnar og raðaði þeim síðan hverri við hliðina á annari. Maturinn kom innan skamms. Lágt borð, valt og með misháum fótum var dregið nær eldinum; pannan sett upp á það, og síðan borðuðum við úr henni með skeiðum í ákafa, eins og það hefðu verið dýrustu krásir. Óðara en máltíðinni var lokið, kölluðu öll þrjú til mín í einu : »Farið sem allra fyrst að sofa. Guð gefi yður góða nótt!« Kerlingin dró nú hálmdýnuua, sem var ekki sem allra þrifalegust, upp mjóan rimla- stiga, en smygilJinn hjelt á ljósinu og var alklyfjaður af hnökkum og kápum, en hús- bóndiun, sem hafði fengið sjer talsvert neðan í því með matnum, sagði hálf-stamandi, um leið og hann sneri saman vindil og setti upp þann blíðusvip, sem hann gat framast, svo hann varð all-kýmilegur ásýndum: •Hjerna getið þjer sofið alveg óhultur. f>að er reyndar ekki hjá okkur eins og yður hæfir, en allt er yður heimilt sem jeg get í tje látið af fátækt minni. Góða nótt, og verið alveg rólegur. Sá sem reiðir sig á mig, hann byggir á öruggum grundvelli*. |>essi síðustu orð virtust hafa eitthvað meira í sjer fólgið; en þá kallaði smygillinn til mín úr efstu stigariminni og mælti: »Komið nú upp og hvílið yður herra minn ! |>jer fáið svo gott rúm, að kóngurinn okkar hefði opt óskað sjer að fá annað eins meðan hann var í útlegðinni á Frakklandi, og eigi hann betra í nótt, þa hefir hann því verri sam- vizku«. Húsbóndinn vildi endilega fylgja mjer til sæugur og fór jeg með þeim upp stigann, og inn í mjög lágt og lítið herbergi, sem var með svo mörgum rifum á veggjunum, að stormurinn ljek sjer þar eins og A bersvæði, og það rigndi svo mikið inn, að ekki hefði veitt af að hafa regnhlíf yfir sjer, til að vera nokkurn veginn þur. Og smygillinn tók jafnvel eptir þe3su, því hann lagði gamla, maðksmogna mynd af Maríu mey fyrir eina stærstu rifinua. Jeg reyndi að gera mjer rúmið svo þægi- legt mjer, sem auðið var, þó það væri ekki sem allra hreinlegast, og fóru þau nú öll í burtu frá mjer og buðu mjer góða nótt. Jeg heyrði að slagbrandur var rekinn fyrir dyrnar, og þegar jeg mótmælti því, sagði tollsmygiil- inn, að það mætti til, vegna þess, að það væri engin læsing að innanverðu.og það mundi gera svo mikinn skarkala, ef hurðin væri að berjast alla nóttina. Enn fremur bætti hann við, að hann mundi koma í býtið morguninn eptir og vekja mig; og ljet jeg þetta þá gott heita, enda var jeg orðinn æði-syfjaður. Enn þá skein ljósglæta af olíulampanum nokkur augnablik í gegnum rifur á veggnum, og varp löngum, draugalegura skuggum a gráa veggina og fúna súðina upp yfir mjer ; síðan hvarf ljósið, og allt varð dimmt og hljótt í kring um mig. Jeg fór að loka augunum. |>egar jeg var að sofna, fannst mjer jeg heyra hurð vera lokið upp ; mjer heyrðist jeg heyra hófadyn og margra manua mál; en ekki gat jeg hrundið af mjer svefninum með neinu móti; hann fjekk meira og meira vald yfir mjer. Ekki veit jeg hvað lengi jeg svaf, en loks vaknaði jeg við ákaft gelt í hundunum. Jeg

x

Ísafold

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ísafold
https://timarit.is/publication/315

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.