Ísafold - 06.09.1890, Blaðsíða 3

Ísafold - 06.09.1890, Blaðsíða 3
«88 haíi afhent kirkjugarðastæðið með öllu skil- dagalaust, þá fáum vjer eigi sjeð, að dóm- kirkjan geti átt nokkra heimtingu til legkaupa eóknarmanna, nema því að eins, að hún hafi tekizt á hendur einhverjar skyldur aptur á móti, og þær skyldur verða að vera í því fólgnar, að annast á sinn kostnað allt við- hald, viðgjörð og stækkun kirkjugarðsins eptir þörfum. £>egar þannig er skoðað, virðist auð- sætt, að allur kostnaður við viðhald og við- gjörð hins núverandi kirkjugarðs Eeykjavík- ursóknar hljóti að liggja á sjóði dómkirkj- unnar, að minnsta kosti meðan hún tekur öll legkaupin. En hjer við bætist annað atriði, sem vjer verðum að ætla, að umsjónarmenn kirkjunnar hafi eigi nógu vel athugað áður enn lands- höfðinginn skrifaði brjef sitt 14. dag maí- mánaðar þ. á. Með konunglegum úrskurði 28. dag apríl rnán. 1837 er það samþykkc, að nýr kirkju- garður sje gjörður hjer í Beykjavík fyrir utan bæinn, með því að hinn eklri væri útgrafinn og yrði eigi stækkaður, og kostnaðurinn til hans veittur úr hinum íslenzka jarðabókar- sjóði, án þess að sóknarbændur ynnu nokkuð að tilbúningi garðsÍQS, eða legðu nokkurt fje fram til hans, og er það auðsætt af ástæð- unum fyrir þessum hinum konunglega úr- skurði, að eigi er ætlazt til, að tilbúningur kirkjugarðsins í það eina skipti skyldi greiðast af fje kirkjunnar að svo miklu leyti sem það hrykki til en að öðru leyti úr jarðabókar- sjóðnum, heldur liggur það skýrt og ljóst fyrir, að ætlazt er til, að allur kostnaður við kirkjugarðinn framvegis skuli greiðast af eig- anda kirkjunnar, sem nú er landssjóður, enda var »Gancelliet« samhuga stiptamtmanni í því efni. Síðan hefur allt viðhald og viðgjörð kirkjugarðsins hvílt á eigandanum, eða land- sjóð, og er stækka þurfti kirkjugarðiun 1866, kom það alls ekki til umtals, að sóknar- bændur skyldu gjöra þessa viðbót eða kosta neitt til hennar, heldur voru veittir svo sem að sjálfsögðu eptir uppástungu þáverandi Stiptamtmanns, Hilmars Finsens ðOO rbd. (= 1000 krónur) úr ríkissjóði fcil þessarar stækkunar kirkjugarðsins, og af þeim varið 398 rd. 52 sk. (= 797 kr. 8 a.) beint og einungis til trjágirðinga að austanverðu og steingirðinga að sunnan og vestanverðu. Með þessu virðist fullsunnað, að eigandi kirkj- unnar hefur tekið að sjer allan kostnað við kirkjugarð þennan framvegis, án þess að nokkur skylda skyldi hvíla á sóknarbændum að leggja nokkurt fje fram í því skyni eða vinnu, enda sýnist það svo sem sjálfsagt, ef legkanpin eiga að renna í sjóð kirkjuunar, eins og hjer hagar til, og vjer vitum eigi betur, en að þær kirkjur landsius, sem sjálf- ar eiga ekkert land, svo sem Akureyrarkirkja, hafi orðið beinlínis að kaupa land til kirkju- garðs, og eins efni í girðinguna umhverfis. Vjer skulum og leyfa oss að geta þsss, að sóknarnefndinni er alls eigi auðið að annast þessa viðgjörð á kirkjugarðinum hjer. Hún hefur alls ekkert fje undir höndum til þess, og jafnað því niður á bændur sóknarinnar getur hún heldur eigi, hún hefur alls engar reglur til að fara eptir í efni; eða á hverja ætti hún að jafna niður þessum kostnaði? á hún að jafna kostnaðinum niður á þá eina, sem jörð hafa til ábúðar, sem virðist liggja uæst eptir reglugjörðinni 1782 ? eða á hún líka að jafna honum á alla tómthúsmenn og lausamenn sóknarinnar ?« Brauð veitt. Hinn 1. þ. m. veitti lands- höfðingi prestaskólakandídat Benidikt Eyólfs- syni Berufjarðar-prestakall í Suður-múlapró- fastsdæmi, samkvæmt kosniugu safnaðanna. Mögur sætt. Sveitunyi minn, Guðmundur bóndi Magnússon í Elliðakoti, hefir miklazt svo með sjálfum sjer af sætt þeirri, er geröist okkar á milli fj'rir skemmstu, að hann hofir hlaupið meö vind i „Fj.kon." 26. f. m. og sagt þar raupsögu af viðskiptum okkar, — þykist auðsjáanlega hafa vaxið allmjög af því máli. Kn úr því hann þurfti endilega að koma sjer cg BÍnum stórvirkjum á prent enn einu sinni og var ekki búinn að fá nóg af því, setn á undan var gengið þrátt fyrir pað pótt sá fyrirvari vœri hafö- ur viö sœttina, ab hvorugur okkar birti neitt í neinu blaði málinu viövíkjandi, þá er jaíngott, þó að almenningur l'ái að heyra betur sagt frá við- skiptum okkar og rjettara en hann hefir gjört. Eptir liina þokkalegu(!) aðferð hans og þeirra fjelaga við mig í þormóísdal, sem jeg hef lýst í ísaf. fi. f. m., dembir hann á mig sáttakæru 15. f. m., þótt jeg hefði miklu fremur átt að kæra haim cn hann mig, og kiefst þar hátiðlega, að jeg taki aptur „ósannindi og óvirðingarorð" mín um (í ísaf. nr. 4ö þ. á.), borgi allan málskostnað, og auglýsi apturköl'un þessa í ísafold, eða þá ef sætt komist eigi á með þeim kjörum, að jeg verði þa dœmdur fyrir rjelti i málskostnað og sekt, og orð mín dæmd dauð og ómerk. JBn þegar á sátta- fund kom, varð ekki meira úr því högginu, sem hátt var reitt, en að garpurinn sá sjer eigi ann- að fært en að fara ofan af hverri kröfunni á fætur annari, þiinnig, að jeg tók ekkert aptur, hvorki leynt nje Ijóst, borgaði enga sekt og ekki neitt, nema þóknunina til stefnuvotta og sátta- nefndar að mínum heiming, heldur skyldu sakir falla sljett niður á báðar hliðar.—þetta er nú allt raups-efnið, og veit jeg ekki hvort margir muni kalla betur farið en heima setið af hans heudi. I sambandi við þessa athugasemd þykir mjer ástæða til að geta þess, viðvíkjandi sætt m'inni við fjelaga Oruðmundar, búfræðinginn í Reykja- koti, sem auglýst er í ísaf. 27. f. m , að þar hefir láðzt eptir að taka það fram, að hann, kœrandinn sjálfur tók þátt í að greiða málskostnað hjer um bil jöfnum höndum við okkur tvo, sem kærðir vorum. Helgafelli ó. sept. 1890. Guðlaugur Arnason. Brúkuð íslenzk frímerki eru keypt fyrir þetta háa verð hundraðið (100). Póstfrimerki 3 aura gul kr. 2.25, 5 aura blá kr. 15.00 5 — græn — 3.00, 6 — grá — 4.50 10 — rauð — 2.00, 10 — brún — 7.00 20 — violet — 25.00, 20 — blá — 6.00 40 — græn —24.00, 40 — violet— 7.00 pjónus tufrímerki 3auragul kr. 3.00, 5 aura brún kr. 4.50 10 — blá — 4.00, 16 — rauð —15.00 20 — græn — 6.00. Skildinga-írímeicki frá 10 aur. til 1 kr. hvert. Ekki hef jeg not af nema heilum og þokkalegum frímerkjum, með póststimpil- klessum á. Eifnurn, óhreinum og upplituðum frímerkjum verður fieygt, og eins þeim, sem hornin eru rifin af eða kögrið. Borgun fyrir frímerki, sem mjer eru send, afgreiði jeg þegar um hæl með pósti. Olaf Grilstad Throndhiem, Norge. HANDA ALþÝÐU, útgefendur Magnús Stephensen landshöfðingi og Jón Jensson yfirdómari, /. bin d i. árin 1672—1840, fæst nú, eptir þessa strandferð Thyru, hjá öllum bóksölum landsins. Kostar innbundið 3 kr. (í viðh.-bandi 3 kr. 25 &.). Síðari bindin, II.—III., hafa útsölumenn Bóksalafjelagsins og meðlimir þess einnig til sölu handa nýjum kaupendum fyrir sama verð. Aðalútsala í Isafoldar-prentsmiðju. Æfintýrið. af fögnuði, og breiddi út faðminn eins og fugl, sem breiðir út vængina. f>að var eins og hún ætlaði að fljúga í móti einhverju. Óðara en eimlestin staðnæmdist, stökk ungur maður út úr vagninum. En hvað hún vafði sig innilega upp að honum. Hún veifaði burtu ferðarykinu af hattinum hans og framan úr honurn. Hún gat naumast komið upp orði. Aumingja maðurinn, sem var líka fra sjer numinn af gleði, átti örðugt með að sefa hana. |>að getur verið álíka örðugt að stilla mikla gleði eins og mikinn harm. |>að er bara örð- ugt að skilja í því, að nokkur maður skuli geta tilbeðið þannig aðra mennska veru. En hvernig leit þá maðurinn út, sem varð fyrir tilbeiðslunni ? Jeg sá það ekki. Hún skyggði allt af fyrir. Jeg flýtti mjer að ná í sætið hans, sætið hans f vagninum, og þess vegna heyrði jeg þetta samtal: »|>að eru auðsjáanlega ekki hjón, heldur hjónaefni«, sagði maður einn í vagninum, sem hafði haft augun á þeim, eins og jeg. »]iau eru búin að vera í hjónabandi í f jögur ár«, svaraði annar. »Fjögur ár ? Skárri eru það nú hveiti- brauðsdagarnir ! En maðurinn kemur þá sjálfsagt frá Ameríku; hann hlýtur að hafa verið þar nokkur ár«. nHann kemur frá Hamborg, og hefir verið í þessari ferð í tvo daga«. »Ekki nema í tvo daga ! En hvaða maður er hann þá ? Og hverra manna er hún ?« »Hann er blátt áfrain daglaunamaður í Hunnóvor. En hún — hún er dófctir banka- kaupmanns í Frankfurt, bankakaupmanns, sem á svo miljónum króna skiptir«. »En hvað hugsar bankakaupraaðurinn þá, að fara svona með miljónirnar sínar ?« »|>að gekk nú ekki með góðu, en tókst þó á endanum. En kossarnir eru líka mikils virði, eins og þjer sjáið . . . Getið þjer verð- lagt þá?« |>að er víst enginn fær um það. Jeir eru eins og málþráðarstólparnir, sem sjást fram með járnbrautinni, þegar farið er með hrað- lestinni. Maður þykist sjá fyrir endann á þeim, en þeir ætla þó aldrei að enda. »Er tengdafaðirinn á lífi enn ?« spurði ein- hver. »Já«. »|>að er gott. |>essi ungi maður er þá ekki búinn að fá miljónirnar enn. Jeg óska þess af heilum hug, að hann fái þær aldrei!« »f>ví þá það ?« I sama bili hvein í eimpípunni og lestin þaut af stað. Jeg fjekk ekki að heyra svarið við síðustu spurningunni, en átti hægt með að fara nærri um það. Ol mikill sólarhiti veldur sólstungu; of miklir peningar fyrirfara hinum æðri gæðum lífsins, ástinni og hugarróaeminni. (X+X).

x

Ísafold

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ísafold
https://timarit.is/publication/315

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.