Ísafold - 17.03.1894, Blaðsíða 1

Ísafold - 17.03.1894, Blaðsíða 1
Kemur út ýmiít emu sinni «da tviSTar í viku. Verð árg (minnst 80 arka) 4 kr.. erlendis 5 kr. eða 1'/» doll.; borgist fyrirmiðjan júliman. (erlend- is fyrir fram). ÍSAFOLD. Uppsögn(skrifleg)bundin vit aramót. ógild nema komir sje til útgefanda fyrir 1 .oktö- berm. Afgroioslustoía blaos- ins er i Autturstrœti 6 XXI. árg. Reykjavík, laugardaginn 17. marz 1894. 13. blað. Útlendar frjettir. Khöfn 1. marz 1894. Veðrátta. Stöðug þíðviðri á norður- löndum, en víða á suðurlöndura heflr harðra frosta kennt og snjóveðra, eink- um í hinum eystri fylkjum Rússlands. 11. og 12. febrúar reio sá stormur yfir norðurhluta álfu vorrar, að fáir rauna meiri; hann rauf þök af húsum, felldi rammlegustu girðingar rog fjöldann all- -an af skógatrjánum. Á Norður-Þýzka- ¦landi hrundu sumstaðar fyrir honum í grunn kirkjuturnar, en mannskaða var ekki getið. Af óaldarmönnum. Þrátt fyrir ár- vekni löggæzlunnar hafa þeir enn komið fram nokkrum tilræðum sínum í París eptir aftöku Vaillants, og kalla hjer til hefnda unnið og hóta stöðugt fieiru. Hinn 11. febrúar var tunduröskju varp- að meðal gesta og þjóna í veitingasal gestahallar nálægt einni járnbrautar- stöðinni og meiddust 8 eða 10 menn af lileðslunni, naglabrotum og járnrusli. Illvirkinn sat nálægt dyrum og rauk út þegar, en eptir honum hlupu margir, og löggæzlumönnunum tókst brátt að hafa hendur á honum, en áður hafði hann skotið á þá úr marghleypingi, sært þrjá af þeim og einn nær til ólífis. Hann' sagði fyrst rangt til nafns, en hjet Emile Henry, franskur að ætt og hafði komið í janúar frá Lundúnum, en sótt þar lengi fundi óaldarliða. Hann svaraði öllu nieð stæltum svíra og sagð- ist hafa unnið verkið i hefndarskyni fyrir aftöku Vaillants og slíkt mundi fylgja sinni aftöku. Bróðir hans situr í hegningarhúsi fvrir morðræðaeggjan/ -en faðir þeirra var dæmdur til lífláts fyrir frammistöðu sína í Parisarupp- reisninni 1871; komst þó undan til Spán- &v. Seinna gekk Henry við, að hann hefð» búið til sjálfur tunduryjel sína og tvær aðrar sömu tegundar, sem hann ¦kvaðst ekki vita, hvar niður væri komn- ar. Þær komu þó, að því ætlað er, í leitirnar skömmu síðar. Hinn 19. febr- úar sprakk tunduraskja fest á herberg- ishurð í einum gestaskála, en datt nið- ur á gólfið, er upp var lokið. Hjer við fekk veitingafrúin þá lemstran, sem varð henni að bana, en tveir gestir hennar urðu illa til reika. Rjett á eptir fundust tvær sprengivjelar í öðrum gestaskálum, en önnur þeirra sprakk ekki, þó niður dytti; hin var ískyggi- legri, og þótti ráðlegast að sprengja hana þar sem hún lá eða hjekk, og var svo varlega að farið, að engan sak- aði, en herbergið skemmdist til muna. Nú tókust nýjar rannsóknir um alla París og í öllum borgum, og fundust mörg skjöl og brjef í hirzlum óaldar- manna, en á sumum stöðum vjelar og !tól og tundurgerðarefni,log varnúfjöldi manna í högt settirf Fam dögum á undan var frjett frá Greenwich á Eng- landi, að ungur maður hefði fundizt í andarslitrunum í lystigarði bæjarins, en tundurvjel, er hann hafði meðferðis, 'hafði orðið honum að bana. Hann var franskur. Bourdin að nafni, og hafði ætlað að heirasækja bróður sinn, en vjelina ætla raenn helzt fyrirhugaða miklum stjörnuturni, sem stendur í garð- inum. Við þetta vaknaði löggæzlan i Lundúnum til eptirgrennslunar og ljet nokkra af þjónum sínum vitja óaldar- garpanna á fundastað þeirra. Þeir voru þar fyrir 80 að tölu og urðu að selja f'ram fj'ölda af skjölum sínum, en segja til nafna sinna og hvaðan þeir voru. Hjer voru menn frá flestum löndum Evrópu, og því komu hjeðan margar þarfar skýrslur til meginlandsins frá lögreglustjórninni í Lundúnum. A Spáni voru nýlega 6 óaldarliðar settir í varð- hald, en í Vínarborg dómi lokið á 8 beirra manna, bandaflokkur þeirra fund- inn í Alzír, og í Cincinnati í Ameríku fannst fyrir skömrau listi hjá einum af þeim, og á honum nöfn 120 bandamanna hans í þeirri borg. Því má hjer við bæta, sem nýlega hefir borizt frá París, að svo sje sundrung komin í þetta ófagnaðarlið, er þeir hafa gengið sjer í bandalag, sem vilja hætta morðræðum og eyðileggingum og kalla svo beint breytt eptir atferli ríkjanna (þ. e. bardögunum). Hinsvegar beri mönnum að halda fast fram kenning- um umendurbætur ogendurskipun þegn- legs fjelags, um sem óháðast frelsi ein- staklinganna, samneyzlu allra í nautn heimsgæðanna, afnám ríkisins í nútið- arskilningi, o. s. frv. Hvað sera um kenningarnar má segja, þá er þó lik- ast, að sundrungin dragi ekki lítið til niðurfalls óaldsirinnar. Danmörk. Óútkljáð er enn um flest höfuðmál á þinginu, t. d. um skattauka á brennivíni, breyting á álögum, bæja og hreppa og um fjölgun kjörþinga, og þykir mjög ósýnt um, hvernig þeim reiðir af. Um fjárlögin er ekki hægt neinu að spá, þó margs sje til getið um heyking miðflokksins eða sambræðsluna við hægrimenn. Hjer hafa ekki fáir sýkzt af bólu, og skal þess getið, að nýrri lækningarað- ferð hefir verið beitt, en höfundur henn- er helzt talinn landi vor Niels Finsen. Hím er í því fólgin, að gera Jjósið rauð- leitt með rauðum gíuggum eða tjöldura í herbergjum sjúklinganna, því svo verður þeim ljósgeislum út rýmt, sem hafa verst áhrif á hörundið (lifrauðum og bláum). Ef sliks er neytt áður en gröftur kemur í bólurnar, þá hjaðna þær svo, að engin ör sjást eptir. Það láðist eptir að geta þess í frjett- unum seinustu, að ráðherratalan er ein- um aukin, þar hinum svonefndu innan- ríkismálum er deilt á tvö embœtti. Hjörring heitir sá sem nú stýrir fyrri deild þeirra málaog póstmálum(V), en In- gerslev hinni eða því sem til mannvirkja tekur eða vinnu í rikisins þarfir, svo sem vegagerðir, járnbrautir, vatnsskurð- ir og stýflur, ferjur, konunglegir aldinr garðar og póstsendingar á sjó og landi. Dáinn er F. L. Liebenberg, sem með elju og vandlæti hefir starfað að útgáfu rita eptir marga helztu rithöfunda Danmerkur (Holber^. Oehlenschlæger, Evald, Schak Staffeídt. F. F. Hansen, Bredahl og Aarestrup). Hann varð' 83 ára að aldri. Noregur og Svíþjóð. Til þingstarfa nú tekið í báðum ríkjunum, en af þeim ekkert markvert enn' að herma. Bor- izt hefir, að stjórn Svía búi undir í kyr- þey skipun konsúla erlendis fyrir Sv'ía- ríki og vilji verða á undan Norðmönn- um í þvi efni. England. í miðjum janúar hjelt Grladstone til Biarriz að h'ressast eptir þingstreituna og er sagt, að það iiafi vel tekizt, þó aðrar sögur beri á móti'. Það þó rjett hermt kallað, að sjónin sje biluð á öðru auganu. 12. febrúar byrjuðu aptur umræðurn- ar í neðri málstofunni. Menn bjuggust við tíðindum, þegar tekið var til nýmæl- anna um framlagsskyldu verkveítenda við verkamenn, sem slasast við vimm. Þau voru þá (20. febr.) komin aptur frá lávarðadeildinni, en svo breytt í sumum aðalgreinum, að sumir köll- uðu þeim umhverft. Flestir ætluðu, að Gladstone mundi nú eggja lið sitt til að lata til skarar skríða með lávörðunum og því kom öllum mjög á óvart, er hann tók nýmælin aptur í stað þess að gera breytingarnar apturreka. Sumir höfðu orð á, að hann hefði borið rök sín svo stirðlega fram, sem hann hefði aldrei fyr átt vanda til, og aðrir kváðu hjer vottast, að honum væri nú farið að förlast. Nú fóru líka hviksögur að ber- ast um, að Gladstone hefði í hyggju að segja af sjer, en allar hafa þæ'r borizt aptur til þessa, og margir seaja, að hann muni hafa þau ráð undir r'ifjum sem engum sje kunnugt um. Vel er yfir því látið meðalverkmanna, að stjórnin hefir ákveðið 8 stunda dags- vinnu tyrir þá sem að vinnu standa á verkastöðvum hers og flota. Ráðherra innanríkismálanna, Asquit, hefir tekið því ekki fjærri, að stjórnin gengist fyrir samkomulagi við önnur ríki um tilbeining gegn óaldarmönnum. Lobengula Matabelakonungur er nú. dáinn sagður afhörmum og þrautum á flóttanum. Þýzkaland. Hjeðan er fyrst þá fregn að bera, að þeir Vilhjálmur keisari og Bismarck hafa nú sæzt heilum sáttum. Því mjög fagnað um allt Þýzkaland, en keisarinn fylgdi hjer göfuglegu hugboði sínu. Hann hafði heyrt getið um las- leik Bismarcks af kvefí og sendi til hans einn af fylgiliðurn sínum með brjeflegar vinsemdarkveðjur," og ljet þeim fylgja sending afargóðs og gam- als víns. Hjer hýrnaði yflr karli, og kvaðst hann mundi heimsækja keisar- ann og þakka honum ljúfmennsku sína, en vart koma fyr en eptir afmælisdag hans (27. janúar). Degi síðar kom brjef frá keisaranum og í því bað hann furst- ann að koma til sín daginn fyrir af- mælið, og það þekktist" hann/ Út á járnbrautarstöðina í Berlin ók Heinrich prins keisarabróðir eptir honum, en lýðurinn stóð alstaðar í þyrpingum og

x

Ísafold

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ísafold
https://timarit.is/publication/315

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.