Tíminn - 24.07.1983, Blaðsíða 15

Tíminn - 24.07.1983, Blaðsíða 15
SUNNUDAGUR 24. JÚLÍ 1983 fflfí*Tii _-*l«S«4 2M Uppi undir þaki á Mjólkurstöðinni voru Mjólkurstöðvarböllin haldin. ipp gamlar minningar. SÍJfflBflMMÖJ i dann heiin á þessum árum, svo sem þau r sá ágæti útvarpsmaður Jónas Jónasson, jféiags íslands. 1958. sómaböll og drykkjuskapurinn keyrði aldrei jafn mikið úr hófi og stundum kom fyrir í Vetrargarðinum." Salurinn var uppi undir þaki og leiðin upp var dálítið viðsjárverð, hátt stigahol með lágum handriðum. Það er mesta mildi að enginn skyldi nokkru sinni fara fram yfir handriðið, því auðvitað voru menn stundum dálítið puntaðir." Vetrargarðurinn Margir virðulegri borgarar muna eftir böllunum í Vetrargarðinum, en trúlega mundu allir ekki vera tilbúnir að segja frá „öllu sem skeði þar," eins og segir í slagaranum gamla. Árni og Bragi spil- J IV '¦X* msveitinni í Breiðfirðingabúð 1956. í isson, Þorsteinn Eiríksson (trommur), i píanóið. X Lv.,." ^J ¦ Hallbjörg Bjarnadóttir „sló í gegn" hvar sem hún kom iram á þessum árum. uðu í Vetrargarðinum og látum Árna byrja að segja frá: „Ég byrjaði að spila í Tivolí 1951-52 með tríói Jan Moravek. Þetta var góð æfing, því við spiluðum undir með hinum og þessum skemmtikröftum, sem er alltaf mikilsverð þjálfun. Þetta var ágætt „Tívolí," því þarna voru Parísar- hjól, bílabraut, tjörn með róðrarbátum, skotbakkar, speglasalur, draugahús, átt- fætlingur svonefndur og margt fleira. Margir góðir listamenn komu þarna. Vetrargarðurinn var byggður um leið og Tívolí að öðru leyti og framan af var þarna kaffisalur og stundum létt músik leikin fyrir gesti skemmtigarðsins. En svo var farið að halda þarna samkvæmi og í fyrstu stóð fyrir þeim danskur maður sem hét Dahlgaard. Hann hafði vínveitingaleyfi, en aðeins fyrir lokaðan hóp. Snemma held ég þó að talsvert hafi farið að leka út fyrir þann hring. Þegar Dahlgaard hætti, mun Helga Marteinsdóttir, veitingakona sem seinna rak Röðul hafa tekið við rekstrinum og ætli Vetrargarðurinn byrji ekki að starfa sem almennur skemmtistaður um 1953. Salurinn í Vetrargarðinum var á ýmsan hátt sérstakur, veggurinn sem sneri út að Tívolí var allur úr gleri, frá miðjum vegg og uppúr. Þarna var mikið blómskrúð inni og setti það sinn svip á stemmning- una. í Vetrargarðinum var oft mikið sukk. Þar voru ekki vínveitingar, en margir höfðu með sér vín inn eigi að síður og drukku margir ótæpilega. Oft fannst okkur að húsráðendur hefðu ekki áhuga á að við spiluðum of mikið, vildu ef til vill að fólkið sæti lengur við borðin og keypti þess meira af öli, sem var dýrt þarna. Við spiluðum alltaf þriggja laga syrpur. Eftir að Jan Moravek hætti tók hljómsveit Karls Jónatanssonar við og þá lengi hljómsveit Baldurs Kristjáns- sonar. Skipsbjallan táknaði slagsmál Hljómsveitin stóð uppi á háum palli í einskonar glerturni, sem var á bygging- unni og sáum við því alltaf mjög vel yfir salinn. Ofan við píanóið hékk skipsbjalla og kæmi til slagsmála var henni hringt. Þá komu dyraverðirnir samstundis, en þeirra á meðal var Sigurbjörn Eiríksson. Hann varð síðar umsvifamikill í veitinga- rekstri, eins og kunnugt er. Slagsmálin voru annars oftast utandyra. Oft urðu þau á milli þeirra sem voru að fara út og þeirra sem biðu fyrir utan, fen lokað var kl. 11.30. Böllin stóðu til 2. Vetrargarðurinn var byggður á mýr- lendi og á síðustu dögum hans tók þess að verða vart að gólfið var farið að gefa sig. Það misseig og gekk í bylgjum, svo sjálfsagt hafa margir talið sig finna meira á sér en góðu hófi gegndi af þeim sökum. Ja, það var oft sukksamt f Vetrargarðin- um og best að hafa lágt um margt af því sem maður varð áhorfandi að þarna. Einu sinni fundum við svamppúða sem einhver af dömunum hafði stungið undir brjótahaldarann, til þess að sýnast blóm- legri. Við spiluðum í þrjú korter til þess að fá sem flesta á gólfið, en úr turninum vonuðum við að geta séð hver átti gripinn, - en það komst samt ekki upp! 40 ár í „bransanum" Þeir Árni ísleifs og Bragi hafa leikið áratugum saman og eru þeir alls ekki hættir að spila enn. Árni ísleifs byrjaði -næst með hljóm- sveit sína á Röðli við Laugaveg árið 1955 og þaðan lá leiðin í Þjóðleikhúskjallar- ann í eitt ár, þá í Breiðfirðingabúð, enn í Þjóðleikhúskjallarann og þá í Naustið, þar sem hann lék í tíu ár. Hann var með dixielandhljómsveit á Borginni í eitt ár og um skeið á Hótel Sögu, uns hann fluttist til Egilsstaða árið 1976. Hann er því búinn að vera 40 ár í „bransanum" og við biðjum hann að bera ungu tónlistarmennina saman við þá gómlu, - sem einu sinni voru þeir ungu: „Þetta er tvímæíalaust meiri hávaði núna. En mér finnst gott að unga kynslóðin meðal tónlistarmanna og áheyrenda er farin að spila jass aftur og meta hann. Það hefur verið mikið meira lagt upp úr söng á undanförnum árum en var. Áður skipti hljómsveitin sjálf alveg eins miklu máli. En sé á allt litið þá held ég að þeir ungu séu alveg jafn vitlausir og við vorum í gamla daga. Þeir gömlu litu okkur líka hornauga þá. Ég hef eignast marga góða félaga á þessum ferli og líka meðal þeirra yngstu. / ^M Mjólkursföðinni hittu herrarnir hina heittelskuðu og dömurnar draumaprinsinn Svavar Gests rifjar upp þá daga þegar Mjólkurstöðin, Listamannaskálinn og gamla Þórscafé voru ¦ Ja, ég byrjaði að spila á böil- unum í Mjólkurstöðinni veturínn 1945-46," segir Svavar Gests, þegar við hrttum hann að máli í S.G., hljómpkttum í Ármúla. „Þetta var fjögurra manna hljómsveit sem við vorum í Krístján Kristjánsson, Ró- bert Þorðarsoii og Kristján Hansson. Þetta voru ágætis böll. Það kom í Ijós þegar Mjólkurstöðin var byggð um 1945 að uppi undir þaki var ágætis salur, sem strax varð eftirsóttur af ýmsum félögum til skemmtanahalds, en það voru alla tíð einkum ýmis félög sem stóðu fyrir dans- leikjunum þarna. Þessir dansleikir voru gífurlega mikið sóttir. Þarna voru ekki $9 vínveitingar, svo menn höfðu margir hverjir vín með sér inn, en ég sá þarna aldrei útúrdrukkið fólk, - þótt mikið væri drukkið eigi að síður. Trúlofanir Það er gaman að minnast þess hve mörg kynni tókust þarna á meðal fólks sem enduðu með trúlofun og giftingu og ég sé að mjög margir sem orðið hafa afar og ómmur á síðasta áratug kynntust upphaflega í Mjólkurstöðinni. Þar voru síðustu böllin haldin um 1952-53. Af mætum mönnum sem ég man eftir þarna eru m.a. Guðmundur J. Guð- ¦ Svavar Gesls lék á víbrafón í hljómsveit í samkomusal Miólkiirstöðvariniiar fwri hluta ársins 1949. J

x

Tíminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.