Tíminn - 16.06.1990, Blaðsíða 12

Tíminn - 16.06.1990, Blaðsíða 12
.24-Tíminn ¦ *. I.J.2.-: "'Laugardagúr 16. júni 1990 MINNING Ingibjörg Sigfúsdóttir Árskógum 11, Egilsstöðum Fædd 17. mars 1952 Dáin 10. júní 1990 Nú er timi gróðurs, skammt i sól- stöður og nártúran skartar öllu sínu besta, fegursti tími ársins framundan. Sl. sunnudagur, sjómannadagurinn, rann upp, hlýr og góður dagur hér í Hafharfirði, og leið að kvöldi. Sím- inn hringir og mér verður ljóst að enn. nú eftir tveggja áratuga hlé, hef- ur sláttumaðurinn mikli með ljá sín- um slegið ótímabært högg í röð nán- ustu fjölskyldu minnar. Ingibjörg Sigfúsdóttir. frænka mín og góður vinur. var látin. langt um aldur fram. Oftast er andlátsfrétt óvænt. en þó sérstaklega er um svo ungt fólk er að ræða. hvað þá jafn at- orkusama konu og hana, svo hlaðna af dugnaði og drift, sem hafði ánægju af lífinu og naut þess út í æsar að byggja upp framtíð sína og sinna. Mér er brugðið. minningarnar leita á; jól á Blönduósi. lítil hnellin 8 ára stúlka sem sótti í fang frænda síns, stolt oe elöð táninesstúlka sem á milli sundtíma ók barnavagni og virti fyrir sér undur höfuðborgarinnar. Vagninn geymdi dóttur mína og frænku hennar, létt spaug hennar; þvi væri sú litla ekki nafna hennar og svo gleði hennar þegar nafna hennar kom síðar í heiminn. Aðeins eldri minning er um heimsóknir Ásru og hennar til mín í nýbyggingu foreldra sinna á Blönduósi og gleði þeirra yfir sérher- bergjum, ^em var þó örlítið blandin svo samrýndar sem þær voru alla tíð. Ingibjörg átti glaða æsku á Blöndu- ósi, hélt síðan í heimavistarskóla að Reykholti þar sem hún undi sér vel, átti margar góðar minningar þaðan eins og við svo mörg, sem þekkjum það form skólahalds. Á þeim árum kom hún oft á heimili mitt, vor og haust, og dvaldi þá um lengri eða skemmri tíma, okkur öllum til ánægju, ekki síst frænkum hennar litlum. Ingibjörg var þriðja í aldursröð fjög- urra barna hjónanna Auðbjargar Ámundadóttur og Sigfusar Þorsteins- sonar er voru búsett að Blönduósi í bernsku Ingibjargar, en fluttust síðar austur á Egilsstaði. Þá skömmu síðar kynntist ég frænku minni að nýju, en nú sem ungri konu er hugði að stofn- un heimilis, að mér þótti af kjarki og þeirri rólegu íhugun sem mér fannst einkenna allt hennar líf. Þau Guðjón Sveinsson gengu í hjónaband 29. desember 1973, en höfðu raunar hafið búskap nokkru fyrr. Gleði þeirra var mikil er Sveinn einkasonur þeirra kom í heiminn á afmælisdegi hennar 17. mars 1974 eftir mjög erfitt tímabil, veikindi hennar og langa sjúkrahúsvist er á meðgönguna leið. Þau reistu sér heimili samhliða því að koma sér upp eigin atvinnurekstri, stóðu að því svo einbeitt og samhent að unun var á að horfa. Við þennan sameiginlega rekstur þeirra hjóna var allur hennar vettvangur síðan; verksvið hennar var vítt, spannaðí jafnt matseld fyrir stóran hóp manna, sem launabók- hald, ásamt öðru því sem fylgir að standa fyrir verklegum framkvæmd- um, á stundum langt utan alfaraleiða. Ég fylgdist með aðdáun, þann tíma er við vorum samtímis fyrir nokkrum árum í vinnubúðum, með vinnu- brögðum hennar, skipulögðum og markvissum, sem og komst ekki hjá að sjá hve góð áhrif hún hafði á alla í návist sinni. Örþreyttir, skapstirðir menn fundu hvíld í viðmóti hennar, virtu hana mikils og treystu henni til alls. 1 fristundum síðustu ára stundaði hún nám við Menntaskólann á Egils- stóðum og lauk því um síðustu ára- mót, en var brautskráð þaðan nú 19. f.m., aðeins 21 degi fyrir andlát sitt. Við hittumst í síðasta sinn á útmán- uðum sl. vetrar í stuttu kaffispjalli, bæði í önn dagsins. Þá fann ég vel gleði hennar yfir áfanganum og eins það hversu miklar væntingar hennar voru til lífsins og framtíðarinnar, þar sem nú væru kaflaskifti. Hún ræddi um skógræktarbrautina við skólann sem hún hafði lagt stund á frá ára- mótum, sér til mikillar ánægju, og þá möguleika sem namsbrautir á há- skólastigi opnuðu á stað sem Egils- stöðum, og það að hafa áhugaefnið að valgrein. Örlög sín veit enginn fyrir, — ekki forum við saman á Snæfell, eins og við göntuðumst með þessa ögur- stund. Ingibjörg var kona fríð sýnum, björt yfirlitum og bauð af sér góðan þokka, hafði ljúfa og glaða lund en var þó karlmenni í skapi og æðraðist ckki þótt fyrir þyngdist í starfi eða lcik. Hún bjó sér og sínum glæsilegt hcim- ili og þar var gott gestum. Ingibjörg bar mér kært ömmunafnið sitt mcð mikilli prýði og var mikill vinur vina sinna. Hafi hún þökk fyrir allt. Megi hún hvíla í friöi. Þorst. Þráinn Þorsteinsson. Kolbeinn Jóhannsson Fæddur 8. nóvember 1909 Dáinn 8. júní 1990 Þegar blessað vorið er sem óðast að setja út grænu grösin sín í tún og haga og laufga trén og loftið ómar af söng fugla, þá mitt í þessari dásemd allri kom fréttin um lát Kolbeins Jó- hannssonar á Hamarsholti eins og kaldur gustur til okkar sem höfðum átt hann að vin og félaga allt frá æskuárum. Röddin hans gamansöm og h!ý var þögnuð og við munum ekki sjá hann, sjá hýra brosið í aug- um hans en minningarnar um hann og störf hans munu lifa lengi, já mjög lengi, svo einstakur var Kolbeinn í allri sinni framkomu og öllum sínum störfum. Hann þurfti ekki að láta aðra velja sér veginn, svo sjálfstæður var hann og hugmyndaríkur. Það sýndi hann á unga aldrei þegar hann ásamt Erlendi bróður sínum virkjaði bæjarlækinn á Leiörétting Sl. fimmtudag urðu þau leiðu mis- tök að nafn misritaðist í minningar- grcin. Yfir greininni stóð Bryndís Halldóra Stefánsdóttir en átti að vera Bryndís Halldóra Steindórsdóttir. Tíminn biður þá sem hlut eiga að máli innilega afsökunar. Hamarsheiði þannig að þeir smiðuðu allt heima varðandi virkjunina annað en sjálfan rafalinn. Það var því ekki að undra þótt Kol- beinn færi út af alfaraleið þear hann valdi sér sjálft lífsstarfið. A þeim ár- um voru hvers konar vélar og verk- færi að byrja að koma út í sveitirnar til hjálpar við búskapinn. Kolbeinn var fljótur að sjá að með tilkomu vél- anna þurfti að vera aðstaða til við- gerðar á þeim í hverri sveit. Hann réð því í það stórræði að byggja verk- stæðishús og kaupa í það hin ýmsu tæki og tól. Um þetta leyti giftist Kolbeinn eftir- lifandi konu sinni, Halldóru Stur- laugsdóttur, og áttu þau saman eina dóttur, Guðbjörgu að nafni. Ýmsum þótti í upphafi að Kolbeinn væri full- djarfur að fara út á þessa áhættusömu braut og það í dreifbýli sem gæfi máske óöruggari atvinnu. En bjart- sýni og framsýni Kolbeins héldu engin bönd og reyndin varð önnur en menn spáðu. Verkefnin hlóðust svo á Kolbein að hann þurfti stundum að fá sér aðstoðarmann til þess að geta komið öllu heilu í höfn. Og þó veit ég að hann vann flestum mönnum leng- ur og betur, enda var gott að eiga við- skipti við hann Prúður og ljúfur sem hann var í framgöngu allri og ekki síður vegna hæfileika hans til þess að leysa hvers manns vanda. Og ekki fældi það viðskiptamenn frá að kom heim til Halldóru í mat og kaffi í einn Sigurjón Sigurðsson Grænanesi Með minningargrein um Sigurjón Sigurðsson eftir Svövu Pétursdóttur átti að fylgja kvæði, sem varð viðskila við greinina. Hér er bætt úr því. Ég þukku þér uf heilum hug hlijunu gegrium úrin. Ahuldshöndin almúttug, ÚYtilIt graóir súrin. Nú ertu ylaóur og hress, í sœlurtKum heimi. Afalhug heitt ég óska þess, aó Guó þig ætid geymi. I Afmælis- og minningargreinar Þeim, seni óska birtingar á afmælis- og eða minningar- greinum í blaðinu, er bent á, að þær þurfa að berast a.m.k. tveim dögum fyrir birtingardag. Þær þurfa að vera vélritaðar. eða fleiri daga i röð. Voru þær stund- ir óviðjafnanlegar, eins og punt upp á viðskiptin. Og svo var nú þetta að Kolbeinn var svo vægur í gjaldtöku fyrir vinnu sína að manni brá í brún þegar gert var við verkfæri á öðrum verkstæðum. Að verða að liði, þaö var hans metnaður. Kolbeinn á Hamarsholti var mikill gæfumaður. Auk þess að skapa sér álit og virðingu almennings var fjöl- skyldulíf hans með þeim ágætum að óvíða sást betri heimilisbragur en þar á bæ. Sannast þar hið forna að að hver er sinnar gæfu smiður. Hafi svo Kolbein á Hamarsholti mikla þökk fyrir allt sem hann hefur gefið frá sér til samferðafólks síns á lífsleiöinni. Við hjónin biðjum konu hans og dótt- ur allrar blessunar. Ásólfur Pálsson Allt hefur sinn tíma er manni sagt og þá tjóar víst ekki annað en að trúa því þótt oft geti það reynst erfitt. Við reynum meira af vilja en mætti að viðurkenna að Kolli frændi sé ekki lcngur einn af okkur íbstu punktum í tilverunni. Hann var hluti af bernsku okkar og frá því að við munum fyrst eftir okkur var hann á sínum stað í landslaginu, notalegur og sjálfsagður rétt eins og Miðfell, fjallið fyrir ofan Hamarsholt. Kolli ól allan sinn aldur í Gnúp- verjahreppi en þó má segja að hann hafi gert víðreist — hann las óhemju mikið, var samræður meistari og gat haldiö uppi fjörugu spjalli á óllum nótum en dægurþras var honum fyrst og fremst krydd í tilveruna. Ekkert var honum jafnfjarri og að fjasa um fánýta hluti og yfirlcitt leiddust sam- ræður við hann út í rökræður um óhlutbundin málefni. Ellimörk voru aldrei nein á Kolla og stórframkvæmdir voru honum að skapi alla tíð. Þess er skcmmst að minnast þegar hitaveitan var lögð um sveitina fyrir nokkrum árum. Þá stóð Kolli ungu mönnunum fyllilega á sporði, lagði sinn skerf af mörkum og ríflega það. Hann smitaði aðra með ótrúlcgri vinnugleði og tröllatrú á verkefninu og gildi þess fyrir fram- tiðina. Þegar við systurnar vorum litlar, fylgdumst við nákvæmlcga mcð ferðum Kolla niöri á verkstæði. Ef hann sást í nágrenni við bensínskúr- inn, hlupum við niður eftir og snigl- uðumst í kringum hann í von um að hann gæfi okkur gos. Hann sá hvað okkur lcið og þóttist ævinlcga vcrða jafnhissa þcgar hann heyrði hvað við vorum þyrstar. „Lagsmaður," sagði Kolli og hló að okkur. Þctta voru af- skaplega merkilegar stundir. Allar árstíðir voru annatimar hjá Kolla. Ekki urðum við systurnar þó varar við það, því að alltaf hafði hann tíma til þess að hjálpa okkur aö gera við biluð rciðhjól, stýrislausa kassa- bíla og annað scm aflaga fór. Kolli hafði áhuga á öllu sem var að gerast bæði í nágrcnni og fjarlægð. Jafnvel löngu eftir að við vorum fluttar aö heiman vissi hann nú- kvæmlcga hvað við höfðum fyrir stafni þótt oft liði langur tími mílli þess að við hittumst. Löng fjarvera virtist því aldrci hafa vcrið ncma nokkrir dagar. Þótt við höfuni allar búið lcndi í Norcgi kom ckki á óvart að Kolli var bctur að sér í norskum bókmcnntum cn við og gat aukið við fróðlcik okkar á því sviði. Nýlcga bcnti hann okkur á norskan rithöfund scm hann hafði mætur á cn viö þckkt- um aðeins af afspurn. Það tíðkast ckki að scgja að fóli á ní- ræðisaldri hafi vcrið kippt burt í blóma lífsins en það finnst okkur samt um Kolla. Þctta scgjum við vcl vitandi um þá staðrcynd að ckki vcrða allir þcirrar gæfu aðnjótandi að komast á niræðisaldurinn jafnhcilsu- hraustir og lífsglaðir og Kolli. Það var rcisn yfir honum Kolla og þcirri rcisn glatuði hann aldrci, ckki hcldur í crfiðum vcikindum síðustu vikna. Við vottum Halldóru, konu hans, og Guðbjörgu, dóttur hans, innilcgustu samúð okkar á þessum erfiðu stund- um. Björg Eva, Vigdis oj» Magga Sigrún Ólafsdóttir Sigrún Ólafsdóttir, eða Rúna i Alftagerði eins og hún varávallt köll- uð, lcst þann 6. júní sl. Ég kynntist Rúnu fyrst fyrir tæpum 50 árum þcgar cg sem barn var send í sveit til Péturs móðurbróður mins og Rúnu, en þau voru þá að byrja búskap í Álftagerði og nýbúin að cignast sinn fyrsta son, cn börnin urðu flciri og það urðu sumrin líka scm cg dvaldi hjá þcim í svcitinni. Árin líða og það kemur að því að hugsa fyrir sumardvöl fyrir mínar dætur. Ég minnist sumranna hjá Rúnu og Pétri í Skagafirðinum og bctra gat cg ckki kosið fyrir þær, því i Álftagcrði var gott að vcra og þar hafði glcðin völd. .ijii. w -&,. Pétur frændi var mjög góöur söng- maður og lck cínnig á harmonikku og var oft tckið lagið. Hann lcst fyrir nokkrum árum. Börn þeirra Peturs og Rúnu urðu sex, fimm synir og cin dóttir. En þó heimilið yrði stórt hafði Rúna alltaf pláss fyrir flciri og nóg var afhjarta- hlýju. Hrafnhildur dóttir mín var hjá þcim citt sumar, cn Þórunn mín í fimm sumur og minnast þær þcirra hjóna mcð sama þakklæti og ánægju ogcg. Mcð þcssum fáu orðum vil cg þakka Rúnu og hcnnar afkomcndum fyrir allt scm þau hafa gcrt fyrir mig og mína. Oliif Klemensdóttir

x

Tíminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.