Alþýðublaðið - 04.10.1922, Blaðsíða 3

Alþýðublaðið - 04.10.1922, Blaðsíða 3
ALÞYÐUBLAÐIÐ Maður. HStíðin á Arbse var stð fjara ót Fólkið var biiið að sjá flug- eldana og var nú bara að hugsa um að komast heim, nema táp- mesta fólkið, sem ena atelg dans- ina á paltinum. Bifreiðarnar komu titt, og sneru við Jafnhraðan, fullar af fóilci. Eg kotii mlium vandaœöanum i Steindónbifreið, og hélt svo á ská yfir melana til E líðaárvogar. Eg ætlaði ekki tíl Reykjavlkur um kvöldtð Eg atti bát austaa við voginn, og í honum ætlaðl eg að —koti. Það var orðið nokkað dimt. Það var á tólfta tímsnnm a. ágúst, og loftið var s! ýjíð Nokkuð til vinstri handar við naig gengu fjórar eða fimn mann eikjar; íy'gdl þeim hundur. f fyrstu skildi eg ekki hvert fólk þetta var að fara, en þegar eg kom á Mosfellisveitarveginn sa eg, að það var bara að stýtta sér lelð niðar að Elliðaárbrúnum. Eg hafði tekið skakka stefnu eins og Niddoddur forðum, haldið of mikið til vinitri, sem reyndar mun ðfugt við vikinginn gamla; hann fór, sennilega of langt til hægri, eða noiðan við Færeyjar, þegar haon misti þeirra, og fann Saæ- laod. Þegar íólkið þetta var næst mér, kom huudariao til min. Hon um hafði dottið i hug að gá að því þvf hver væri aú hér á ferð Eg Ulaði ving|arnlega til hunds ios; og hann tók að stökkva fram og aftur fyrir framao mig og flaðra upp á mig. Eg iielt áfram að tala viagjarnlega til haas, en kbppaði honum ekki Mér var rojög ungum skýtt frá orsökum sullaveikinnar. og gætni v}ð hunda preotaðist dútmdaolega ( meðvitund m(na. Eg fjarlægðist nú fólkið og hætti að tala við huudinn. Eg hélt það ætti hanu, og vildi að haoa færi með þvi. Eo hann skitti sér ekkett af því, og eg sá brátt að hantt mundi vera því óviðkomandi. Hana hafði bara verið að skemta sér á Árbæ eins og vlð hia, og slegist svona ( fötiaa með íólk inu, eios og hfsao nú slóst f för með mér, af þvi honum faost eg vera ekki svo afleitur náungi! Þegar við Hundur komum fram undir sjó, vorum við ait ( einu komnir ( kriuvarp, sem er þar dálltið. Eg hefi aldrei heyrt kr(u garga i vatpi i myrkri Þær fljúga þegjandi og sli væng}anum mjög tltt, en standa nær kyrrar ( Ioft- inu Heyfist þá nokkur væng]a þytur, sem anaars ekki heyrht fyrlr gargi. Ekki veit eg hvort Huodur faefir koruið áður ( kr(u varp, en vist er, að honum var meinilla við þetta, sem flaug yfir höfðinu á okkur, og hélt slg svo aærri tcér, að hann næstum þvæld- ist fyrir mér. Krfurnar fylgdu okkur ekki langt. En hamingjan má vlta hveroig þeim hefir geogið að finaa aftur ungaaa sfna ( myrkr inu og eggin, ef eitthvað hefir verið óótuðgað Við Hundar fórum niður af meiunum, uiðar að vog- inum og héldum svo út með feoa um. Melaroir þirna muoa vera gamali fraœbatður úr Elliðaam, frá þeim tfma er sjórino stóð herra við landið en nú, og sams konar myndun og Höfðinn við Akureyrf, melarnir upp af Sauðár któki, Kolkós og viðar. Á eytinni við litla lækian, þar sem melarnir enda, sat nokkuð af æðatfugli. Eg hélt að Handur mundi þjóta i þá, en svo var ekki. Eg tel þó vist að hano hafi séð þá, eios og eg þykiit vita að hoaum hafi verið ókuoougt um að þeir væru ftiðaðir, þó huodar sem eiga heima á varpjörðum viti það óskðp vel. Senniiega hefir hann eanþá verið hílfsmeikur frá þvf krfarnar gerðu væng)aþytinn að okkur, eða þá að hann var nógu skynsamur til þess að vita að það þýddi Htið að elta faglinn fljúgandi. Eg hélt að æðarfuglinn ætlaði að sitja kyr, en svo var ekki. Þegar við vorum komoir alveg á hlið' við haoo, og ekki nema nokkra faðma frí honum, flaug helmingurian, en settist á sjóiaa þar skamt frá Hian helm ingutiua fór sér tólega; óð ( hægð um sfnum út ( sjó og syntl tétt út fyrir laadssteioaoa. Við Huadar héidum oú út með standbjörguaum. Eg ætlaði að sjá hvernig honum yrði við þeg ar hann sæi bitioo, eo hana var þi svo laðgt á nndaa mér að eg sá það ekfci. Það var (allið svo miklð að, að sjórinn var sðeins meter eða svo fytir aftsn batinn. Bátutlnn stóð á árunam, og fjaran var brött, svo það var auðvelt að koma honam út; það var ekki annað en að skorða hann laus- lega á réttum kjöl, og svo gaoga framao á hano, hrökk hano þá svo að segja fram, þvi hann er léttur. Eg fór nú upp ( bátian og kallaðl i Huad Ea haon gekk fram og aftur ( fjörunoi, dingiaði rófuaai og lét vinalega eo þotði ekki með ookkru móti að koma oi- tægt bitaum. (Fth) Nátthruskoiarinn. €rleaí símskeyH Khöfn, 2. okt. Samningar rið Tyrki. Simað er frá Paris, að eriad- reki, sem fraoska stjóiaia hafi seat á fund stjóraar Tyrkja ( Aogora, hafi oíð samkomulagi við Kemal pasha, um eiohvera gruodvöll fyr- ir samaiogum miili haas og baoda- maooa. Eonatantín konugnr er nú, að þ«( er hetmt er frá París, komina til ítaiiu. Bylting 1 Serbín. Si orðrómur hefir borist hiog- að fra Berlin, að byttiog sé gos- ia opp ( Belgrad (Jagoslavfu) og Alexaoder koouogur myrtur. Hlntabréf Landmandsbankans ganga kaupum og sölum manna á milli fyrír 15 kr. þúsundið (en eru ekki verðiögð i kauphúlliani). Einar Jochnmsson vinour tiá með miklum krafti að þv( að snúa Reykvikingam tit betra Itfernis. Hefir hann nú tekið sér fytir hendur að snúa ritstjóra BJarma og skorar þv( á Atþýðubiaðið að birta eftirfarandi vísu: Evu baraið Ástvaidur, út sem .Bjarma" gefur, lærður vel og launaður, ljósan sannleik grefur. Einar Joehumsson,

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.