Tíminn - 16.03.1996, Blaðsíða 10

Tíminn - 16.03.1996, Blaðsíða 10
10 Laugardagur 16. mars 1996 Hagyrbingaþáttur Hagyrðingar segja nýjustu fréttir í dag, hver meö sín- um hætti. Pétur Stefánsson segir þaö vekja furöu sína að fólk veikist á spítölum. Hérna blómstra æ og enn bfugmæli á fullu: Sjúkrahúsið sýkir menn afsalmonelludrutlu. Um aðra furðu yrkir Pétur eftir að hafa frétt hvað þing- mannaveislan kostaði: Aldraðir heyja ævistríð á ölmusunnar fótum. Alþingi heldur árshátíð á elli- og sjúkrabótum. Þá er komið að því sem hæst ber og Pétur yrkir: Þar stendur orb gegn orbi Við þjóðkirkjunnar fréttafár flestum þykir bogið. Þar veit aðeins Herrann hár hvað er satt og logið. Og fleiri láta skáldagamminn geisa. Guðsmanni vilja nú koma á kné kerlingar þrjár eða fleiri. Napur erþytur, í nálœgð við spé, afnauðgunar-tilrauna-keyri. Afhvörmunum seytla nú saknaðartár, þótt sakleysið áreitni verðist; þær harma það víst, eftir öll þessi ár, hvað ósköp var lítið sem gerðist. Viösjáll er vegur lasta Að grafa upp gamlar syndir og grugga tærustu lindir, er varla afgóðum huggert. Viðsjáll er vegur lasta, varasamtgrjóti áð kasta, þó syndari lítill þú sért. Grámann Internet og forsetakosningar í Internetið ýmsir spá, annars heims ogþessa. Aðrir fátt eitt ærlegt sjá utan staði Bessa. Sveinn Kristinsson Þá rekur gamall þulur fréttir vikunnar: Vib-rekstur Leikhúsráðið rekur Viðar. Rekkar háðu oddaklið. Gleði, náð og gæfu friðar grimmir bráðum rekum við. Því dæmist rétt (stærb) vera Eftir karp og kjaftavaðal karlar út íBrussuseli gáfu út sinn góða staðal um gúmmídót á norðurhveli. Skák Norðmenn ógna vítt um vang voru stolti —þvískal stöðva ykkar yfirgang, Agðasteinn og Tísdal. Botnar og vísur sendist til Tímans Brautarholti 1 105 Reykjavík P.S. SKRIFIÐ GREINILECA Hluttekning eða veislugleði? Heiðar snyrtir er ekki við eina fjölina feíldur í leiðbeininga- starfsemi sinni. Auk litgrein- inga- og snyrtinámskeiða kennir hann framkomu og tek- ur að sér veislustjórn og leið- beinir um samkomuhald. Þótt umsjón með útförum sé ekki í hans verkahring, lét hann til leiðast að svara spurningum um hvort ekki séu til einhvers konar reglur um hvernig fólki ber að hegða sér gagnvart hin- um nánustu og við útför og við erfidrykkju. Heiöar: Það eru engar fast- mótaðar reglur um þessi atriði, en aftur á móti nokkuð ríkar hefðir. En þær vilja riðlast eins og annað með breyttum þjóð- háttum og búsetu. Það, sem hér fer á eftir, er mín persónulega reynsla og skoðanir og megi þær verða einhverjum til leiðbeiningar, þá er vel. Ég var að missa ungan frænda minn. Hann var sonur hálfsystur minnar sem dó frá sex börnum eftir að fá ekki hjarta og lungu í tæka tíð. Það var fyrir um tveim árum. Móð- ir okkar dó 24 ára frá okkur þremur. Móðuramma mín dó um fertugt úr berklum frá níu börnum. Allt reynir þetta á. Skemmtilegar erfidrykkjur Sorgin er alltaf stór og alltaf erfið. En það, sem við Islend- ingar þurfum að minnast, er að þegar sorgina ber að garði þá er yfirleitt svo mikið að gera hjá syrgjendum að sorgin fellur ekki á okkur strax. Þá höfum 'við sem þjóð þann ósið að vera mikið í sambandi og vera mik- ib ab fara í heimsókn og vera mikið að bjóða fram okkar að- stoð við athafnir eins og kistu- lagningu og jarðarför. En þetta er einmitt sá tími þegar syrgjandinn hefur nóg um að hugsa og þarf ekki nema þá utanaðkomandi hjálp sem hann biður um. Síðan förum við í jarðarför- ina og vottum syrgjendum hluttekningu. Svo er kaffi og þar er hlegið og er voða gaman. Síðan látum við ekki heyra í okkur í marga mánuði vegna þess að það er svo mikið hjá okkur aö gera. En þá kemur tómarúmið hjá nánustu ást- vinum hins látna. Þá þurfa syrgjendur að vita hverjir eru vinir og þá þurfa þeir oft að tala og tjá sig og vera ekki einir. Því þá byrjar tómarúmib. Aö því kemur að fólk þarf ab hefja lífið aftur og takast á við hlutina. En þá eru þeir sem missa svo afskaplega einir, því kunningjarnir eru að vinna svo mikiö að sínu eins og skiljan- legt er. Heiðar jónsson, snyrtir svarar spurningum lesenda Hvernig á ég að vera? Þegar flatkökurnar klárast Það, sem ég vil reyna að koma á, er að við reynum að breyta þessu. Að við leyfum syrgjendum áð sinna sínum látnu ættingjum í friði fyrstu dagana, þannig að athafnir fari fallega og friðsamlega fram. Til dæmis að byrja aldrei að þiggja veitingar í erfidrykkju fyrr en þeir sem fara í garðinn eru komnir til baka. Kaldir oft og hraktir. Því þá eru flatkök- urnar meb hangikjötinu oft búnar. Það er mjög algengt að ekki fari allir út í garð þegar jarðsett er. Þá fara margir í erfidrykkj- una sem boöið er til og eru búnir að sitja lengi að snæð- ingi og klára hitt og þetta, þeg- ar fólkið sem fylgir kistunni í garðinn kemur til veislunnar. Mér finnst sjálfsagt að sýna þeim nánustu þá ræktarsemi að hefja ekki kaffidrykkju né þær veitingar, sem eru á boð- stólum, fyrr en þeir eru komnir frá greftruninni og geta sest niður með gestum sínum. Látib veisluna bíba Þessi siður að hefja erfi- drykkju jafnvel áður en hinn látni er látinn síga í gröf sína og hans nánustu eru komnir frá þeirri athöfn er eitthvert hugsunarleysi. Það er vel hægt að tilkynna að boðið sé upp á veitingar að greftrun lokinni. En þetta á yfirleitt við um Reykjavík og nágrannabyggðir þar sem langur vegur er oft á milli kirkjugarðs og veislustað- ar. Úti á landi er miklu algeng- ara að þeir sem fara í kirkju fylgja einnig til grafar. Þá er líka sjálfgefið að allir sern fylgja verða hinum nánustu sam- ferða í erfidrykkjuna eftir greftrunina. Þetta er hinn gamli íslenski siður, að það fylgdu allir kistu og urðu síðan samferða til erfi- drykkju. En þótt aðstæður hafi breyst, finnst mér sjálfsagt að þeir sem fara beint í veisluhús eftir at- höfn í kirkjunni bíði með að þiggja vott eða þurrt fyrr en þeir sem fara í kirkjugarð koma til baka. Það er alveg sama þótt bíba verði lengi. Það er líka spurning hvort þeir, sem ekki hafa tíma til að fylgja í kirkjugarðinn, hafi tíma til að fara ab háma í sig þann mat sem bobib er upp á. Þá má spyrja hvort erfi- drykkjur séu ekki orðnar óþarf- lega íburðarmiklar. En þar dregur hver dám af öðrum og enginn vill sýnast nískari en hinn. Afskiptasemi Hitt er svo annað að útfarar- siðir eru yfirleitt í föstum skorðum og verður ekki vart við annað en að fólk kunni þá. AUir klæða sig sómasamlega eins og vera ber og er saknaðar- og virðuleikablær yfir athöfn- unum. En vel má ítreka, ab óþarfa afskiptasemi og átroðningur við nánustu syrgjendur skömmu eftir andlát og fram yfir útför ætti að takmarka. En nokkru síðar er hluttekning og vinsamlegt samband oftast vel þegib. ¦

x

Tíminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.