Morgunblaðið - 15.08.2008, Blaðsíða 27

Morgunblaðið - 15.08.2008, Blaðsíða 27
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 15. ÁGÚST 2008 27 ? Guðmundur Guðjónsson fæddist 9. febrúar 1920 og andaðist á Hjúkrunarheimilinu Sunnuhlíð 5. ágúst sl. Foreldrar hans voru Guðjón Jóns- son, f. 10.2. 1892, d. 14.5. 1967, skip- stjóri á Reykjum í Vestmannaeyjum, og Bergþóra Jóns- dóttir, f. 10.10. 1894, d. 20.12. 1989, húsmóðir. Guðmundur fæddist í Rimhúsum undir Eyjafjöllum en flutti með fjölskyldu sinni til Vest- mannaeyja. Frá tíu ára aldri dvaldi hann að Ytri-Skógum undir Eyjafjöllum. Guðjón var sonur Jóns bónda í Ranakoti, Filippussonar, bónda á Gaddstöðum á Rangárvöllum, Jónssonar, bónda á Gaddstöðum, Sveinssonar. Móðir Filippusar var Guðrún Jónsdóttir. Móðir Jóns í Ranakoti var Þórey Árnadóttir, bónda í Hrífunesi í Skaftártungu, Árnasonar. Móðir Guðjóns var Guðbjörg Sigurðardóttir, bónda í Bratt- holtshjáleigu, Snæbjörnssonar, bónda á Ásgautsstöðum, Sigurðs- sonar. Móðir Guðbjargar var Guð- rún Jónsdóttir, bónda á Syðri- Sýrlæk, Gottsveinssonar og Guð- rúnar Jónsdóttur frá Syðri-Gröf í Flóa. Bergþóra var dóttir Jóns, bónda í Steinum undir Eyjafjöllum, Ein- börn eru: a) Ása, b) Lárus Michael Knudsen. Barnabörn þeirra eru þrjú. 2) Kolbrún, f. 12.9. 1948, og eru börn hennar og Jóhanns Þor- steinssonar: a) Þorsteinn, b) Guð- rún Ása, c) Gerður Ósk. Barna- börn hennar eru fimm. 3) Gissur, f. 30.4. 1950, kvæntur Svanhildi Pétursdóttur og eru börn þeirra: a) Pétur, b) Val- gerður Ása. Barnabarn þeirra er eitt. 4) Jón, f. 2.7. 1953, kvæntur Oddnýju Björgu Hólmbergsdóttur og eru börn þeirra: a) Karl Víðir, b) Þóra Björk, c) Guðmundur. Barnabörn þeirra eru fimm. Guðmundur stundaði landbún- aðarstörf, fiskverkun og bókband og starfaði við Bókfellsútgáfuna og Heildverslun Magnúsar Kjaran í aldarfjórðung. Hann vann sem vallarvörður á Melavellinum í mörg ár, var kirkjuvörður og meðhjálpari í Kópavogskirkju, forstöðumaður Vinnuskóla Kópa- vogs um tíma og í nokkur ár um- sjónarmaður í Menntaskólanum í Kópavogi. Þá var hann rekstr- arstjóri hjá Kirkjugörðum Reykjavíkurprófastsdæmis síð- ustu starfsárin. Guðmundur var formaður íþróttafélagsins Eyfellings. Hann var einn af stofnendum og sat í stjórn Verkalýðsfélags Austur- Eyfellinga, einn af stofnendum og sat í stjórn Slysavarnadeildar Kópavogs og var formaður sókn- arnefndar Digranesprestakalls um skeið. Guðmundur sat í stjórn Kirkjugarða Reykjavíkurprófasts- dæmis og var um árabil í fram- kvæmdastjórn þeirra. Einnig átti hann sæti í skipulagsnefnd kirkju- garða. Útför Guðmundar verður gerð frá Digraneskirkju í dag kl. 11. arssonar, bónda í Steinum, Jónssonar. Móðir Jóns í Steinum var Þórunn Sveins- dóttir, bónda í Skóg- um, Ísleifssonar og Sigríðar Nikulásdótt- ur frá Hafnarfirði. Móðir Bergþóru var Jóhanna Magn- úsdóttir, bónda í Tungukoti í Fljóts- hlíð, Þorvaldssonar, hreppstjóra í Stóra- Klofa á Landi. Móðir Magnúsar var Mar- grét Jónsdóttir vinnukona á Leir- ubakka á Landi. Móðir Jóhönnu var Steinunn Gísladóttir, bónda í Miðkoti, Sveinssonar. Systkin Guðmundar voru níu. Jón Óskar, f. 26.6. 1917, d. 25. 4. 1940, Þórhallur, f. 8.2. 1921, d. 4.5. 1921, Jóhanna, f. 5.6. 1922, Guðbjörn, f. 14.4. 1924, Þorleifur, f. 23.6. 1926, d. 24.11. 1974, Magn- ús, f. 24.1. 1929, Þórhallur Ár- mann, f. 27.10. 1931, Lilja, f. 10.4. 1933, d. 3.1. 1941, Haukur, f. 13.3. 1938. Guðmundur kvæntist hinn 19.5. 1945 Ásu Gissurardóttur, f. 5.10. 1920. Foreldrar hennar voru Giss- ur Jónsson, búfræðingur og hreppstjóri í Drangshlíð undir Austur-Eyjafjöllum, f. 15.12. 1868, d. 24.2. 1945, og Guðfinna Ísleifs- dóttir ljósmóðir, f. 5.2. 1877, d. 23.12. 1971. Börn Guðmundar og Ásu eru: 1) Hrafnhildur, f. 18.1. 1947, gift Ólafi Lárussyni og þeirra Mig langar til að kveðja hann afa minn með nokkrum orðum. Þegar ég lít til baka og hugsa um afa kemur fyrst í hugann þessi há- vaxni, dökkhærði og glaðlyndi maður sem bjó í stóra húsinu í Kópavoginum. Þegar ég var lítil og fjölskylda mín bjó í Vestmanna- eyjum komum við reglulega upp á land og þá var gist hjá afa og ömmu í Vallartröðinni. Mér þótti húsið þeirra ævintýralegt, þar var t.d. þvottaherbergi inn af fata- skápnum í forstofunni, sjónvarps- herbergi þar sem hver átti sinn stól; amma, afi og Bjössi frændi, í herberginu hans afa var alltaf til Rimini-nammi. Á efri hæðinni var baðstofuloft með þremur stórum rúmum og svo var líka risastór frystikista, full af ísblómum enda fékk afi nafnið ?afi ísblóm? hjá Gumma frænda. Á jóladag, nýársdag og páskadag héldu afi og amma alltaf matarboð fyrir stórfjölskylduna. Þá var sett upp langborð eftir endilangri stof- unni og borðstofunni svo að allir gætu setið saman við borð. Þá var afi stoltur og ánægður, með alla sína nánustu hjá sér. Laugardagar voru ömmu og afa-dagar, þá eld- uðu þau sinn fræga grjónagraut í stórum potti. Þá var oft margt um manninn í hádeginu og Róbert son- ur minn var ekki lengi að komast á bragðið. Afi sat alltaf við enda borðsins, brosti sínu blíðasta og hló og við fengum iðulega að heyra sögur frá því í gamla daga. Það var sama hvaða málefni bar á góma, alltaf var afi jafnjákvæður, hann kvartaði aldrei og ekkert var of erfitt. Róbert hefur alltaf þurft að skilgreina fólk og afi fékk þar af leiðandi nafnið ?langafi grjóna- grautur? og húsið í Sunnuhlíð þar sem afi og amma hafa búið sein- ustu árin fékk nafnið ?grjóna- grautahúsið?. Afi var einstaklega stoltur af öllum afkomendum sín- um og honum þótti gaman að heyra af þeim og svo heyrðist alltaf í honum: ?Heyrirðu það, Ása mín?? og svo kom þessi hlátur, eins og þegar Róbert kom frá Ítalíu sum- arið 2006 og sagði afa frá öllum fagnaðarlátunum sem hann upplifði þar þegar Ítalir urðu heimsmeist- arar í fótbolta. Þá fór afi að hlæja og sótti gömlu axlaböndin sem voru merkt ?Itali 1990?, þau hafði hann fengið sér af sama tilefni á Ítalíu það ár. Mín kærasta minning um afa er þó síðasta gamlárskvöld þegar ég og mamma fórum til þeirra í Sunnuhlíð og elduðum og borðuð- um með þeim. Eftir matinn sett- umst við inn í sjónvarpsherbergi og lásum öll jólakortin sem þeim höfðu borist og skoðuðum ljós- myndirnar sem fylgdu sumum þeirra og það var dásamlegt að sjá svipinn á honum þegar hann skoð- aði myndirnar af langafabörnunum sínum og við töluðum um hvað hann væri nú ríkur af afkomend- um. Síðustu ævidagana svaf afi mikið og mér þótti hann líkjast Beggu langömmu svo mikið, andlitsfallið og grásvarta hárið. Ég veit að hún tekur vel á móti honum þar sem að hann er kominn núna. Við kveðjum ástkæran afa og langafa okkar með söknuði og þakklæti, hvíl í friði. Guðrún Ása og Róbert Orri. Þegar afi var við meðhjálpara- störf lagði hann allt kapp á að sá siður yrði aflagður að fjölskyldur fermingarbarna stæðu upp þegar barn þeirra væri fermt. Þá ættu öll fermingarbörn að fermast í kirtl- um. Hann hafði ekki fengið ný föt þegar hann fermdist og enginn hafði fylgt honum til kirkju. Eng- inn hafði staðið upp fyrir honum við athöfnina því bátnum frá Vest- mannaeyjum hafði seinkað og langamma hafði ekki komist til kirkjunnar í tæka tíð. Þá gerðist það að góðhjörtuð kona, honum óskyld, stóð upp fyrir honum við athöfnina og var hann henni æv- inlega þakklátur fyrir það góðverk. Hann vildi hins vegar ekki að önn- ur fermingarbörn þyrftu að reyna slíkt á eigin skinni. Lífsbaráttan var hörð á þessum árum og er erf- itt að setja sig í spor langömmu og langafa sem neyddust til að senda drenginn sinn til dvalar á góðum sveitabæ á Suðurlandi, m.a. vegna þeirrar stríðni sem afi varð fyrir í Vestmannaeyjum vegna andlitslýt- is, sem síðar var lagað með ein- faldri skurðaðgerð. Enn þá erfið- ara að setja sig í spor afa sem eins síns liðs þurfti að halda áfram til- veru sinni, án hlýs móðurfaðmsins sem hann saknaði svo sárt. Aldrei minntist hann á það utan að á jól- unum bað hann mig stundum að minnast tíu ára drengs sem sofnaði dapur á jólanótt, því hann hafði ekki einu sinni fengið kerti eins og hin börnin á bænum til að láta loga á sjálfa jólanóttina. Saga afa er því hin þögla saga þeirra barna sem ólust upp hjá vandalausum í byrjun síðustu aldar, og veit ég að sú reynsla hefur markað djúp spor í líf þeirra barna sem svo stóð á um. Með ömmu stofnaði afi heimili, fyrst á Ásvallagötunni og síðar í Vallartröðinni í Kópavogi, þar sem þau ólu börn sín fjögur upp við gott atlæti og varð sambúð þeirra góð og gæfurík. Það var þó mikið lagt á ung hjónin þegar þau sátu eina nótt yfir frumburði sínum, barnungri stúlku, sem hafði fengið lömunarveiki. Þeim hafði verið sagt að þessi nótt réði úrslitum um hvort stúlkan myndi lifa. Sagði afi mér síðar að þeir klukkutímar hefðu verið lengi að líða, en hann hefði þá, sem oftar, lagt traust sitt á þann sem öllu ræður og lifði stúlkan nóttina. Auðvelt hefði verið að bugast undan slíku mótlæti, en afi nýtti það til góðra verka og átti hann af- ar farsæla starfsævi og stóran vinahóp. Hjarta hans var stórt og gjafmildin mikil. Heimili þeirra stóð öllum opið og þangað áttu margir leið um, því alltaf var nægt rými fyrir einn gest til viðbótar, hvort sem það var til lengri eða skemmri tíma. Þangað þótti afas- telpu alltaf gott að koma og kveður hún nú afa sinn með söknuði en um leið þakklæti fyrir liðna tíð. Sá stuðningur og hlýja sem henni var veittur frá afa og ömmu var ómet- anleg, en mikilsverðustu hlutirnir verða aldrei verðlagðir. Það hafði afi reynt sjálfur. Samúðarkveðjur sendi ég ömmu minni, sem í dag kveður ævifélaga sinn. Ása. Guðmundur Guðjónsson L50098 Fleiri minningargreinar um Guð- mund Guðjónsson bíða birtingar og munu birtast í blaðinu næstu daga. ? Árni Jónsson fæddist í Hólmi í Austur-Land- eyjahreppi í Rang- árvallasýslu 12. maí 1926. Hann lést á Landspítalanum, Fossvogi, 29. júlí síðastliðinn. For- eldrar hans voru Jón Árnason, bóndi í Hólmi, f. á Skíð- bakka í A- Landeyjum 7. mars 1885, d. 14. október 1964, og Ragnhildur Runólfsdóttir, f. á Suður-Fossi í Mýrdal í V-Skaftafellssýslu 26. október 1889, d. 5. desember 1986. Systkini Árna: Ragnar, f. 27.12. 1914, d. 9.6.2001, Guðmundur, f. 26.2. 1916, d. 19.7. 1964, Ingólfur, f. 25.6. 1920, Ólafur, f. 29.5. 1922 og Ásta Guðlaug, f. 16.8. 1927. 17. mars 1955 kvæntist Árni Sjöfn Sigurjónsdóttur, f. 13. jan- úar 1932. Þau skildu. Sonur þeirra er Sigurjón, f. 17.10. 1959, maki Helga Björk Harðardóttir, f. 26.12. 1961. Synir þeirra eru Kjartan Örn, f. 8.7. 1986, sambýlis- kona Ásdís Egilsdóttir, f. 29.3. 1986 og Hlynur Árni, f. 4.3. 1992. 28. júní 1964 kvæntist Árni Bjarneyju Valgerði Tryggvadótt- framhaldsnám í söng- og óp- eruskóla Simon Edwardsen í Stokkhólmi 1954-1959 og tón- fræðinám hjá Anders Biberg pró- fessor. Árni söng bæði í óperum og á fjölda tónleika heima og er- lendis. Auk þess söng hann marg- oft í Ríkisútvarpið og á útvarps- konsertum á Norðurlöndum. Hann var við störf hjá Bókaútgáfu Menningarsjóðs 1948-1952 og skrifstofustjóri hjá Bókaútgáfu Norðra í Reykjavík 1960-1962. Frá 1962 starfaði Árni hjá Sambandi íslenskra samvinnufélaga, lengst af sem gjaldkeri og síðar skrif- stofustjóri í iðnaðardeild. Hann lauk störfum hjá Sambandinu 1989 og vann hjá Skattstjóranum í Reykjavík til ársins 1996 er hann fór á eftirlaun. Árni var ritari Ungmennafélagsins Dagsbrúnar í A-Landeyjahr. 1943-1945 og for- maður 1945-1947. Hann var í stjórn Rangæingafélagsins í Reykjavík 1950-1953. Árni sat í skólanefnd Tónlistarskólans í Garðabæ um árabil og hlaut við- urkenningu bæjarfélagsins á árinu 2002 fyrir framlag til menn- ingarmála. Árni bjó ásamt eftirlif- andi eiginkonu sinni og sonum þeirra lengst af á Stekkjarflöt 5 í Garðabæ, en frá árinu 2004 bjuggu hjónin í Þorláksgeisla 23 í Reykjavík. Útför Árna verður gerð frá Fossvogskirkju í dag og hefst at- höfnin klukkan 13. ur, f. 28.2. 1936. For- eldrar Bjarneyjar voru Tryggvi Guð- mundsson, bústjóri Kleppsspítalabúsins, f. 18.9. 1899, d. 22.2. 1964 og Valgerður Guðmundsdóttir hjúkrunarkona, f. 24.6. 1898, d. 12.10. 1985. Börn Árna og Bjarneyjar eru: 1) Tryggvi Guðmundur, f. 20.12. 1964, maki Lee Ann Greer Árna- son, f. 7.6. 1967. 2) Jón, f. 23.6. 1966, sambýliskona Guðbjörg Gissurardóttir, f. 27.5. 1968. Börn þeirra eru Árni Bjart- ur, f. 6.6.2003 og Tryggvi, f. 22.5. 2008. Dóttir Jóns og Þóru Stef- ánsdóttur er Emilía Ýr, f. 28.11. 1991 og dóttir Guðbjargar er Anna Viktorsdóttir, f. 9.6. 1998. 3) Valur, f. 23.6. 1966, maki Kara Pálsdóttir, f. 28.5. 1963. Dætur þeirra eru Ragnhildur Ásta, f. 5.10. 1993 og Þórdís Kara, f. 28.11. 1997. 4) Ragnar, f. 20.1. 1976, sam- býliskona Kristín Helga Viggós- dóttir, f. 10.6. 1978. Börn þeirra eru Birta Lind, f. 28.11.2003 og Birkir Ingi, f. 3.5.2007. Árni lagði stund á söngnám í Mílanó 1953-1954. Fór þaðan í Við fráfall pabba eru okkur efst í huga þakkir fyrir þau gildi og þann stuðning sem hann veitti okkur alla tíð. Pabbi var nákvæm- ur og vandvirkur, gerði kröfur til sjálfs sín og allt sem hann tók sér fyrir hendur vann hann af alúð og samviskusemi. Um leið var hann lítillátur og hógvær og ekki mikið fyrir að ræða um eigið ágæti. Undir niðri hafði hann að geyma viðkvæma strengi listamannsins sem í honum bjó, enda var honum í vöggugjöf gefin fögur söngrödd. Í minningunni fengum við fyrst að njóta hennar í bílnum á leið úr leikskólanum þar sem ítalskar aríur voru sungnar og skalar æfðir svo undir tók í bílnum. Okkur fannst tungumálið í söngn- um framandi en síðan fór söng- urinn og lögin að hljóma kunn- uglega og við að njóta þessara stunda, sem eru svo kærar í minningunni. Þegar við vorum að vaxa úr grasi hafði pabbi að mestu lagt sönglistina á hilluna. Í fórum sínum átti hann fjölda ljós- mynda frá námsárunum á Ítalíu og í Svíþjóð, og ljósmyndir, bréf og greinarskrif úr dagblöðum frá söngferlinum. Við nutum þess að skoða myndirnar og lásum stoltir bréfin og greinarnar sem báru vott um ágæti hans sem söngv- ara. Okkur fannst mikill ævin- týraljómi hvíla yfir þessu tímabili í lífi hans og ólumst upp við að hlusta á söng hans í útvarpinu, einkum síðasta lag fyrir fréttir. Árin í Garðabænum voru við- burðarík og uppvaxtarárin og líf- ið á Stekkjarflötinni einstakt. Náin kynni og vinskapur mynd- aðist með fjölskyldunum sem byggðu götuna og það var mikið sungið. Allt umhverfið með hraunið og túnin allt í kring var sem einn stór leikvöllur, þar sem krakkarnir léku sér saman langt fram á kvöld. Við gleymdum okk- ur oft í leiknum en misstum þó ekki af kvöldmatnum, því ten- órsöngvarinn fór létt með að kalla á drengina í matinn enda röddin sterk og náði langt. Eftir að barnabörnin komu til nutu þau þess að heimsækja ömmu og afa á Stekkjarflötina þar sem þeim var sýnt sama góða atlætið og umhyggjan og við nutum í upp- vextinum. Afi var þeim mjög kær og þau eiga um hann ljúfar minn- ingar. Pabbi var alinn upp við búskap í Landeyjum, sem skipuðu sér- stakan sess í hjarta hans. Úr fjarlægð fylgdist hann með ætt- ingjum sínum við sveitastörfin eftir að hann fluttist þaðan. Við bræðurnir fengum að kynnast sveitinni hjá frændfólkinu þar sem öll störf voru unnin af alúð og samviskusemi. Bræðurnir voru fimm og síðan Ásta systir. Systkinasvipurinn var sterkur og sambandið á milli þeirra gott. Ekki var það síst vegna ömmu Ragnhildar sem vakti sem engill yfir öllum og gaf frá sér hlýju og yl meðan hennar naut við. Rétt eftir að pabbi varð sjötug- ur veiktist hann alvarlega og þurfti að gangast undir erfiðar læknisaðgerðir sem tóku sinn toll. Með óþrjótandi stuðningi mömmu og heilbrigðisstarfsfólks tókst honum að ná bærilegri heilsu að nýju og sjálfur sýndi hann ótrúlegt æðruleysi og dug. Að leiðarlokum minnumst við pabba með virðingu og þakklæti og biðjum góðan Guð að blessa hann og varðveita. Tryggvi, Jón, Valur og Ragnar. Árni Jónsson L50098 Fleiri minningargreinar um Árna Jónsson bíða birtingar og munu birt- ast í blaðinu næstu daga.

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.