Sjómannablaðið Víkingur - 01.08.1980, Blaðsíða 9

Djúprækjan er
eitthvaö fyrir loðnuskip
Laust fyrir mánaðamótin
júlí—ágúst skrapp blaðamaður
Víkings upp á Akranes til að tala
við Runólf Hallfreðsson. Runólfur
er eigandi og skipstjóri Bjarna
Ólafssonar Ak 70, sem er 556 brl.
að stærð, smíðaður í Svíþjóð fyrir
tveimur árum. Bjami hefur verið
gerður út á loðnu og aflað prýði-
lega. Nú í sumar brá Runólfur á
það ráð að gera skipið út á djúp-
rækju. Hefur hann gert tvo túra og
aflað um 60 tonna af stórri rækju
(50—60 stk. í kíló). Fyrri túrinn
tók 12 daga, en sá síðari 16.
— Hvaða útbúnað þurftirðu að
láta setja í skipið til að geta
stundað djúprækjuna, Runólfur?
— Við settum í hann tvö plötu-
frystitæki; hvort um sig afkastar 5
tonnum á sólarhring. Annað sem
þurfti var fyrir í skipinu, frystilest
og frystiklefi. Frystitækin kostuðu
um 30 milljónir króna og um 5
milljónir að ganga frá þeim í
skipinu.
-— Hafðirðu rækjuveiðarnar í
huga þegar þú lést byggja skipið?
— Já, ég var alltaf með rækjuna
sérstaklega í huga.
— Þess vegna skutrennan?
— Skip þurfa ekki endilega að
vera með skutrennu til að fara á
rækjutroll. Það tekur að vísu eitt-
hvað lengri tíma að taka troll inn á
síðunni, en ég held það skipti ekki
miklu máli, því að þetta er lítið
magn í hverju hali.
Það er frystiaðstaðan sem
skiptir máli. Það borgar sig ekki
að vera á þessum veiðum upp á að
landa í frystihús. Það er varla að
það borgi sig að hirða þá rækju
sem maður getur ekki komið í
pakkningar.
— Hvernig pakkningar eruð
þið með?
— Við pökkum í eins kílós
pakkningar og 5 punda, heilfryst-
um rækjuna. Hún er verðmætust
sem líkust því sem hún er í sjón-
um, með öllum öngum og þráð-
um, þ.e.a.s. á Japansmarkaði sem
viðseljumá.
VÍKINGUR
9