Sjómannablaðið Víkingur - 01.08.1980, Blaðsíða 25

Sigurbjörn Guðmundsson, stýrimaður:
Þegar ég skóaði
bísann á Trinidad
Allir langferðasjómenn hitta
öðru hverju þá stétt er bísar nefn-
ast (beach combers). Hvað er bísi?
Venjulega er það orð notað um þá
félaga okkar, sem vöknuðu við það
eftir svallsamt kvöld, er oft endaði
með næturdvöl hjá innfæddri
hispursmey, að dallurinn var far-
inn. Oftlega var þá pyngjan tóm
og fátt um gistirúm og greiða
strandglópnum til handa. Einasta
vonin að halda sig við „water-
frontinn", og treysta á gjafmildi
farbræðranna á öðrum skipum, er
í land komu, og eins að grennslast
fyrir um skiprúm, ef laust væri.
Fyrr á árum gátu menn haldist á
„búmmanum" vikum og mánuð-
um saman. Lönd eins og Japan,
Thailand, Filippseyjar voru ásamt
Trinidad hin eftirsóttustu til slíkra
dvala. Mun mild veðrátta ásamt
kærleiksríkum dætrum viðkom-
andi landa hafa átt sinn þátt í því
vali. Við Miðjarðarhafið voru
Genúa, Marseille og Barcelona
vinsælustu hafnirnar. Á seinni ár-
um, má segja að hvergi sé griðland
lengur. Lögregla og konsúlar
leggjast á eitt um að koma
strandaglópnum strax heim, eða í
veg fyrir skip sitt. Þó fá þeir sums
staðar smá umþóttunartíma, gegn
ábyrgð konsúls, til að ná sér í
skiprúm. Yfirleitt er fé það er
konsúll lætur af hendi við slíkar
aðstæður klént, svo menn verða
að neyta allra bragða við að kom-
ast af og verður oft lítið eftir til að
slökkva þorstann, ef húsnæði er
greitt. Bakkus er harður húsbóndi
og heimtar refjalaust sitt, og hús-
næðið situr á hakanum.
Eitt sinn er ég var á gangi í Port
of Spain (Trinidad), veitti ég at-
hygli karlmanni, sem dróst áfram
og haltraði í hverju spori. Er ég
gekk framhjá honum bölvaði
hann hressilega á sænsku. Hann
sá að ég veitti honum athygli og
ávarpaði mig:
VÍKINGUR
25