Sjómannablaðið Víkingur - 01.08.1980, Blaðsíða 26

— Þorsti og skóleysi eru mín
stærstu vandamál. sagði hann í
þessari röð.
Ég bauð honum inn á næstu
búllu og slökkti þorsta hans. Saga
hans var að sjálfsögðu gamla sag-
an: Of stór veisla, of seint vaknað
og dallurinn farinn. Konsúllinn
hinn versti viðureignar og sá ekk-
ert annað en hreppaflutning heim.
Þó fékk hann smáfrest til að reyna
að komast í skiprúm, en sáralítið
fé. Skóna hafði barþjónn tekið
upp í drykkjuskuld, og eftir voru
eigurnar einu: brækur og treyja.
Er ég hafði svalað þorsta hans,
fór ég með hann í skóbúð, og skó-
aði hann sæmilega. Innti ég hann
eftir dvalarstað. Hló hann við,
sagðist vera raunverulegur bísi og
sofa undir pálmanna þyt niður við
strönd. Vinkonur allar horfnar,
því enginn væri aurinn. Gekk ég
með honum út fyrir borgina, og til
strandar. Við einn pálmalundinn
staðnæmdist hann, og dró fram
nokkra metra af plasti, sem hann
sagðist rúlla utan um sig, til að
verjast regni. Annað þyrfti hann
ekki, nógur væri hitinn. (Trinidad
er á ll°N.br. Á regntímanum eru
steypiskúrir eins og hellt sé úr
fötu). Eftir að hafa skoðað þennan
dvalarstað hans þarna við sundið
(Venesuela er handan sundsins),
fór ég með hann á matsöluhús og
gaf honum að borða. Að máltíð-
inni lokinni kvaddi ég hann og gaf
honum fyrir mat í nokkra daga og
óskaði honum velfarnaðar. Sjald-
an hef ég orðið aðnjótandi meira
þakklætis en hjá honum. Fór ég
síðan um borð í skip mitt á lest-
unarvakt. Ekki fór ég í land oftar í
það sinn, og sá því ekki vin minn
meir.
Á næturvaktinni varð mér
hugsað til hans og lífshlaups hans.
Dundaði ég við að koma frásögn-
inni í ljóð, og er árangurinn sem
sjá má hér við hliðina.
Um bísann á Trinidad
Þýtur í pálmunum þrúgandi kliður,
þungur af angan hann berst til mín niður.
Nóttin er dimm, svo ég nem ekki sundin.
Ég næturstað á hér, en festi vart blundinn.
Strandaður sailor á allsnægta eyju,
eigumar tel ég í brókum og treyju.
Ég drakk víst of mikið, nú er dallurinn farinn
— djöfulsins þorsti — ég er haltur og marinn.
Lukkan er fallvölt, nú er lítið um aura,
lán fæst hér ekkert á strandaða gaura.
Sjást ekki lengur þær stelpur er stundir
mér styttu hér áður á fegurstu lundir.
Já þannig er lífið á þessari eyju,
ég þekkist of vel á brókum og tréyju.
Konsúllinn lengi mig kvaðst ekki geyma:
„Ég kem þér á burt til þíns snækalda heima.“
Lausn á
krossgátu
úr seinasta
blaói
26
VÍKINGUR