Sjómannablaðið Víkingur - 01.08.1980, Blaðsíða 41

Halldór Stefánsson:
Síðasti róðurínn
Jói gamli eigraði niður bryggj-
una eins og hann var vanur þegar
gott var veður. Ekkert átti hann
svo sem erindið, en hann hafði
heldur ekkert við að vera heima.
Hún Bína gat ekki talist skemmti-
leg lengur, jamlaði fyrir munni sér
í takt við tif prjónanna og blim-
skakkaði á hann augunum við og
við eins og hún ætlaði að hefja
máls á einhverju. Hann beið þol-
Halldór Stefánsson hefur birt
smásögur í tímaritiun og gefið
út ljóðabók, Galdur og glóald-
in 1977. Sagan sem hér birtist
er rituð 1975 og var lesin í út-
varp skömmu síðar, en birtist
hér fyrst á prenti.
Halldór Stefánsson er
fæddur í Reykjavík 1934, en
alinn upp á Kaldrananesi í
Strandasýslu til 10 ára aldurs
og síðan í Reykjavík. Hann
hefur lengst af stundað versl-
unar- og skrifstofustörf.
inmóður og gerði sér ekkert rell út
af því hvort það yrði í mjúkum
rómi eða byrstum. Hann var orð-
inn svo vanur kenjunum í henni
að hann lét sér standa á sama. Þau
höfðu aldrei gifst en höfðu búið
saman undanfarin tuttugu ár:
Börn áttu þau engin, enda varla
von, komin á þennan aldur þegar
þau slógu saman reytum sinum.
Húsakynnin voru hrörleg og lítt
við haldið. Jói hafði aldrei verið
gefinn fyrir smíðar eða nein stáss-
legheit. Þetta hlyti að lafa meðan
bæði tórðu. Það ætlaði að verða
bið á því, að hún segði eitthvað, en
það lét hálfilla í prjónunum, ekki
vissi það á gott. Eiginlega ætti1
hann að athuga um vist á elli-
heimilinu fyrir sig og hana. Ekki
færi hann að skjlja hana eina eftir
í kofanum, þó hún væri geðstirð
og amasöm. Þau voru nú búin að
hanga svona saman á horriminni
þessi ár og það tók því ekki að fara
að skiljast að úr þessu.
Hann var nú orðinn hálfníræð-
ur og hún litlu yngri. Sjónin að
mestu farin en hún gat þó samt
amstrað við heimilisverkin af
gömlum vana því að hvern krók
og kima þekkti hún og það var
eins og hún hefði sjón í höndun-
um. Það var nú að mörgu þægi-
legra að hafa Bínu skamið heldur
en ekki neitt. Og fegin mátti hún
vera þó að hún ýjaði aldrei að því.
Hún stundi mæðulega, lét prjón-
ana síga og kókaði í áttina til hans.
— Það er víst orðið framorðið í
kolafötunni, ef ég man rétt, ekki
vænti ég að þú nenntir að aka þér
fram af stokknum og ná í nokkra
mola. Þú ert víst ekki maður til
þess sem meira er.
Hann tók upp pontuna og rað-
aði á handarbakið, ýtti kornunum
í lengju upp eftir handarbakinu og
gaf sér góðan tíma til að snyrta til
tóbakið.
— Ertu orðinn heyrnarlaus, eða
hvað, ónytjungurinn?
— O-nei. Ég er bara að fá mér í
nefið, gæskan. Það er ekki eins og
neitt liggi á.
— Nei, það var orð að sönnu.
Þér hefur víst ekki legið svo mikið
á um dagana, ekki að minnsta
kosti síðan ég kynntist þér. — Þér
var víst kærara að glingra við
stútinn en stunda heiðarlega
vinnu, skarið, enda áttu ekkert
nema þennan kofaræfil, sem
vindurinn sviptir af grunni í ein-
hverri rokunni. Já, það var meira
ólánið að fara að binda trúss sitt
við þig.
Það varð stundarþögn. Loks bar
Jói gamli handarbakið upp að
nösunum og sogaði að sér með
miklum hvin, dæsti og dustaði
kornin úr skegginu. Það væri víst
rétt að ná í fötuskarnið.
— Varstu að tala um að vantaði
kol inn? Það er orðið dýrt pundið,
stundi hann eins og við sjálfan sig.
— Ég var nú si svona að nefna
það, skamið, ef þú hefðir mann-
skap í þér til þess. Ekki er raf-
magnið eða þægindin hér á þess-
um bæ. Nei, þú hefur aldrei haft
framkvæmd í þér til neins.
— Þær eru nú ófáar vertíðimar,
sem ég hef róið héma á Skaga ...
— Og hefur aldrei orðið neitt
fast við hendurnar . ..
— Það var oft sullsamt hér í
bugtinni og barningur að ná landi.
— Ekki trúi ég að þú hafir átt
þar stóran hlut í, liðleskjan!
VÍKINGUR
41