Sjómannablaðið Víkingur - 01.08.1980, Blaðsíða 42

Útgerðarmenn
Vélstjórar
Önnumst allar
raflagnir og viögeröir
í skipum
og verksmiðjum
Símar:
13309 og 19477
MEIRI
ENDING
MINNA SLIT
BPMobil
SMUROLÍUR OG SMURFEITI
OLÍUVERZLUN ÍSLAIMDS HF.
HAFNARSTRÆTI 5 • REYKJAVÍK
SÍMI 24220
2
— Ég hef aldrei dregið af mér á
sjó og vel hefur það rúm verið
skipað, sem ég hef setið. Það ætla
ég mér að segja.
Jói var hálfstaðinn upp í ákaf-
anum og steytti hnefann framan í
Bínu gömlu, en hún vissi að hann
myndi aldrei leggja hendur á sig
og lét sér því fátt um finnast.
— Það er naumast þú upphefst,
hróið. Ég held þér væri nær að ná í
kolafötuna, sagði hún og dró ýsur.
Jói gamli skjögraði fram með
kreppta hnefa og skjálfta í hnjá-
liðunum. Það var ekki almenni-
legt hvernig kerlingarfjandinn gat
látið. Hann tók kolafötuna eins og
annars hugar og fyllti hana. Það
var farið að ganga ískyggilega á
kolin. Ekki var hún samt eyðslu-
söm á eldsneytið, það varð ekki
sagt, en þegar lítið var til að kaupa
fyrir, óx manni allt í augum. Hann
staulaðist inn með fötuna og bætti
fáeinum fnolum á eldinn. Hann
snerist nokkra hringi um sjálfan
sig og íhugaði hvort hann ætti
sjálfur að hella upp á eða fela
Bínu gömlu það. Kannski yrði úr
henni mesti gassinn ef hún amstr-
aði við það sjálf.
— Ætlar þú að hella upp á Bína
mín? Það er fljótt að hitna vatnið á
katlinum.
Hún ansaði ekki strax, en sagði
svo um leið og hún reis upp and-
varpandi og greip um mjöðmina:
— Ætli ég sé ekki vönust því,
garmurinn. — Það er ég viss um
að hann hleypur í bölvaðan út-
synninginn núna, svoleiðis lætur
að minnsta kosti í mér mjaðmar-
skömmin. Það var kaldsamt við
fiskþvottinn stundum í gamla
daga.
— Hvað ertu að tala um fisk-
þvott? Nú fer öll verkun fram í
upphituðum húsum, með kaffi-
brúsann við hliðina og gott ef ekki
svolítið bætt kaffisullið.
Vatnið sauð á katlinum og Bína
var búin að mæla út í könnuna.
Hún hellti upp á og saug að sér
42
VÍKINGUR