Sjómannablaðið Víkingur - 01.08.1980, Blaðsíða 44

hefði nú haldið það. Ætli ég kunni
ekki að stíga ölduna enn þá.
— Þú getur notað hlífðarfötin
af stráknum og færið hans. Þú
hefur tíma til að skreppa heim og
kveðja hana Bínu.
— Æ, hæ, mikill öðlingur ertu,
lifandi eftirmyndin hans föður
þíns, þess sómamanns. Ég ætti
ekki að vera svo lengi að kasta
kveðju á kerlingarhróið, að það
ætti að tefja okkur, og best að hafa
sig þá á stað.
Jói gamli var léttfættur upp
bryggjuna og lá við að hann hlypi
við fót. Tilhlökkunin og sopinn
hans Magnúsar léttu honum
sporin og honum fannst hann aft-
ur vera orðinn maður með mönn-
um.
Ekki nema það þó, að fara á
skak á þessum líka ágætis bát. Það
var eitthvað annað en að tína
fiskinn á færibandið með sting
þegar mikið barst að og allt var
vitlaust í aðgerð. Þá var honum
stundum gert orð, verkstjóranum
var hlýtt til hans. Ekki fékk hann
að kútta lengur síðan þessu akk-
orði var komið á — eða bónus var
það víst kallað. Nei, það var ekki
nema fyrir harðduglega menn ef
eitthvað átti að hafast upp úr því.
Hann var líka stundum látinn slíta
slor við hliðina á unglingum og
viðvaningum. Það var nú öll virð-
ingin, sem honum var sýnd.
Gaman verður að sjá framan í
hana Bínu gömlu þegar hann
segði henni tíðindin. Hún héldi
áreiðanlega að hann væri bara
fullur og væri að þessu gorti til að
stríða henni. Og það stóð heima.
Hann hratt upp bæjarhurðinni og
kallaði:
— Jakobína! Hvar ertu mann-
eskja? Já, þú húkir þarna á fletinu
þínu og prjónar. Ekki eru nú
framkvæmdirnar miklar enda
orðin lasburða auminginn og
næstum blind.
— Það vantar ekki steytinginn í
þig, hefurðu verið að hella í þig
brennivíni?
— Nhei, en hann Magnús minn
á Svölunni gaf mér bragð um leið
og hann réð mig á bátinn. Við
förum á útilegu á skak. Og hafðu
nú hraðan á og láttu mig hafa
tvenna ullarsokka og almennilega
sjóvettlinga. Hann er oft svalur
vestur í honum Víkurál þó að sé
ládautt hérna inn við bryggjuna.
Bína gamla reri fram í gráðið.
Það hljóp ekki neinn asi í hana við
þessi tíðindi. Karlgarmurinn var
kannski búinn að tapa sönsunum,
o, það væri svo sem eftir öðru.
— Ætlarðu ekki að hafa þig að
þessu? Báturinn er að leggja frá
um leið og þeir eru búnir að taka
kostinn. Hann rauk fram í eld-
húskytruna og skók kaffikönn-
una. Einhver lögg var í henni þó
hún væri orðin hálf köld. Það var
enginn tími til að fara að hita
núna. Hann hellti í fantinn til
hálfs og skvetti ríflegri koggalögg
út í. Svo svalg hann úr fantinum í
flýti.
— Sokkana og vettlingana,
Bína! Hvaða hangs er þetta í þér?
Þeir bíða eftir mér!
Bína gamla var að bogra niður í
kistu og þreifa eftir plöggunum.
Hún var sein í hreyfingum og var
ekki enn þá búin að trúa sínum
eigin eyrum. Hvaða flan var þetta
í gamla skarinu, var hann orðinn
elliær eða voru strákamir að
gantast við hann? Jæja, það var
best að spyrja ekki neins, láta
hann bara hafa það sem hann bað
um, það mátti þá sjá til.
—Já, það var einu sinni töggur í
þessum hérna, hann rak lúkumar
upp að nefinu á henni. — Margan
gulan hafa þær dregið úr sjó, eða
flyðrumar, kona, þverhandar-
þykkar fyrir sporð.
— Hérna hefurðu plöggin þín,
skarið, og veltu þér ekki fyrir borð
ef eitthvað er að marka þetta.
Hann lét sem hann heyrði ekki
þessa síðustu athugasemd, kastaði
á hana kveðju og rauk út eins og
ungur maður og skellti á eftir sér.
— Það er naumast, tautaði Bína
gamla um leið og hún eigraði fram
í eldhúsið til að skerpa á könn-
unni.
Jói gamli náði í tæka tíð og
stökk um borð með brosviprur í
munnvikjunnum undan skegginu.
— Það er naumast að karlinn er
orðinn léttur á sér, pískruðu
strákamir og hnipptu hver í ann-
an. — Ætli dragi ekki af honum
við færið. Hann er orðinn óvanur
að standa veltinginn.
Jói paufaðist niður í káetuna og
spurði mann sem þar var hvar
hann ætti að liggja.
Skoðun og viðgerðir
gúmmíbáta allt árið.
GÚMMÍBÁTAÞJÓNUSTAN
Eyjagötu 9 Örfirisey
Slmi 14010
44
VÍKINGUR