Sjómannablaðið Víkingur - 01.08.1980, Blaðsíða 45

— Ég held að það sé sama hvar
þú liggur, ætli gólfið sé ekki full-
gott fyrir þig, gamalmennið á
grafarbakkanum. Þykistu ætla
með okkur á sjó?
— Þú verður nú ekki spurður
um það, kall minn. Það var betra
viðmótið hjá honum pabba þín-
um sáluga þessar átta vertíðir, sem
við rerum saman. Það var öðl-
ingsmaður. Þú ert náttúrlega að
liggja úr þér timburmennina,
skarnið. Já, það er aumt hvað
menn á besta aldri verða brenni-
víninu að bráð. Ekki vænti ég að
þú lumir á lögg undir koddanum,
Mannsi minn? Það er betra en
vera að jagast.
— Hérna, þú mátt eiga þetta, og
rétti honum axlafullan pela, — ég
bragða aldrei vín úti á sjó.
— O guð launi þér alla tíð. Ég
mátti sosum vita að það væru
góðar taugar í þér eins og þú átt
kyn til. Mannsi benti honum á
kojuna, sem hann átti að hafa til
afnota og Jói gamli stakk pelanum
og vettlingunum og sokkunum
undir koddann. Síðan fór hann
upp á þilfar og kókti upp á
bryggjuna. Þeir voru einmitt að
losa, piltamir. Báturinn bakkaði
frá og tók svo stefnuna skáhallt á
baujuna. Vélin sló taktfast eins og
hjartað í heilbrigðum manni og
strákamir komu landfestunum
fyrir undir hvalbaknum.
Múkkinn gargaði við frárennsl-
isrörin fyrir neðan aðgerðarhúsið
og sleit úr gogginum hver á öðrum
þó að nóg væri ætið. Jói gamli
horfði á þessar aðfarir án þess þó
að sjá nokkuð. Hugurinn var víðs
fjarri. Hann dró upp myndir af
löngu liðnum atburðum bæði á
sjó og landi. Árabátar, skútur,
togarar, línuveiðarar, netabátar,
síldveiðar, slagsmál á plönunum á
Siglufirði og víðar, flöskur og
fjörugar meyjar. Allt þyrlaðist
saman í kollinum á honum þar
sem hann stóð við borðstokkinn
og horfði niður í freyðandi löðrið
VÍKINGUR
frá bátnum. Þokan grúfðist yfir
huga hans og myndirnar urðu
óskýrar, en samt fannst honum
allt svo bjart yfir þessum huldu-
verum og atburðum. Vínið hýrg-
aði hann og hann veitti því ekki
athygli, að hann stóð þarna einn
við borðstokkinn. Strákarnir
höfðu sjálfsagt velt sér upp í eða
gripið í spil. Þeir skildu ekki
gamlan mann með hnýttar hendur
og slöpp handtök. Hann var orð-
inn hálfgerður safngripur, þótt
aldrei hefði hann þurft að leita til
annarra. Það varð að duga sem
aflaðist á hverjum tíma. Hann
þurrkaði rennslið úr augunum og
snýtti sér með fingrunum. Klukk-
an var að verða sex og bráðum
kominn matur. Hann mjakaði sér
aftur í borðkrókinn.
Þeir sátu þarna fjórir og spil-
uðu. Kokkurinn skarkaði í pott-
unum. Ilmandi saltkjötslyktina
lagði að vitum.
— Það eru naumast fínheitin
hjá ykkur, piltar, allt teppalagt
eins og í stássstofu. Ég held að
maður verði næstum að fara úr
sokkunum.
— Ætli tæki nokkuð betra við
hvað hreinlætið snerti, mumpaði
einn spilamaðurinn.
— Það er naumast uppi á ykkur
tranturinn við gamlan manninn.
Ég ætla nú samt að setjast hjá
ykkur og vita hvort ekki úr ykkur
rætist. Það var ekki venja á mín-
um sjómannsárum að vera fúl-
lyndur þó slegið gæti í brýnu
manna á milli þegar illa fiskaðist.
— Það hefur víst verið fyrir
aldamót, svo mikið er víst, að ekki
hef ég séð þig stíga um borð í
haffært skip svo langt sem ég man,
sagði Gummi.
— Heyrðu annars, ertu ekki
sonur hans Sigurðar í Sjólyst?
— Það segja móðir mín og
kirkjubækurnar og geta þó báðar
logið.
- Ja svei, þú ættir að tala fal-
lega um hann pabba þinn, hann
var snerpumaður og karlmenni.
Mér sýnist þú nú ekkert ólíkur
honum, þykkur yfir herðarnar og
ekki trúi ég að þú látir nokkurn
eiga hjá þér.
Kokkurinn rak hausinn niður í
káetugatið og kallaði:
— Hafið ykkur í matinn, leti-
blóð, ef þið ætlið ekki að svelta.
— Það er naumast kjaftur á
kokkkvikindinu nýkomnum um
borð, varð einhverjum að orði.
Ætli við verðum lengi að kenna
honum mannasiði!
Mennirnir drifu sig að borðinu
og sátu þröngt. Skipstjórinn settist
innst stjórnborðsmegin. Hann
seildist í feitan síðubita. Menn-
irnir tóku til matar síns þegjandi.
Eftir stund rauf skipstjórinn
þögnina:
— Það leggst vel í mig þessi túr,
Jói minn, eða hvað heldurðu?
— Ja, ég ætla nú að kasta mér
eftir matinn og vita hvort mig
dreymir ekki eitthvað. Það er ekki
allt sama vitleysan sem mann
dreymir, þó að nú sé öllu stýrt með
dýptarmælum og astikki og hvað
nú allur þessi nýtísku útbúnaður
heitir. Maður varð nú að gefa
gætur að fugli og sjávarlitnum og
ýmsum teiknum, sem nú þykja
kannski ekki mikils virði. Það var
nú þá og oft fiskaðist vel.
— Já, það er gott að kunna skil
á öllu því sem eldri mennirnir
notfærðu sér þó að blessuð tækin
séu góð.
Samtalið lognaðist út af og
menn luku við matinn sinn. Síðan
tóku flestir á sig náðir á útstíminu.
Undiraldan vaggaði bátnum
mjúklega og Jóa gamla leið fljótt í
brjóst eins og öðrum.
Hann vaknaði eins og aðrir við
að kallað var ræs niður í káetuna.
Það var lítilsháttar farið að kula
og báturinn tók nokkrar dýfur, en
allir flýttu sér að sjóklæðast og
koma færinu fyrir borð. Kannski
var Jói gamli dálítið svifaseinni en
aðrir en það kom ekki að sök,
45