Sjómannablaðið Víkingur - 01.08.1980, Blaðsíða 46

enginn var farinn að draga er
hann var búinn að koma færinu
sínu fyrir borð.
Hann lét færið renna út af rúll-
unni og glettnisglampi sat í aug-
unum og brosviprur færðust um
munninn. Þeir voru á fertugu.
Fyrst tók hann grunnmálið —
svona tvo faðma — svo fór hann
að keipa, hægt í fyrstu eins og
hann væri að kynnast færinu en
smámsaman urðu handtökin fast-
ari og örari.
Mannsi var fyrstur til að inn-
byrða vænan bútung og svo hver
af öðrum. Jói gamli varð ekki var.
Hvernig í fjandanum gat á þessu
staðið? Einu sinni hafði hann ver-
ið aflakló. Kannski hafð það yfir-
gefið hann eins og svo margt ann-
að með aldrinum.
Þorskurinn byltist inn á þilfarið
í álitlega kös. Straumur var lítill og
hæfilegt rek. Jói gamli hafði uppi.
- Var það furða! Slóða skömmín
öll í einni flækju. Hann greiddi úr
honum með stirðum fingrunum
og renndi aftur. Hann tók aftur
SPARISJÓÐUR
VÉLSTJÓRA
BORGARTÚNI 18 - 105 RHYKJAVtK
PÓSTHÖLF 757 - SlMI 28577
Sjómenn beinið
viðskiptunum yðar
í yðar eigin
peningastofnun.
Afgreiðslutími kl.
09.15—16.00 alla
daga nema
fimmtudaga frá kl.
09.15—18.00
46
grunnmálið og fékk sér í nefið en
nú vandaði hann það ekki eins og
hann væri heima hjá sér heldur
tróð stútnum á pontunni upp í
nasirnar og saug fast. Hann keip-
aði um stund og ekki gat hann
betur fundið en eitthvað væri á.
Þungt var það og hann beitti sínu
ýtrasta við dráttinn. í yfirborðinu
sá hann hvað það var. Honum
féllust hendur, en kvikindinu varð
hann að ná af. Þetta var stærðar
skötuselur, sem ekki var talinn
mannamatur þá.
Strákarnir ráku upp rokna
hlátur.
— Það er naumast að þú ert að
fá’ann, sagði einn þeirra og fliss-
aði. — Hann verður drjúgur í
pottinn hennar Bínu þessi!
— Svona, komdu helvítinu fyrir
borð, kallaði Mannsi, — það fæst
ekki bein úr sjó með þetta óféti
innanborðs.
Það krimti í gamla manninum,
honum datt ekki í hug að svara
þessum skæting. Hann losaði
öngulinn úr skötuselnum og
greiddi úr slóðanum, svo renndi
hann aftur. Það var strax á hjá
honum og hann dró af öllum
mætti. Þeir skyldu ekki hlæja lengi
bölvaðir montrassarnir og vind-
hanarnir. O, já. Það voru þá ekki
aularnir, þessir líka vænu þorskar,
frekar tveir en einn, og nú var Jói
gamli handfljótur að losa úr
kjaftvikunum og renna aftur um
leið og hann blóðgaði fiskinn.
Hann var orðinn hýr á svipinn og
raulaði stef úr Pontusarrímum
eldri, þótt minnið væri farið að
gefa sig.
Það var slitringsafli um falla-
skiptin en svo mátti heita að drægi
undan. Þó voru þeir að slíta upp
einn og einn, en vænir voru þeir.
Jói varð ekki var. Hann renndi í
botn og tók grunnmálið og setti
síðan fast. Hann var farinn að
dofna í handleggjunum af þessu
skarki, sem ekkert hafði upp á sig.
Best að fara niður og líta undir
koddann.
— Ertu að gefast upp, gamli
minn? gaspraði einn strákurinn.
— O ætli maður verði ekki að
skvetta úr honum, það er ekki svo
beysið fiskiríið.
Hann vagaði aftur eftir dekkinu
og hvarf undir þiljur. Þeir máttu
svo sem hæða hann, strákagarm-
arnir, menn á besta aldri, sem
vissu ekki hvað gigtartakið gat
verið slæmt og verkirnir í hand-
leggjunum. Það var eins og þeir
dofnuðu upp. Brjóstið var inn-
fallið og bakið kýtt. Hann hafði
svo sem fengið að taka í árina
þegar hann var óharðnaður ung-
lingur. Þá var ekki dregið af sér að
taka barninginn inn í vörina. Þá
var nú öldin önnur, blautur í
skinnklæðunum og stundum
klakabrynjuðum. Já, já, hvar lét
hann nú blessaðan pelann? Jú,
þarna var hann ósnertur. Öðling-
urinn hann Mannsi þó að hann
gæti verið ónotalegur svona í
timburmönnunum. Ojá, skarnið.
Jói gamli fékk sér einn sopa og
skolaði innan munninn með hon-
um. Það var eins og hann tímdi
ekki að kyngja. Ylurinn leyndi sér
ekki í brjóstholinu og glettnin
skein úr innföllnu og tannlausu
andlitinu. Hann þurfti ekki að fá
sér geiflur upp í trantinn úr þessu,
gat góflað á matnum hér eftir eins
og hingað til. Ekki dugði þessi
andskoti, best að hypja sig upp
meðan einhver slítingur var.
Þegar upp kom öskruðu strák-
arnir eins og í vel æfðum kór:
— Ég held þú ættir að fara að
huga að færinu þínu, eitthvað er
að minnsta kosti á því. Þeir litu
kankvíslega hver til annars.
— Ojá, ekki bar á öðru, það
stikaði bara út um allan sjó. Jói
flýtti sér að losa og hóf dráttinn
eins og kraftar framast leyfðu.
Kannski var þetta tvöhundruð
punda lúða eða meira. Nógu var
það þungt í drætti. Ojá, komið
VÍKINGUR