Sjómannablaðið Víkingur - 01.08.1980, Blaðsíða 47

hafði það nú fyrir að annað eins
hefði hann innbyrt, en það var
langt síðan.
Gamli maðurinn stritaði svo að
svitinn bogaði af honum í napurri
morgungolunni. Hann veitti engu
athygli í kringum sig, stritaði bara
við stórfiskinn.
— Á ég ekki að rétta þér hönd,
Jói minn? kallaði einn gepillinn og
reyndi að vera alvarlegur í fram-
an.
— Ætli ég sé ekki fær um að
hafa þennan titt inn fyrir eins og
hingað til, en þú mátt fleygja til
mín ífærunni, greyið mitt.
— Ekki er það nú nema sjálf-
sagt, sagði hann um leið og hann
skutlaði ífærunni til hans. — Ekki
mun af veita.
Loks fór drátturinn að léttast
eftir að komið var á grynnra vatn.
Jói gamli skimaði út fyrir borð-
stokkinn og sá glitta í eitthvað.
Það var ekki um að villast, stór-
fiski var það. Hann tók nokkur tog
enn þá og leit svo aftur út fyrir
borðstokkinn. Um stund horfði
hann stjarfur á potthlemminn,
sem bundinn hafði verið ramm-
lega á slóðann. Hann missti færið
úr höndum sér og lét það sjálft um
að renna fyrir borð. Hendumar
skulfu svo mikið að hann hafði
ekkert vald á þeim og hann skalf í
hnjáliðunum og hann kýttist enn
meira saman. Hann staulaðist
aftur með borðstokknum með
grátviprur í andlitinu og hreytti út
úr sér:
— Það er best að sá hirði sem á.
Röddin brast í klökkva. Piltamir
fóru hjá sér og sögðu ekki neitt.
Kannski hafði gamanið verið of
grátt. Skipstjórinn stakk höfðinu
út um brúargluggann og var
nokkuð höstugur í rómnum:
— Hirðið upp f ærið hans Jóa og
látið mig ekki verða varan við
frekari ónot í garð gamla manns-
ins. Það er ekki víst að ég verði þá
alltaf svona mjúkur á manninn.
Svo er best að þið gerið að þessum
VÍKINGUR
tittum og komið þeim í ís, það er
reynandi að kippa utar.
Hásetarnir hlýddu þegjandi og
engum var hlátur í hug.
Jói gamli reif sig úr sjóstakkn-
um en hann var svo skjálfhentur
að hann ætlaði aldrei að koma
honum á snagann. Stígvélunum
sparkaði hann af sér. Hann hökti
upp í kojuna sína, sneri sér til
veggjar og grét með þungum
ekka. Hann var of máttfarinn til
að vera reiður, en særindin nístu
hverja taug. Hann var orðinn skar,
sem allir gátu leyft sér að áreita,
hann var ekki maður til að gjalda í
sömu mynt. Einhvern tíma hefði
hann ekki látið bjóða sér þetta. Á
yngri árum var hann kattliðugur
og fljótur að rétta hönd þótt hann
væri aldrei mikill fyrir mann að
sjá. Nú var sú tíð liðin, ekkert eftir
nema gröfin. Aldrei færi hann á
sjó aftur og hann grét af örvænt-
ingu þess manns, sem sér borgir
sínar hrundar og koldimmt
myrkrið framundan. Þessi for-
smán mundi fréttast um þorpið og
hann yrði hafður að athlægi og
fengi ekki einu sinni að kasta á
færibandið þegar mikið aflaðist.
Hann átti ekki erindi hérna megin
lengur. Hvað yrði um Bínu garm-
inn þegar hans nyti ekki lengur
við? Ekki gat hún bjargað sér sjálf
blind manneskjan. Jæja, það voru
nú allar þessar tryggingar og elli-
heimili og hver veit hvað, sem sáu
aumur á þeim sem ekkert gátu.
Það var víst nóg fyrir brjóstinu á
honum þó hann færi ekki að
grufla út í þá sálma.
Hann heyrði að gengið var nið-
ur stigann. Hönd var lögð á 'öxl
hans og ýtt við honum.
— Sefurðu Jói minn? Það var
Magnús skipstjóri sem kominn
var. Grátinn herti um allan helm-
ing er hann heyrði vingjarnlegt
ávarpið.
— Nei, stundi Jói milli ekka-
soganna. — Aldrei hefur mér ver-
ið gerð önnur eins svívirða. Ég
held að ég muni aldrei líta glaðan
dag aftur.
— O jú, Jói minn, ég er búinn
að tala við strákana og þeir munu
ekki bekkjast til við þig oftar. Þeir
skammast sín greyin, svo að þeir
nefna þetta aldrei eftir að í land er
komið. Þetta var fljótfærnis
hrekkjabragð og þeir sjá eftir því.
Þetta eru bestu strákar inn við
beinið og reyndu nú að fyrirgefa
þeim.
— Aldrei að eilífu, stundi Jói.
— Komdu með mér upp og
fáðu þér ofurlitla brjóstbirtu.
Tárið er gott í hófi.
— O, blessaður vertu ætíð, ég
veit ekki hvort ég hef rænu í mér
til að þiggja þitt góða boð.
— Jú, jú. Við spjöllum saman
meðan við kippum og látum sem
ekkert sé.
Jói var hættur að gráta og
mjakaði sér fram úr kojunni.
Hann var enn þá óstyrkur á fót-
unum en fylgdist þó í humátt á
eftir Magnúsi skipstjóra upp. Þeir
fengu sér sæti í kortaklefanum.
Magnús seildist eftir flöskunni og
hellti í staup fyrir Jóa. Sjálfur fékk
hann sér ekkert. Það fóru viprur
um andlit gamla mannsins er
hann hvolfdi í sig úr staupinu.
— Notalegur er hann alltaf
blessaður sopinn og hrekur burt
agnúana í sálinni.
— Þér er víst óhætt að fá þér
annað staup, Jói minn, þó ég hafi
það annars fyrir reglu að snerta
aldrei vín úti í sjó né veita öðrum.
En alltaf geta orðið undantekn-
ingar.
— Já, víst er það, að ekki velt ég
um sjálfan mig þrátt fyrir hress-
inguna.
— Þér er nú óhætt að leggja þig
stund, ég ætla að kippa hérna dá-
lítið vestar með kantinum og læt
svo ýta við þér þegar við förum að
renna.
Jói gamli þakkaði fyrir sig og
bað allrar guðsblessunar um leið
og hann staulaðist niður. Hann
47