Sjómannablaðið Víkingur - 01.08.1980, Blaðsíða 48

velti sér upp í og dæsti feginsam-
lega. Hann Magnús skipstjóri
ætlaði ekki að gera endasleppt við
hann, dánumaðurinn sá. Honum
kippir í kynið með góðsemina. En
fastur var hann fyrir eins og fyrir-
rennarar hans. Strákarnir mundu
ekki óhlýðnast orðum hans, það
var hann viss um. En best var nú
samt að veita þeim ekki opinbera
fyrirgefningu strax. Lofa þeim að
vorkennast. Hann geispaði og
svefnhöfgi seig á hann.
Að stundu liðinni voru allir
kallaðir á dekk og Jói gamli
mjakaðist fram úr með harð-
sperrur í hverjum limi, allt helvítis
pottlokinu að kenna, þetta voru
ekki átök. Allir voru búnir að
renna þegar hann kom upp og
sumir voru að draga upp. Hann
virtist vera sæmilega við. Kallinn
sá þetta allt í astikinu og á lóðn-
ingunum, sögðu strákamir. Já, já,
það þurfti svo sem ekki að vera að
líta eftir fugli og lit sjávarins nú-
orðið. Mikið sem allt hefur breyst.
Afli var tregur og hann var far-
inn að reka á með suð-vestan
hrinur. Það var orðið allmikið rek
á bátnum og færin stóðu lárétt út í
sjó. Þetta var tilgangslaust. Kall-
inn var í brúarglugganum.
- Hafið uppi piltar og gangið
frá fiskinum. Veðurspáin er slæm,
ekkert að hafa úr þessu. Hann tók
stefnuna og setti á fulla ferð ská-
hallt í kvikuna.
— Við göngum frá bútungun-
um þínum, Jói minn, sagði
Mannsi, — þér veitir víst ekki af
hvíldinni.
Jói gamli blimskakkaði á hann
votum augunum og var eins og
hann væri á báðum áttum hvort
hann ætti að þiggja þennan greiða
eða dútla við það sjálfur. Hann
var aumur í bakinu og verkjaði í
handleggina. Það var víst best að
vera ekki að gera sig meiri mann
en maður var.
— Þakka þér fyrir, Mannsi
minn, þetta var hugulsamt af þér.
48
Síðan stjáklaði hann niður og fór
úr sjógallanum. Hann hafði ekki
framar not fyrir hann. Ekki var nú
mikill mannsbragurinn, að taka
ekki einu sinni stýrisvakt, en nú
var notuð sjálfstýring og maður
þurfti ekki að vera að streða við
rattið. Það var betra að þeir ungu
væru á útkikk, þeir sáu betur til
bátsferða.
Hann skreið upp í og sneri sér
að byrðingnum. Eftir stundarkorn
fór mannskapurinn að tínast nið-
ur aðrir sátu uppi og biðu eftir
matnum. Jói lést sofa. Þegar kall-
að var í mat bærði hann ekki á sér.
— Ætlarðu ekki að éta eða ertu
orðinn sjóveikur, gamli minn?
spurði einn strákurinn og ýtti við
öxl gamla mannsins.
— Æi láttu mig vera, mig lang-
ar ekki í neitt.
Þegar káetan var orðin mann-
laus teygði hann sig í vasapelann,
sem hann Mannsi hafði gefið
honum og renndi úr honum í
botn, lét hann svo aftur á sama
stað.
Hugsanirnar létu hann ekki í
friði. Þær komu ruglingslegar úr
fortíð og nútíð og fléttuðu vefi
angurværðar og uppgjafar. Bón-
bjargarmaður hafði hann aldrei
verið þó að honum hefði aldrei
orðið neitt fast við hendur. En
hvað yrði nú þegar allir sáu að
hann gat ekki neitt. Ellistyrkurinn
var rýr og varla hægt að klípa af
honum fyrir sprittflösku. Allt var
til einskis barist. Svona var víst
lögmálið. Ekki þýddi að deila við
skaparann. Það sveif á hann höfgi
og hann sofnaði.
Hann vaknaði ekki fyrr en
slegið var af vélinni. Þeir voru víst
að skríða inn í höfnina. Það var
fótaspark á þilfarinu, piltarnir
voru að gera landfestarnar klárar.
Jói staulaðist fram úr og tók vettl-
ingana sína og sokkana. Hann
hikaði og stakk þeim svo aftur
undir koddann. Það hafði kannski
einhver frekari þörf fyrir þá en
hann.
Hann fór upp í brú til Magnús-
ar skipstjóra og þakkaði honum
fyrir túrinn þótt endasleppur yrði
og lítið um afla.
Já, hann þurfti endilega að
rjúka upp í þennan útsynning og
þá þýðir ekkert að vera að þessu.
Jói rétti Magnúsi höndina og
það hrutu tár eins og högl niður
kinnarnar. Hann kom engu orði
upp og þeir kvöddust þegjandi.
Þegar Jói gamli var kominn upp á
bryggjuna hnýttur og fótfúinn
kallaði Magnús skipstjóri:
— Réttu honum Jóa spyrðu-
böndin þau ama, Mannsi minn.
— Guð launi þér, ekki getur
vesalingur minn.
Hann hengdi böndin á skyggn-
isræfilinn og hökti inn.
— Nú þið eruð bara komnir,
karlamir, það held ég að eitthvað
hafi fiskast. Jói gegndi engu en
velti sér upp í rúm skjálfandi frá
hvirfli til ilja. Hann hirti ekki einu
sinni að fara úr fötum.
— Hvað er þetta, maður, ertu
orðinn heymarlaus eða ertu veik-
ur. Ég held maður verði að tosa
þér úr görmunum. Skelfing er að
vita hvernig þú skelfur. Ég ætla að
ná í kaffisopa og sletta vænum
koggaskammt út í, þó ég hafi nú
aldrei verið hrifin af þessu sulli
þínu. En kannski það taki úr þér
hrollinn. Jói hvolfdi í sig úr fant-
inum og hryllti sig:
— Þetta var sá síðasti, stundi
hann, — það hanga nokkur
spyrðubönd á skúrþilinu.
— Ég ætla að biðja hana
Möggu að hringja í hann Bjarna
lækni, þú ert ekki vanur að láta si
svona, sagði Bína gamla flaumósa
og þreifaði sig út eins hratt og hún
gat.
— Æ elskan mín, Magga mín,
hringdu fyrir mig í hann Bjarna
VÍKINGUR