Sjómannablaðið Víkingur - 01.09.1980, Blaðsíða 37

á náunganum bókstaflega sprakk.
Og nú þekkti ég hann mætavel. Ef
hann var ekki Charles Laughton
leikari í eigin persónu, þá var
hann tvífari hans. Hláturrokan
sem að honum setti, eftir þessa
ræðu mína, ætlaði bókstaflega að
kæfa hann, og auðvitað smitaðist
ég líka. Við gerðum heiðarlegar
tilraunir til að bæla niður hlátur-
inn svo við vektum ekki hótel-
gestina. Loksins tókst það.
Þetta verður brandari ársins hjá
mér og félögunum, sagði hann.
Skórnir skulu verða gljáfægðir,
það máttu reiða þig á, það verður
félagi minn, sem kemur með þá í
fyrramálið. Ég er farinn að sakna
þín, áður en ég hef kynnst þér til
hlítar my lord. Charles Laughton
svipurinn var óumdeilanlegur á
smettinu á honum.
Ég hló og sagði: Taktu það ekki
nærri þér vinur. Ef þú lætur ekki
hengja mig í fyrramálið, þá verð
ég hér fastagestur. Þetta er
prýðishótel og aðbúnaður með
ágætum.
Við buðum hvor öðrum góða
nótt. Ekki heyrði ég hann snúa
lyklinum í skránni. Ég fleygði mér
á bekkinn, og sofnaði samstundis,
og vaknaði ekki fyrr en morgun-
birtan læddist inn um rimla-
gluggann. Ég nuddaði stírurnar úr
augunum. En hvað er þetta? Á
hvað glampar svona á gólfinu?
Það voru þá skórnir mínir, gljá-
fægðir, eins og þegar þeir voru
þegar ég keypti þá hjá Boots í
Freemansstræti.
Hurðin opnaðist, og inn kom
maður með þvottaskál, handklæði
og sápu. Góðan dag, herra minn,
sagði hann. Nú skuluð þér snyrta
yður, að því búnu förum við úr
þessum ágæta klefa.
Hvar er Charles Laughton?
spurði ég.
Hann er farinn af vaktinni, bað
að heilsa þér.
Ég þvoði mér, og við gengum
út, og rakleiðis að sömu dyrum og
VÍKINGUR
ég hafði farið út um kvöldið áður.
Þar var nú staddur annar yfirlög-
regluþjónn. Og kominn var Tom
reddari, var hann að stinga vega-
bréfunum okkar í vasa sinn, en
þau höfðu verið tekin af okkur
kvöldið áður. Ég bauð góðan dag.
Hvar eru strákarnir, spurði ég
Tom.
Úti að viðra sig, svaraði hann.
Skömmu síðar kvöddum við,
enda hafði Tom kippt öllum
formsatriðum í lag.
Strákarnir stóðu við Morrisinn.
Heldur voru þeir lotlegir. Það
hefði mátt lesa smáletursdálk úr
tryggingsskírteini í gegnum þá,
svo þunnir voru þeir. Það brá fyrir
undrunarsvip á andlitum þeirra,
þegar ég birtist. En ekkert sögðu
þeir, og því síður ég.
Við stigum upp í Morrisinn, og
ókum af stað. Ég var orðinn glor-
hungraður. Og strákarnir auðvit-
að líka.
Tom, sagði ég. Þú verður að
stoppa við einhverja matvöru-
verslun. Hann kinkaði kolli.
Eigið þið nokkra peninga eftir
strákar, spurði ég þá. Við verðum
að fá okkur eitthvað í svanginn, og
nokkra bjóra í nestið. Fyrr en
varði var ég kominn með dágóðan
slatta af pundseðlum.
Að stundu liðinni staðnæmdist
Tom fyrir framan matvörubúð.
Komdu með sagði ég við Tom.
I versluninni gátum við sargað
út hálfan brauðhleif, lítið
margarinstykki, nokkrar reyktar
síldar og þrjár dósir af sardínum,
minnir mig. Og nú sneri ég mér að