Sjómannablaðið Víkingur - 01.09.1980, Blaðsíða 49

Sjómenn — Útgerðarmenn
Umboðsmenn um land allt
BRUNABÓTAFÉLAG ÍSLANDS
Sími 26055 (3 línur) - Laugavégd 103
að ég kærði mig um að blanda
geði við þennan þumbara.
Ekki gat ég stillt mig um að
stríða Kalla svolítið, því að nú var
veður lygnandi og auðséð að
hrinan var búin.
„Jæja Kalli“, sagði ég. „Við
höfðum þetta af. Þú hefur líklega
ekki sofið vel, þú ert eitthvað svo
tekinn til augnanna. Þú átt kan-
nski eða hefur eignast kærustu í
Aberdeen og hefur svona ætlað að
skjótast inn til hennar. Ég tók eftir
hvað þær voru æstar í þig þarna
hjá Marc og Spenser um daginn.
En taktu aftur gleði þína. Ég hef
heyrt að þær séu engu síðri þarna
suður frá.“ Kalli svaraði ekki en ég
heyrði hann tauta um glópalán og
gapaskap.
Tveim tímum seinna skellti
hann yfir blindþoku. Ég lét lesa á
loggið og færði áætlaðan stað
skipsins inn í sjókortið. Um einni
stund síðar heyrði ég í skipsflautu
á stjórnborða. Ég flautaði á móti
og svo flautuðum við á víxl á fimm
mínútna fresti. Mig fýsti að vita
hverskonar skip þetta væri, því
skeð gæti að það ætlaði inn í
Humberfljót eins og við. Þá þyrfti
ég ekkert að vera á nálum um að
minn áttaviti brygðist, gæti bara
elt þá.
Ég breytti nokkrum gráðum
meira á stjór og eftir hálftíma kom
skipið í ljós. Það var grár flutn-
ingadallur, svona um sex til sjö
hundruð tonn. Þá voru engar tal-
stöðvar komnar í íslensk fiskiskip
og því ekki hægt að spyrja. Þetta
ókunna skip virtist ganga svipað
og okkar. Ég sigldi því í kjölfar
þess ókunna og við skildum ekki
fyrr en ég heyrði baulið í vitaskip-
inu í mynni Humber. Þokan var
orðin að mistri hér og við komum
brátt auga á skipið og sigldum að
því.
Hafnsögumaðurinn kom um
borð, myndarlegur maður um fer-
tugt. Hann var ekki búinn að vera
lengi í brúnni þegar hann fór að
VÍKINGUR
49