Náttúrufræðingurinn - 1932, Blaðsíða 20

114
NÁTTtTRUFR.
það, að neðan á hverjum armi er dálítil skora á sæstjörnunum
(sbr. krossfiskinn), en engin á slöngustjörnunum. Þetta ein-
kenni er alltaf óbrigðult til þess að aðgreina flokkana með.
Við Island og í námunda þess hafa fundizt eitthvað 24
tegundir af sæstjörnum, og vel má vera, að fleiri séu, því að lítið
hefir það verið rannsakað. Margar af þessum sæstjörnum eru
mjög litfagrar og snotrar ásýndum, ekki sízt í lifanda lífi. Ein
af þeim er krossfiskurinn. Sæsólirnar hafa marga arma; af
þeim eru líklega til tvær tegundir hér við land. Meðal sæstjarn-
anna eru báðar auðþekktar á því, að kringlan er frekar stór,
en armarnir stuttir. Önnur tegundin er sýnd á myndinni, sem
hér fór á undan.
Af slöngustjörnum munu vera hér um 25 tegundir, eftir
því, sem menn vita bezt. Hjá sumum þeirra eru armarnir grein-
óttir, eins og sýnt er á myndinni. Margar slöngustjörnur eru
mjög mikils virði fyrir ýmsa botnfiska, eins og t. d. ýsu og
skarkola.
Tíí hvers framíeíðír náttúran íítí?
(Niðurl.)
í 3.—4. hefti Náttúrufræðingsins þ. á. hef eg stuttlega gert
grein fyrir því samræmi, sem oft virðist vera á lit dýranna (og
jurtanna) og umhverfi þeirra og kröfum þeirra til lífsins. Þar er
þess getið, hvernig liturinn kemur lífverunum að gagni á ýmsan
hátt, hvort sem er að ræða um samlitni, verndarlíkingu, dular-
búning eða kynferðisliti. Á því leikur enginn efi, að litirnir eru
ekki einungis til skrauts, heldur einnig til gagns. Dýrum þeim,
sem ýmsir óvinir sitja um, er það fyrir öllu, að sem minnst beri
á þeim, eða að þau þekkist ekki, þótt þau sjáist. Og á sama hátt
er rándýrunum það lífsnauðsyn að íklæðast felugervi. Eða hvern-
ig myndi svörtum ísbirni verða til veiða á ísnum, ætli „kobbi“
gæti ekki varast hann áður en í óefni væri komið? Eða hvítt ljón?
Nokkuð myndi það stinga í stúf við umhverfið, og því ekki verða
veiðisælt. En hvernig hefir nú „móðir náttúra“ farið að því, að
skrýða hverja tegund dýra einmitt þeim litblæ, sem henni er
hentust? Skýringin á þessum fyrirbrigðum verður að vera eftir
kröfum náttúrufræðinnar, ef hún á að hafa náttúrufræðilegt