Náttúrufræðingurinn - 1932, Blaðsíða 22

116
NÁTTÍJRUFR.
tagi búin. Hún er ef til vill gul á litinn, en lifir í „grænu“ um-
hverfi. Nú eru ýmis rándýr, sem sækjast eftir henni, og eiga,
vegna litarins, mjög auðvelt með að koma auga á hana. Tveir
af einstaklingum tegundarinnar eignast nú barnahjörð. Börn-
in líkjast öll að meira eða minna leyti foreldrunum, en öll eru
þau samt eitthvað frábrugðin þeim í ýmsu tilliti, þar á meðal
á litinn. Á sama hátt eru börnin eitthvað ólík sín á milli, þótt
lík séu, engin tvö eru t. d. alveg eins á litinn. Sum eru ljósgul,
önnur eru dökkgul, sérhver einstaklingur hefir á sér sérstak-
an blæ, en á litnum veltur það, hvort þeir sjást vel eða illa í
því umhverfi, sem er heimkynni þeirra. Þeir einstaklingar, sem
sjást verst, þ. e. a. s., sem mest líkjast græna litnum, sem um-
hverfir þá á alla vegu, hafa mestar líkur til þess að forðast
ofsókn óvinanna, og halda því velli, þótt systkin þeirra falli í
valinn. Það fellur því einkum í þeirra skaut að geta af sér nýja
kynslóð, en sú kynslóð er eitthvað ósköp lítið meira grænleit
en föður- eða móðursystkin þeirra voru, einmitt vegna þess,
að foreldrarnir voru ofurlít.ið grænni en meðaltalið. Þannig má
hugsa sér, að þeir einstaklingar, sem grænastir eru, vel.jist smátt
og smátt úr, og verði því einir á lífi þegar frændiir þeirra allir eru
fallnir í valinn. Tegundin a hefir nú breytzt í aðra tegund, sem við
neínum b, en hún er einmitt frábrugðin a í því, að hún er sam-
lit umhverfinu, og því fullkomnari í baráttu lífsins.
Nú þegar tegundin er orðin samlit umhverfinu, hvað á þá
að verða af rándýra-greyjunum, sem áður herjuðu á hana sér
til matar? Á meðan einstaklingar tegundarinnar voru gulir,
áttu rándýrin mjög auðvelt með að koma auga á þá, þau þurftu
því ekki að leita að bráðinni, heldur aðeins að veiða hana. En
svo varð öldin önnur, brátt voru gulu dýrin úr sögunni, og græn
komin í staðinn. Grænu dýrin, b-tegundin, voru rándýrunum
hreinasta felumynd, og þar að auki gátu þau séð rándýrin lang-
ar leiðir, og því forðazt þau, löngu áður en nokkra hættu var að
óttast. Þetta varð til þess, að öll þau rándýr, sem bezt sáust,
dóu blátt áfram úr hungri, en þau, sem grænust voru, eða sam-
litust umhverfinu, áttu hægast með að komast í færi áður en
,,bráðin“ sá þau, og lagði á flótta. Það fór því með rándýrin
alveg eins og farið hafði með a-tegundina, sem þau lifiðu á,
smátt og smátt valdist úr þeim stofn meira eða minna grænna
dýra, sem héldu velli, og urðu að lokum einvöld. Þannig kom þá
fram stofn rándýra, og friðsamra grasbíta, sem tekið höfðu
samlitni í þjónustu sína.