Náttúrufræðingurinn - 1932, Blaðsíða 28

122
NÁTTÚRUFIt.
blaðið er greint í óskipt smáblöð. Skjaldburninn má heita al-
gengur víðast hvar á landinu (sbr. St. St.: Flóra íslands) ; hann
má þekkja á því, að á röndum smáblaðanna eru þornkenndir
broddar, en skollakambur og köldugras eru broddalaus. Köldu-
gras þekkist á því, að blaðkan er breiðust neðst, en á skollakambi
er hún breiðust um miðju, kambmynduð, eins og á skjaldburkna.
I Flóru íslands (2. útg.) er skollakambur (Blechnum spi-
cant) talinn mjög sjaldgæfur; þar eru aðeins tilgreindir þrír
fundarstaðir, nefnilega: Siglufjörður á Norðurlandi, Kaldbaks-
vík á Norðvesturlandi, og Tunguhver á Suðvesturlandi. Nú hef-
ir fjórði fundarstaðurinn bætzt við, því að eg fann mikið af þess-
um burkna (7. ág. 1932) í hlíðinni fyrir utan og ofan síldar-
bræðsluna við Hesteyri. Hér á landi hefir einnig fundizt afbrigði
af burkna þessum (Tunguhver), en við Hesteyri óx einungis aðal-
tegundin.
Á Siglufirði er talsvert af skollakambi, en aðeins á einum
stað, að því er eg veit, nefnilega rétt fyrir framan fjarðarbotn-
inn, við veginn, sem liggur upp í Siglufjarðarskarð.
A. F.
Hingað til hefir snæuglan (Nyctea Scandiaca (L.)), verið
talin útlendur slæðingur, sem ekki ætti hér borgararétt í ríki ís-
ienzkra fugla, og kæmi hún hingað með ísum frá Grænlandi.
Styrkir það og þessa skoðun, að snæuglan hefir ávallt verið hér
fremur sjaldgæfur fugl, sem aðallega hefir orðið vart á vetr-
um, og helzt á Norðvestur- og Norðurlandi. Þó mun einhvern-
tíma eigi alls fyrir löngu hafa leikið grunur á því, að hún hafi
orpið norður á Hornströndum um eitt skeið, en eigi man eg nú
í svipinn, á hvaða árum það átti að hafa verið, né heldur hvar
það var á Ströndunum. Það mátti telja til líkinda, að snæuglur
hafi orpið hér áður einstöku sinnum, án þess að eftir því væri
tekið, eða þær ílendust hér til fulls, enda mundu þær vart setj-
ast að nærri mannabyggðum, ef annars væri kostur. Nú lítur út
fyrir, að snæuglan sé í þann veginn að vinna sér íslenzkan borg-
ararétt, og hafi setzt að til fulls í Ódáðahrauni, á afrétti Bárð-
dælinga. Samlcvæmt því, er greinagóðir menn úr framanverð-
um Bárðardal hafa sagt mér, hafa nokkur undanfarin sumur