Náttúrufræðingurinn - 1932, Blaðsíða 29

123
nattítrufr.
■að staðaldi'i sézt snæuglur í svonefndu Laufrandarhrauni, aust-
anvert við Jökuldælaflæður, og telja þeir engum vafa undir-
orpið, að þær verpi þar einhvers staðar. Núna síðastliðið vor
fann maður frá Víðikeri í Bárðardal, hreiður á þessum slóðum,
er hann taldi vera ugluhreiður, og var, að mig minnir, eitt egg
í hreiðrinu. Því miður tókst svo slysalega til, að hann kom ekki
egginu óbrotnu til byggða og fleygði því þess vegna, áður en
hann kæmi heim. Þótt svona tækist til að þessu sinni, er vonandi,
að betur takist síðar og hægt verði að hafa hendur á uglunum að
vorlagi, eggjum þeirra eða ungum, svo að sannað verði til fulls,
ef þær verpa þarna, og hefi eg lagt drög fyrir, að egg eða ung-
ar, sem nást, verði sent til Náttúrugripasafnsins í Reykjavík.
Eg tel ólíklegt, að um nokkurn misskilning geti verið að ræða, að
því er þetta snertir. Snæuglur eru svo sérkennilegir fuglar, að vart
er hugsandi að hægt sé að villast á þeim, en þeir Víðikers-menn,
er eg hefi að heimildum um þetta, eru athugulir menn og glögg-
ir á fugla og allfróðir um þá.
19./8. 1932.
Magnús Björnsson.
Náttúran og hehmííð.
Reykjavík hefir breytzt mikið á síðari árum, og að nokkru
leyti íklæðst blómskrúði, sem áður var óþekkt. Hvervetna fyr-
ir framan húsin eru að rísa upp blómgarðar. f sumum nýju göt-
unum er hver garðurinn við annan, og hver blómbeðurinn reyn-
ir að taka öðrum fram um fegurð og ilm, jafnframt því, að
blómaverzlunum fjölgar hröðum skrefum. Blórnin færa gleði
inn á heimilin, þau eru boðberar hinnar frjálsu náttúru innan
þeirra veggja, þar sem maðurinn hefir skapað sér vist. Það ei'
gleðilegt til þess að vita, hve mjög ást íslendinga til blómanna
hefir farið í vöxt síðari árin, því að þessi ást er óefað ein grein á
menningar-meiðnum. Þó mun, þegar öllu er á botninn hvolft,
blómarækt og blómyndi fjöldans ennþá vera á byrjunarstigi.
Enda ekki eðlilegt, þar sem blóm eru hér mjög dýr, yfirleitt miklu
dýrari en nokkru hófi gegnir, og því eiga þau ekki erindi með
gleðiboðskap sinn til alls þorra manna. Ennþá er ekki blóm-
hneigðin komin á það stig, að íslenzk náttúra sé látin flytja
gleði inn á heimilin, því miður mun pyngjan oft og tíðum tæmd
fyrir hálfvisna „túlípana" á borðið í dagstofunni, þótt baldurs-