Náttúrufræðingurinn - 1932, Blaðsíða 33

127
NÁTTtJRUFR.
Náttúrufræðingurinn mun vel'ða öllum þeim til aðstoðar, sem
hafa löngun til þess að koma sér upp vatnsbúri, eða vilja vita ým-
islegt, því viðvíkjandi.
Á. F.
Fttglalíf á Vatnsnesi.
Heiðlóa (Charadrius pluvialis, L.). Hún kemur hingatS vanalega seint í
apríl, nokkuð mismunaudi eftir árferði. Hún er nokkuð þögul, rétt þegar
hún er komin, en þegar hún or búin að velja sér varpstað, fer hún að láta
rneira á sér bora. Þegar ungarnir eru komnir úr eggjunum, sitja hjónin vfir
þeim, þangað til þeir eru orðnir fleygir. Hafi einhver lóa verpt mjög seintr
situr þó að minnsta kosti annað foreldrið yfir ungunum, enda þótt allar aðr-
ar lóur séu farnar, en þá er hljóðið ömurlegt og raunalegt. Aður en lóurnar
fara á haustin, halda þœr flugæfingar. Fleiri og fleiri tínast saman, svo að
hópprinn verður stærri og stærri. Yanalega fara þær að hverfa héðan seint í
ágúst, en flestar fara í september. Þær síðustu fara ekki fyrr en í október, ef
tíð er góð, munu það einkum vera ungir fuglar.
Sandlóa (Charadrius hiatieula). Hún kemur vanalega seint, og byrjar
strax að velja sér varpstað. Verpir á melum. Sandlóan er mjög aðgætinn fuglr
flýgur oft á móti ferðamanninum, þegar hann nálgast varpstað hennar, og
i’ylgir honum út fyrir landamæri ríkis síns með yndislegu kvaki. Hún er svo
lík umhverfi sínu, að erfitt er að greina hana frá því.
Spói (Numenius þhæopus, -L.). Spóinn kemur vanalega nokkru seinna
en lóan. Hann verpir í mýrtun og flóum hið neðra, en minna upp til fjalla.
Það er afarmikið af honum kringum fjallið. Vorið 1015 gerði vont hret um
mánaðamótin maí—júní, þegar fuglar voru farnir að verpa. Var þá gengið
fram á spóa, sem lá á eggjum í fönninni, og stóð ekkert upp úr nema höfuð-
ið, en klakahúð allt í kring, svo að fuglinn komst ekki upp, fyrr en klakinn var
brotinn og honum bjargað. Komið hefir fyrir, að 7 spóaegg hafi fundizt í
eínu hreiðri. Spóinn er varkár fugl, og skríður vanalega af eggjum sínum, ef
hann sér manninn, þótt í fjarlægð sé. Hann á oft í erjum við hrafninn, sem
rænir haim eggjum, ef hann sér sér fært. Þegar krummi flýgur yfir, fljúga
allir þeir spóar, sem hagsmuna eiga að gæta á blettinum, og veita honum at-
lögu til skiptis, einn og einn í einu. Hver spóahjón fylgja krumma út fyrir
sín landamæri með ærslum og illum látum, og á hann þá nóg með að verja sig.
Hrossagaukur (Seolopax galinago, L.). Hann kemur nokkuð seint á vor-
in. Það er talsvert margt um hann, þótt lítið beri á honum, nema helzt um
varptímann, þegar karlfuglinn „hneggjar" í loftinu meðan kvenfuglinn ligg-
ur á eggjum. Ilann heldur sig á votlendi. Oft rífur hann upp hrossataðs-
hrúgur og dreifir þeim, til þess að ná í ánamaðka(?), sem eru uppáhalds-
fæða hans. Fer nokkuð seint á haustin, oftast einförum, en ekki í hópum.
Heldur sig þá mest í votum skurðum og skorningum.
Sendlingur (Tringa maritima, L.). Iiann heldur sig hér allt árið. A vet-
urna og vorin er liann í stórum liópum í fjörunni, en um varptímann fara
flestir upp í mýrar og fjaU, til þess að verpa. A sumrin er hann oft í félags-
skap með lóunni. Hann er mjög gæfur og óvar um sig, og verður því oft
köttum að bráð.