Náttúrufræðingurinn - 1932, Blaðsíða 34

-NÁTTÚIÍUFR.
128
Lóuþræll (Tringa alpina, L.). Hann kemur vanalega með lóunni, fylgir
henni oftast yfir sumarið, og fer með henni á haustin, eða fer einn síns liðs
nokkru fyrr. Hann verpir hér aðallega í miklu grasi í flóum og mýrum. Hér
■er fremur iítið um hann.
Tildra (Strepsiias interpres, L.). Vorið 1917 sást mikið af tildru hér í
fjörunni innan um aðra vaðfugla, en hennar hefir ekki orðið vart hér, hvorki
fyrr né síðar, svo að menn viti. Þó má vera, að hún sé hér oftar en menn ætla,
]»ví að ekki er auðvelt að greina liana frá öðrnm smáfuglum í fjörunni, þegar
fjaran er kvik af fugli. Enda er tildran nokkuð stygg.
Toppskarfur (Halieus graculus, Illig’.). Algengur hér með sjónum.
• Situr oft með útbreidda vængi á hömrum og klettum, einkum þegar sól-
:skin er og þurrkur, og er þá heldur en ekki háleitur. Fiðrið á vængjunum er
gisið, blotnar fljótt inn að skinni, þegar fuglinn syndir eða kafar, og því er
ekki vanþörf á að þurrka það.
Dílaskarfur (Halieus earbo, Illig.). Hann er nokkuð stærri en topp-
skarfur. Heldur sig norðarlega við nesið, en kemur sja'ldan inn á Miðfjörð.
Síðasta vetui'inn, sein Húnaf'lói var alþakinn hafís, lágu margir skarfar hér
og hvar á ísnum. Þá fa>kkaði þeim nokkuð, en nú er þeim farið að fjiilga aftur.
Hafsúla (Sula bassana, L.) sést hér stöku sinnum á flugi, sem er hér ekki
að staðaldri.
Hvítmáfur (Larus leucopterus, Fabr.)., grámáfur (Larus glaucus Brunn)
og Svaxthakur (Larus marinus L.) eru algengir hér allt árið. Þeir fara eins
og kunnugt er saman í hópum, og eru á sífelldu flökti til þess að leita sér að
-æti. Um varptíminn fer svartbakurinn u]>p nm fja'll og fram til heiða, ]>ar
verpir hann við tjarnir og po'lla, og flytur ungunum næringu alla leið frá sjó.
Hann fúlsar ekki við hræjum, séu þau á vettvangi, og stundum tekur hann
unglömb. Þegar ungarnir eru orðnir fleygir, held'ur fjölskyldan til sjávar.
Rita (Larus tridactylus, L.). Hér er talsvert af henni, einkum síðari 'hluta
sumars og á haustin. Oft er hún á vakki kringum fiskibáta á sjó, til þess að
vera viðbúin, ef eitthvað skyldi falla af borðuim handa henni, og er ]>á oft
æði nærgöngul, eins og fiskimenn munu kannast við.
Kría (Sterna arctica, Temm.). Hún kemur hingað venjulega seint í maí
■eða snemma í júní. Ivrían er mjög einbeittur og áræðinn fugl, ]>ótt eigi liafi
liún stærðinni til að dreifa. L’nga sína ver hún af mikilli hreysti, hver sem í
lilut á, og vegur oft að mönnum og hundum, ef henni finnast ]>eir nær-
jgöngulir bústað sínum. Oft ber hún smásíld eða síli í nefinu langt inn í land,
en missir ]>að oft eða sleppir því viljandi. Kjóinn er stundlim mjög áleitinn
við hana, ]>egar hún er með síli, og verður hún þá stundum nauðug viljug að
sleppa því, en kjóinn hremmir ]>að í fallinu, áður en það kemur til jarðar.
Krían fer héðan snemma á haustin.
Kjói (Lestris parasitiea, Teimn. og Lestris pomarhina, Temm.) er hér
•oft á sumrin. Hann kemur í maí og fér aftur í september. Um varptímann
fer hann upp um fjall og verpir í mýrum og flóum. Unga sína ver hann kná-
lega er einhver verður of nærgöngull hreiðrinú. Illa nennir hann að afla sér
bjargar af eigin rammleik, heldur eltir aðra fugla, sem fara með æti, og
linnir ekki sókninni fyrr en hann hefir svift þá hráðinni, eins og getið er
jið framan.
Frh.
Hiomedes Davíðsson.