Náttúrufræðingurinn - 1932, Blaðsíða 3

NÁTTÖItUFItÆÐINUUKÍNN 11)32. J29
Þessa mynd hefir tekið Jón Kaldal, Ijósmyndari, en hann er
fullkominn jafnoki beztu erlendra Ijósmyndara um aS taka mynd-
ir af dýrum. Þarna baða kisurnar sig á mjúkum beði í sunnudags-
sólskininu.
Nokktir orð tim kístt.
Þivð verður að segja skáldunum okkar til hróss, að ekki
hafa þau gleymt kettinum í ljóðum sínum, þegar um dýrin var
<ort. Að vísu hefir hesturinn og hundurinn hlotið heiðurssessinn
3 meðvitund fjöldans og hróðri skáldanna, enda eru þeir þau
húsdýr, sem maðurinn hefir mest saman við að sælda við störf
dagsins, og auk þess talin hafa lært meira af manninum en nokk-
ur önnur húsdýr.
Ekki er víst, hve langt er síðan maðurinn tók köttinn í þjón-
ustu sína, en það hefir verið þegar á öndverðri fornöld. Síðan
hefir hann (húskötturinn: felis domesticus) fylgt manninum um
allan hnöttinn og verið honum tryggasti vinur í gleði og sorg.
Reyndar fer nú tveim sögum um tryggð kattarins, þar er hund-
inum oft haldið í hávegum, en hnútum kastað að lyndiseinkun
.kattarins að tilefnislausu. Fé er jafnan fóstra líkt, og svo má
9