Náttúrufræðingurinn - 1932, Blaðsíða 4

130
nAttúrufr.
.segja um köttinn. Varla mun nokkurt húsdýr bera greinilegar
brag heimilanna en einmitt hann. Ef rétt er að farið, er varla
hægt að hugsa sér tryggari vin en kisa má verða, en á hinn bóg-
inn er hún of stórlynd til þess að sækjast eftir tryggðum og vin-
áttu þess, sem litlu hefir af að miðla.
Kötturinn hefir
unnið lönd, en önnur
húsdýr hafa tapað við i
afskipti mannsins af
þeim. Enda þótt kisa
hafi verið tryggur
þjónn, heimilunum til
gagns og gleði, ef til
vill svo þúsundum
ára skiptir, kann hún
þó enn að meta sjálf-
stæði og frelsi. Hve-
nær sem er, er hún
reiðubúin til þess að
berjast við öfl náttúr-
unnar, ef maðurinn,
eina húsdýrið henn-
ar, einhverra hluta
vegna fellur frá. —
Innst í eðli sínu er
hún og verður dýr,
menningin hefir ekki
skrýtt hana fölskum
gljáa, hún kemur allt-
af til dyranna eins
og hún er klædd. Þá verður það ekki af henni dregið, að vitsmuni
hefir hún til að bera, en vegna þess að henni hættir stundum við
að beita þeim gegn hagsmunum mannsins, ekki sízt þegar henni
þykir húsfreyja láta of lítið af hendi rakna við sig, er það um
hana sagt að hún sé undirförul. Þá er hugrekki kisu kunnara
en frá þurfi að segja, einkum ef hún hefir afkvæmi að verja.
Hún skoðar þá ekki huga sinn að ráðast á dýr, sem eru langtum
stærri og sterkari en hún, t. d. hunda. Þegar kisa sér hundinn
í fjarska, býst hún til varnar, og kveður þá sverðið en ekki skjöld-
inn sér til hjálpar. Hver vöðvi er hertur til átaka, hárin rísa á
hrygg og höfði, en stýrið verður digurt sem lögreglukylfa. Henni