Náttúrufræðingurinn - 1932, Blaðsíða 15

NÁTTÚRUFR.
141
og loks eru lýsingarnar á útliti dýranna og lifnaðarháttum þeirra
heldur en ekki hjákátlegar á köflum. Eða hvernig lýst ykkur á
„Rauðkembinginn" eins og Jón lærði lýsir honum með mynd og
máli. Um hann stendur þetta: „Rauðkembingur, 20 álna langur,
illhveli, síþyrstur í manndráp og skipaskaða". Þá er myndin af
húrhvalnum í bók Jóns lærða ekkert leiðinleg. Að minnsta kosti
er hún meira til gamans en gagns, jafn frábrugðin og hún er raun-
veruleikanum. Svo afkáralegar eru yfirleitt myndir Jóns lærða,
að þær taka langt fram skrípamyndunum í „Speglinum“.
Og þá er bókin, sem leysir „Jón lærða“ af hólmi, „íslenzk dýr
II., Spendýrin", eftir dr. Bjarna Sæmundsson. Um þá bók er eigin-
lega óþarfi að fara mörgum orðum, og ber margt til þess. Bjarni
Sæmundsson er svo kunnur vísindamaður og rithöfundur, að allir,
.sem íslenzku lesa, þekkja þann létta og skemmtilega blæ, sem er á
Bíirhualur.
(Bjarni Sæmundsson: Spcndýr).
fræðibókum hans (t. d. ,,Fiskunum“), en nafnið er nægileg trygg-
ing fyrir því, að bókin sé fullkominn jafnoki beztu rita að efni og
frágangi. Annars er snið bókarinnar í öllum aðaldráttum alveg það
sama og er á „Fiskunum“, sem eg vona að margir muni þekkja.
Um bókina hefir þegar verið ritað nokkuð, og er því óþarfi að
fara mörgum orðum um hana hér. Má þar t. d. benda á gr,ein í 10.
tölubl. Ægis 1932, og í Lesbók Morgunblaðsins, sunnud. 16. októ-
ber 1932. Tilgangurinn með þessum fáu línum er því fyrst og
fremst sá, að benda lesendum Náttúrufræðingsins á bókina, því
enginn bókavinur má án hennar vera, ekki sízt ef hann ann ís-
lenzkri náttúru, og girnist að kynnast þeim dýrum, sem hana byggja
á sjó og landi.
í þessu sambandi á vel við að nefna þær fáu bækur og rit, sem
gefa yfirlit yfir íslenzka dýraflokka, en þær eru þessar:
1. Spendýr. B. Sæm. íslenzk dýr II, spendýrin“, Reykjavík,
1932.