Náttúrufræðingurinn - 1932, Blaðsíða 18

144
NÁTTÚRUFIt.
helzt talin í mm., og- eru flest nauðsynleg við aðgreiningu tegunda,
og er því mikið undir því komið, að þau séu rétt mæld og sem
nákvæmlegast. Ef vog er við hendina, er einnig rétt að vega fugl-
inn, þar eð þyngdin (einkum á fullorðnum fuglum), ásamt því sem
nú hefir verið talið, — er mjög gott stærðareinkenni.
1. mynd.
Við nafngrein-
ing í dýrafræðinni,
verður samkvæmt al-
þjóðavenju að til-
greina á latínu, bæði
ættkvíslar^nafnið og)
nafn þeirrar tegund-
ar, er dýrið telst til.
Heita því allar skepnur tveimur nöfn-
um, en hafi tegundin deildzt í undirteg-
undir, verða nöfnin þrjú. Fyrsta nafn-
ið er ætíð ættkvíslarnafnið, þá tegund-
arinnar, og síðast nafn undirtegundar-
innar, ef um það er að ræða. Grágæsaættkvíslin heitir Anser, heitir
því t. d. blesgæsin Anser albifrons (albifrons = hvít í enni), stóra
grágæs heitir Anser anser o. s. frv. Venjulegast er ættkvíslar-
nafnið skammstafað: A. albifrons, A. anser, o. s. frv. Síðan far-
ið var að greina undir-tegundir frá aðal-tegundum, hafa þrínefn-
in farið mjög í vöxt. Aðal-tegundirnar eru oft þrínefndar þann-
5. mynd.