Náttúrufræðingurinn - 1932, Blaðsíða 29

NÁTTÚRUFR.
155
stakkur (Alchemilla minor). — Melanóra (Minuartia verna). — Melskriðna-
blóni (Arabis petraea). — Mosajafni (Selaginella selaginoides). — Mosalyng
(Cassiope hypnoides). — Móasef (Juncus trifidus). — Móastör (Carex rupest-
ris). — Músareyra (Cerastíum alpinum). Mýr/jóla (Viola palustris). — Mýra-
sef (Juncus alpinus). — Mýrasóley (Parnassia palustris). — Mýrastör (Carex
goodenoughii). — Ólafssúra (Oxyria digyna). — Reynir (Sorbus aucuparia).
— Reyrgresi (Hierochloa odorata). — Sauðamergur (Loiseleuria procumbens).
— Sauðvingull (Festuca ovina). — Skariflfill (Leontondon auctumnalis). —
Skeggsandi (Arenaria ciliata). — Skollafingur (Lycopodium selago). — Skrið-
língresi (Agrostis alba). — Slíðrastör (Carex sparsiflora). — Smjörgras (Bart-
schia alpina). — Smjörlauf (Salix herbacea). — Snœsteinbrjótur (Saxifraga
nivalis). — Sortulyng (Arctostaphylus ura ursi). — Stinnastör (Carex rigida).
— Tóugras (Cystopteris fragilis). — Tungljurt (Botrychium lunaria). — Tún-
fifill (Taraxacum acromaurum). — Túnvingull (Festuca rubra). — Týsfjóla
(Viola canina). — Uxatunga (Aspidium lonchitis). — Vallarsúra (Rumex
acetosa). — Vallarsveifgras (Poa pratensis). — Vallelfting (Equisetum pratense).
— Vallhumall (Achillea millefolium). — Vallhœra (Luzula multiflora). — Veg-
arfi (Cerastium cæspitosum). — Vetrarlaukur (Pirola secunda). — Vetrarblóm
(Saxifraga oppositifolia). — Þursaskegg (Elyna Bellardi). — Þúfusteinbrjótur
(Saxifraga groenlandica).
Steincl. Steindórsson.
Rostungar á Hornströndum.
Eg tók eftr því, er eg las hina fróðlegu skýrslu um rostunga
hér við land, sem birt var nýlega í Náttúrufræðingnum, að í hana
vantaði frásagnir um rostunga þá, er fyrir nokkru síðan sáust tvö
ár í röð frá Bolungavík á ströndum, í skeri einu, sem þar er skammt
undan landi. Var mér sagt all-greinilega frá þessum rostungum
og háttalagi. þeirra, er eg var á ferð um Strandir fyrir nokkrum
árum og kom í Bolungavík. Ekki vildi eg þó treysta minni mínu;
og til þess að útvega Náttúrufræðingnum sem áreiðanlegastar frá-
sagnir um þetta, skrifaði eg kunningja mínum, bóndanum í Bol-
ungavík, Jónasi Finnbogasyni, og bað hann að senda línur um
þessa atburði. Hann hefir nýlega skrifað mér á þessa leið:
„Rostungarnir — tveir í hvort sinn — komu hér seinni part
vetrar (um páskaleytið) árin 1925 og 1926. Þeir voru á og um-
hverfis hólmann í þrjá daga og hurfu svo. Norðaustan strekking-
ur (ekki stórgarður) var á í bæði skiftin, og með öllu íslaust. Þeir
skriðu upp á skerið, þegar byrjaði að falla út, og voru þá sem afar
mikil hrúgöld, dökkgrá að lit, til að sjá, en virtust lúpast niður
eftir því sem lengra leið. Lágu þeir þarna fallsnúninginn allan (um
fjöruna) og hurfu ekki af skerinu fyrr en komið var undir flæði.