Náttúrufræðingurinn - 1932, Blaðsíða 33

NÁTTÚRUPR.
159
Ftíglalíf á Vatnsnesí.
Óðinshani (Phalaropus hyperboreus, L.). Hann er algengur hér á sjón-
um með fram landi á sumrin og haustin, og upp um fjall á tjörnum á sumr-
in (varpfuglar). Á veturna virðist hann hverfa héðan eitthvað í burtu. Það er
gœfur og snotur fugl, fjörugur í hreyfingum.
Hrafmnn (Corvus eorax, L.). Að sumrinu til hefst hann við uppi um
Yatnsnesfjall, og ber þá vanalega minna á lionum neðra, en þegar kemur
fram yfir miðjan september, fer hann að færa sig niður á bóginn, og er þá
mikið um hann út með sjónum. Um f jártökuna er oí't mikið um hann á Hvamms-
tanga, fer hann þá í stórum hópum, 10—30 eða jafnvel fleiri í hverjum hóp.
A morgnana, þegar vel er orðið bjart, koma þeir í smá-hópum og fljúga þá
yfir fjöruna á leiS sinni til fjártökustöðvanna, og eru þá oft þögulir og á-
hyggjufullir. Sjái þeir á ferðum sínum eitthvað ætilegt rekiS upp í fjöruna,
t. d. síld, fiskseiði, igulker eða þess háttar, tína þeir þaS strax upp og éta.
Á daginn afla þeir sér bjargar eftir föngum, en á kvöldin, þegar fer að skyggja,
fljúga þeir til náttstöðvanna, sem eru í standWettum, bæði meðfram sjónum
og uppi í fjalli. Á veturna virSist færra um hrafninn. Þykir hann þá oft nier-
göngull fiskæti manna, ef þau eru á vettvangi. JafnaSarlega er hann á ferli
í fjörunni, og gæðir sér þar á krossfiskum, igulkerum, og öðru, sem þar er
ætilegt. —-
Á vorin er stundum hér svo mikið af hröfnum, að þá má telja hundruS-
um saman. Rífa þeir þá og tæta upp jörSina, og gera stórar þúfur svartar
sem flög. A „Almenningi" hér á nesinu kvaðst bóndinn einu sinni hafa talið
70 hrafna í senn, en þá hætt við, þótt fjöldinn allur væri ótalinn. Öllum ber
saman um, að hrafninn sé nú orðinn landplága hér um slóðir.
Hrafninn er mjög varkár og tortrygginn fugl, en að sama skapi ágengur
þar, sem engin hætta er á ferðum. Miskunnsamur er hann ekki, enda tekur
hann ekki nærri sér aS kroppa augun úr skepnum, sem enga vörn geta veitt
sér af einhverjum ástæSum. Hrafninn er mjög léttur og leikinn á flugi. Oft
og einatt leikur hann þá list, hátt í lofti, að leggja vængina að bolnum, og’
snúa sér viS í loftinu, þannig að hryggurinn veit niður. Krunkar liann ])á
ánægjulega.
Fýll (Fuhnarus glacialis, L.). Fýllinn er mjög algengur á Húnaflóa, og
oft á flugi meS landi fram. Ungfuglinn er nærgöngull við fiskibáta á sjónum,
og kemur hann oft alveg að borðstokknuin, til þess að hirða lifur og annað,
sem fleygt er í hann. Svo léttir eru þeir á sjónum, að við sjálft liggur, að þ ár
get-i gengiS á vatninu, meS útbreidda vængi, þannig að sjór fellur rétt yf r
sundfitjarnar. Séu tveir eða fleiri um þá björg, sem þeim kann að berast,
fljúgast þeir á um ætið, baða vængjunum og glepsa hvor í annan meS nefinu.
Ilelsingi (Anser leueopsis, Beehst.) og grágœs (Anser segetum). BáSar
þessar fuglategundir fljúga hér um til norðurs á vorin, en til suðurs á haustin.
Þeir fara í oddfylkingum, þannig að einn fugl flýgur í broddi fylkingar, en
allir hinir fuglarnir mynda tvær álmur út frá honum, þannig að bilið á milli
álmanna verður lengra og lengra eftir því, sem aftar dregur í fylkingunni. Á
ferðum sínum set.jast þeir oft niður á flóa-lendi, til þess að fá sér æti. Gamall
maSur, GuSmundur Jóhannesson, sagðist hafa veitt þvi eftirtekt, að þegar