Alþýðublaðið - 30.11.1922, Blaðsíða 4

Alþýðublaðið - 30.11.1922, Blaðsíða 4
ALt» VÐOBiu AÐIfc [ o'g Tinnid j^Tobler ZSSm SijálparEtðð Hjúterunarfélagstni lUkfí er opin ssoa hér segir: Manudaga kl. xi—12 l. k iMðJudaga — { — 6 «, k '8tÆiðvikudagr& •— ] — 4 e. h Föstudaga . —¦ 5 — 6 t. fe L&ugardaga 1 — 4 •• » Saœolnga og etefnur afcri'sr iV/«r Jakobsson, Nocnu goíu 5. 1 Ef þið viljið fá ódýr- | .an skófatnað, I I þá komið í ídag. | | Sveinbjörn Arnason ff Laugaveg 2 K&ffið er jireidanlega b<zt hja Litla kaffihúsinn Laugaveg 6 — Opoað kl •jx\%. Kópaskers-kjötið er selt < imásöla og heilum tunnum. Kæfa á 1,10 pr. */s kg. og steicolla 35 aura pr. Ifter ( varzlun Gunnars Þórðarsonar, Laugav. 64. @ **mm -¦«. §^g 750 Xtt. Si' z selst nú fyrir kr. I.CO. 400 m. Flón-I selst nú íyrir kr. i 00. 65 KvenslobioUkar scl|ast nú fyrir kr 1000 lOOBarnasokkirbóm > li<r kr. 0,50 ptrið.; 300 Alullarkarlm.. sotcaar kr. 1,00 parlð . 10°/o afsiáttur verður gefion á vörum vetztanarinnar cnn f nokkra daga. Egill Jacobsen, H99 9 Wmt* Munið að allar ssó og gúrnrniviAgerðir eru langódý astar i Skblavörðustig 4.1 Ahe-z1* löeð á vandaða vinnu Marías Pálsson. Nýtízku- kventöskur, veski, buddar og aðr- ar 1. fiokfcs leðurvötur íást raeð lægsta veiði. • Leðurvörudeild Hljóðfærahúgsins. Farið vciður austur á Stokks- eýii oieð vagna, Fiutnlngur ósk- ast A. v. á. Haflð þér heyit það að akó hiifa og gúarn(sugvé!a.vlðgeiðir eru áreifiasilega beztar og ódýr- astara GúTnnívinnutofunni L.uga- veg 26. Komið og jgnnfærist. I. IL Waage. RHstJóri og ábyrgðarmaður: Hallbj'órn Halldórsson. Frentsmlðj * n Gutenberg. JSdgar Rict Burroughs: Tarzan snýr aftur. «11 vandræði; en hún hlaut að játa, að enn þá hafði hann ekki sýnt það„ þó hann hefði stiit til friðar og jafnvel gengið svo langt að láta kassann áf hendi við ísjómennina. Orð stúlkunnar þögguðu í bili niður 1 mönnunum, og loksins varð um það samkomulag, að skifta skyldi matvælunum þannig, að sjómennirnir fengju annan vatnsbrúsann og tvo matarkassana, en farþegarnir þrír hinn helminginn. Þannig var bátverjum skift .1 tvo flokka, og tóku hvörir um sig að vinna að því að ná matnum upp, ! Sjómennirnir voru fyrri til að opna annan „matar"- kassann,, og bölv þeirra og formælingar komu Clayton íil að sjjíyrja, hvað gengi að. „Gengur aðl" skrækti Spider. „Gengur að! Það er nú verra en það — það er dauðinn! Þessi------kassi , «r fullur af ollul" Clayton og Thuran rifu annan sinn lÉassa opinn og komust brátt að raun um, að í honum var það sama «g hinum. Allir kassarnir voru opnaðir. Enginn matur! 1 JæJa> þakkið Guði, að það var ekki vatnið", kall- aði Tompkins. „Það er auðveldara að vera matarlaus «n vatnslaus. Við getum étið skóna okkar, ef í hart Íer, en við getum ekki drukkið þá". - Meðan hann talaði var Wilson að bora gat á annan Vatnsbrúsann. S'psder hélt tiqkönnu undir og ætlaði að áfe sér sopa af hinu dýrmæta innihaldi. Dökkleitt efni íann hægt út 'urn gatið og settist á botninn á könnunni. Wilson stundi og slepti brúsanum. ttann starði mál- aus af skélfingu á þurt innihaldið. „Brúsarnir eru fullir af púðri", sagði Spider í lágum romi og snéri sér til þeirra er voru aftur í. Það reynd- ist rétt að vera. „Öl(a og púðurl"- æpti Thuran. nSapristi! Dálágleg fæða handa skipreika sjómönnum". Þegar það upplýstist, að enginn matur eða vatn var i bátnum, gerði hungur og þorsti enn meira vart við sig en aður, og þannig voru þau fyrsta daginn undir- orpin þjáningum og skelfingu skipreika og bjargar- lausra manna. Sjómennirnir átu leðurbelti sín, skória og bðndin af húfunum, þrátt fyrir það þótt þeir Clayton aðvöruðu þá, og segðu að það mundi að eins anka þjáningar þeirra. Þau lágu öll veik og vónlaus, með þurrar vaiir og bólgnar tungur, og biðu dauða síns. Sólarhitinn var af- skaplegur. Þau þrjú, er ekkert höfðu etið, þjáðust mjög. En sjómönnunum leið þó ver, því maginn sýktist af því er hann með engu móti gat melt. Tompkins dó fyrstur. Réttri viku eftir að Lady Alice sökk gaf hann upp andann eftir ógurlegar þjáningar. í fjórar stundir lá líkið með andlitið að þeim, er voru í skutnum, unz Jane þoldi ekki lengur við. „Getuiðu ekki komíð líkinu útbyrðis, William?" spurði hún. Clayton reis á fætur og riðaði að líkinu. Sjómenn- irnir gláptu undarlega illúðlega á hann. Bretinh reyndi að lypta llkinu yfir borðstokkinn, en hann hafði ekkl mátt til þess. „Réttu mér hjálparhönd", sagði hann við Wilson sem lá nær honum.

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.