Samvinnan - 01.06.1968, Blaðsíða 39

Samvinnan - 01.06.1968, Blaðsíða 39
þeyta ungum mönnum þvert yfir himinhvolfið á svipstundu. Flugmennirnir voru líka löngu búnir að skila sér áður en við kvöddum gestgjafa okkar. Pilt- arnir sem höfðu haft Seyðis- fjörð fyrir sjónum sér fyrir hállfri stundu létu fara vel um sig suður iá Keflavíkurvelli og sötruðu ísaðan kók úr pappa- krúsum. En gnýrinn frá flug- vélunum þeirra var ennþá á leiðinni að austan. Ætli halinn á honum hafi ekki ennþá ver- ið staddur yfir Skarðsheiðinni? Vígvélarnar sem ungu menn- irnir stjórnuðu flugu eins og að líkum lætur langtum hrað- ar en bljóðið. En þó að svona hraði sé orðinn sjálfsagður hlutur þá hef ég andstyggð á honum. Ég skil ekki hversvegna menn eru að rifna af hrifningu útaf því hvað þoturnar eru búnar að gera heiminn okkar lítinn og óverulegan. Ætli þeir hafi bara gefið sér tíma til að athuga málið? Akureyri er fyrir bragð- ið komin í hlaðvarpann hjá Reykvíkingum og Danmörk er upni á Kjalarnesi. Ég vona að menn hneykslist ekki pó að ég barlómist svolít- ið útaf þessu núna. Þannig er mál með vexti að ég minntist ögn iá hraðafárið í spjalli í útvarpinu í hitteðfyrra. Það var vegna ensk-frönsku Con- corde-þotunnar sem þá var í bígerð, og nú er herjans fer- l'kið búið að lyfta sér af teikni- borðinu. Ég sat heima hjá kunningja mínum um daginn begar það mjakaðist inn á skerminn á sjónvarpinu hans eins og tröllvaxinn silfurorm- ur. Vinur minn var svo andagt- ugur að hann hefði tekið ofan og signt sig ef hann hefði haft stiórnarráðshattinn nærtæk- an. Hann þruglaði eitthvað um „dásamlegt æVintýri'* og bóttist aldrei hafa séð renni- legra far. En það eina sem er rennilegt í loftinu og veld- ur mér ekki hugarangri það er rennileg flugfreyja. Og sér er nú hvert ævintýrið að sjá þessa álhólka fara með ná- gauli um loftið! Hvað er ævin- týralegt við það að Akureyri er orðin álíka hversdagsleg og bílskúr nágrannans og Dan- mörk er kartöfluakur sem maður tekur í einu skrefi á leiðinni til Japan? Má ég biðja um gömlu góðu dagana þegar flugkappinn burfti helst að vera með regn- hlíf. Jæja, það er kannski of- sagt afbví þessu fólki var sannarlega ekki fisjað saman, en garparnir stóðu samt hálf- ir upp ur farkostinum eins og Grænlendingar í kajak. Flug- kappar nútímans eru eins ópersónulegir og þeytispjöldin sem þeir stjórna. Þetta eru svipir með plastkúlu fyrir höf- uð og súrefnisgrímu fyrir and- lit og flugsveitarnúmer á bak- inu á treyjunni. Rafheilar og allskyns fargan hefur 'tekið við hlutverki flugmannsins. Flug- vélin hlýtur frægðarorðið og flugmaðurinn er gleymdur. Þannig g^eta strákarnir mínir samstundis sagt mér nafn- númerið á þotunni sem setti hraðametið vestan hafs um daginn. En hvað hét maður- inn sem fékk að sitja í? Strák- arnir horfa á mig og yppta öxl- um. Á uppvaxtarárum flugsins voru nöfn fluggarpanna á allra vörum. Kvikmyndastjörnurnar máttu vara sig. Fyrirmenn m-eð pípuhatta tóku á móti full- hugunum þegar þeir príluðu út úr tvíþekjunum sem manni finnst núna að hafi verið smíðaðar úr striga og píanó- vír. Hér á ég mynd af Lind- berghjónunum þegar þau komu fijúgandi til íslands. Öll veröldin þekkti þau. Menn þustu upp til handa og fóta þar sem þau steyptu sér niður úr loftinu á glæfraferðum sín- um. Ráðherrar á blankskóm kepptust við að þrýsta hendur þeirra og hefðarfrúr með refa- skott milli brjóstanna færðv þeim blómvendi. En heiðurs- gestirnir eru dúðaðir í svell- þykka samfestinga á ísiands- myndinni. Það var kuldaverk að fljúga opinni loftkænu milli heimsálfa. Fríðleikskonan Anna Lindberg er eins og pól- f ari á myndinni: eins og f erða- langur frá heimskautslandi sem befur villst inn í ráð- herraveislu; og ævintýrið geisl- ar af. brosi hennar. Hin alræmda Concorde-þota á að fljúga á tveimur klukku- tímum milli Englands og Bandaríkjanna. Það er fjögra tíma mismunur á klukkunni í London og New York, og þegar flogið -er í vesturátt þá „græða" farþegarnir þennan tímamun. Það þýðir — samkvæmt klukk- unni — að þeir verða komnir á áfangastað tveimur tímum áður en þeir lögðu af stað! Þokkalegt! Þar að auki hafa svona eldþotur þann ljóta ósið að ýta á undan sér hljóðbylgj- um sem sprengja að vísu ekki eyrnahimnurnar í mönnum enn sem teomið er, en sem geta aftur á móti splundrað hverri einustu gluggarúðu þar sem þær fara yfir. Það hefur talsvert verið skrifað um þetta í blöðin báðumegin við hafið, og ýmsir Bretar og Bandaríkja- menn eru sem vonlegt er ekk- ert hrifnir af þeirri tilhugsun að þurfa að glerja hjá sér að meðaltali tvisvar á dag. Þetta er ljóta vesenið, og ég skil ekki þetta kapphlaup við klukkuna. Hvað er unnið við það að þjóta eins og kólfur um loftið, eins og hugur manns? Ég hugsa með söknuði til fyrstu flugferðar minnar til útlanda með farþegaflugvél. Þetta var ein af þessum flug- vélum sem voru farartæki en ekki flugskeyti. Við snigluð- umst um loftin blá í mestu makindum og hnoðuðum í okkur veislumat sem við höfð- um tíma til að melta um borð. Nú smeygja þeir upp í mann brauðsneið 'á íslandi sem mað- ur tyggur í dauðans ofboði yf- ir Færeyjum og nær með hörkubrögðum að kyngja svo- sem sekúndu áður en lent er í Danmörku. Við höfðum tíma til að taka slag og rabba um daginn og veginn í blessaðri gömlu vind- myllunni, og að gefa flugfreyj- unni (sem var sérdeilis geðug stúlka) hýrt auga. Flugstjór- inn rölti út úr stjórnklefanum með pípuna sína í munninum og sýndi okkur í rólegheitum á landabréfinu hvar við vorum stödd, og hann gat leyft sér það blessaður maðurinn af því við vorum ekki komin tvö hundruð kílómetra framhjá staðnum um leið og hann drap fingrinum á kortið. Við gátum leyft okkur að taka Mfinu með ró i fáeinar klukkustundir þó að við værum í flugvél, og nú er verið að fórna þessu öllu fyrir hrað- ann. Flugstjórinn er orðinn ósýnilegur. Hann langar ef- laust að vera skemmtilegur og alþýðlegur eins og í gamla daga, en ef hann bregður sér frá í eina mínútu þá fer hann óviljandi hringinn í kringum jörðina. Meira að segja flug- freyjurnar sem voru alltaf svo liprar og elskulegar mega varla vera að því að brosa flug- freyjubrosi. Maður sér þær kannski tvisvar á öllu ferða- laginu: í fyrra skiptið þegar þær fara vitstola um vélina veinandi: „Spenna beltin! Spenna beltin!" og stundar- korni seinna yfir flugturnin- um í Kastrup þegar þær send- ast eins og strokufangar vél- ina á enda: „Spenna beltin! Spenna beltin!" Sú var tíðin að menn voru menn segir í kúrekabókmennt- um, og eins sýnist sá dagui ekki ýkjalangt undan þegai menn geta byrjað að tala með söknuði um liðnu dagana þeg- ar farþegar voru farþegar. Þegar við lölluðum um loftin blá í gamla-fordinum sem ég minntist á áðan, þá vorum við farþegar og manneskjur. Og núna? Nú erum við byssu- kúlur með farseðil upp á vas- ann. 39
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68

x

Samvinnan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Samvinnan
https://timarit.is/publication/340

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.