Fálkinn


Fálkinn - 26.01.1940, Blaðsíða 6

Fálkinn - 26.01.1940, Blaðsíða 6
F A L K I N N HARK-H£LUN6£R Hans hægri hönd ALICE BURTON var gafuð, en -**• hvað stoðaði það? Hún var vel vaxin, en i höfði hennar komst að- eins einn draumur fyrir. Hún hafði verið einkaritari Philips Marshall i timm ár og tvo mánuði. Og hve lengi hafði hún verið ást- fangin af honum? Þjer eigið koll- gátuna, lesari góður: fimm ár og tvo rnánuði! En hann var trúlofaður, og trú- lofunin hamingjusöm. Og eiginlega hefði honum víst aldrei skilist, að Alice var stúlka. Hún var ritari hans, afbragðs vjel, sem hlýddi öllum skip« unum jafnharðan og hann gaf þær. Hún var skuggi, sem altaf kom með rjettu tillögurnar, þegar hann þurfti á þeim að halda. Hún var hans hægri hönd. Alice Burton hafði getað gifst öðr- um, því að nógir buðust biClarnir. Til dæmis ungi og efnilegi lögfræð- ingurinn og gamli miljónamæringur- inn með gigtina, og þrír-fjórir aðrir. En hún hryggbraut þá alla. Hún sá ekki nema einn mann: Philip Mars- hall! Hávaxinn mann, sem var tek- inn að hærast ofurlitið yfir gagn- augunum, mann sem var kuldalegur eins og skurðJæknir. Hún yddi blýantana hans, fylti sjálfbiekunginn hans, útvegaði hon- um morgunverð í símanum, hringdi til rakarans, þegar hann þurfti að láta klippa sig. Hún hjelt leyndustu víðskiftabækurnar hans. Hún keypti hálshnýtin hans. Hún var honum alt — á skrifstof- unni. En aldrei Ijet hún tilfinningar sínar í Ijós við hann. Það liðu fimm ár og tveir mánuðir og hún var far- in að nálgast þrítugt, og ennþá hafði hún von. Hann var ekki giftur Evu enn, jafnvel þó búið væri að ákveða brúðkaupsdaginn. Og svo kom það einn góðan veð- urdag! Alice leit í dagblaðið og sá klausu með þessari fyrirsögn: Brú&kátipi aflýst. Brúðkaupi Evu Brown og Philip Marshall hefir verið aflýst. Lengra var það ekki, en það kom gljái á augun á Alice, þegar hún las það. Philip var frjáls. Nú gat hann orðið — hennar! Og sama morguninn fjekk Alice svar við öllum draumum sínum, þeg- áf hún kom á skrifstofuna. Hann starði á hana, kanske hálfa mínútu og hún heyrði hjarta sitt slá. Augun voru svo mild er hann horfði á hana — og 'svo fór hann að tala .... ákafur og slamandi í senn ¦— likastur skólastrák, s'em loksins þyk- ist verða að meðganga, að hann hafi stolið ávaxtamauki. „Karlmönnum eins og mjer," sagði hann, „verður erfítt að Iýsa tilfinn- ingum sínum. Jeg hefi aldrei gelað haldið ræðu. En er ekki nægilegt að jeg segi, að jeg elski þig? Þau árin, sem liðin eru hefi jeg altaf talið þig eins og eitthvað sjálfsagt. . . . svo hcimskur hefi jeg verið. Jeg veit ekki, hvernig jeg get hætt fyrir það." Alice sagði ekkert. Hún gat ekkert sagt, hún starði aðeins á hann og i augum hennar, sem. smám saman fyltust tárum, var hægt að lesa hugs- anir hennar. Henni fanst kverkarn- ar herpast saman og hún kom ekki upp nokkru orði. Hann hjelt áfram: „Jeg þori ekki að spyrja, hvort þú elskir mig. Það veltur svo mikið á svarinu fyrir mig, að jeg þori ekki að eiga á hættu, að þú segir nei. En jeg vona, að þú fyrirgefir , mjer ))lindni mína. Jeg hefi verið svo önnum kafinn við að græða peninga, að jeg hefi ekki um annað hugsað. Þú hefir staðið við hlið mjer öll þessi ár, án þess að jeg hafi eígin- lega tekið eftir því. En nú bið jeg big um að sýna mjer miskunnsemi — í framtíðinni skal allur minn hugur beinast að því að gera þig hamingjusama." Alice svimaði. Orð hans ómuðu eins og lofsóiigur í eyrtim bennar. Hún kreisti nöglunum inn í lófana, svo að hún rankaði við sjer við sársaukann. Hún leit ugp og sá augu hans eins og í þoku. Hana langaði svo til þess að taka báðum höndunum um höfuð hans — þrýsta því að sjer. Langaði lil þess að segja honum, hve sælt sjer þætti að hlusta á þessi ljúfu orð, sem hún hafði svo lengi þráð að heyra. Langaði til að gera honum Ijóst, að sál hennar fengi nýtt líf við þessi unaðsorð. En það var eins og hann þyrði ekki að líta framan í bana. Hann gekk út að glugganum og horí'ði út á götuna. Svo hjelt hann áfram og talaði óskýrt og í hálfum hljóðum: „Þegar jeg hugsa um þessi ár, sem jeg hefi glatað — sem hafa liðið hjá i gagnsleysi. ..." Hann andvarpaði: „Þegar jeg hugsa til þessara ára, skil jeg hve ömurleg þau hafa verið fyrir þig. Mjer fanst lífið hafa gildi, ef jeg fiekk nýjan samning eða stóra ávís- un. Jeg get ekki fengið þessi ár aft- ur. iÞau eru horfin fyrir fult og alt." Nú brýndi hann alt i einu röddina: „En framtíðin blasir við okkur og hún skal vera öðruvísi!" Hann gekk til hennar og lagði hendina á öxlina á henni. Hún sat grafkyr, eins og hún væri úr vaxi, hún varð að stilla sig, að kyssa ekki á hendina. Hversu oft hafði hana ekki dreymt um, að hann gerði einmitt þetta? Henni fanst eins og það hefði skeð áður. „Enginn getur skilið...." sagði hann og þagnaði. „Jú.... jú, jeg skil," sagði hún. Hún gerði sem hún gat til þess að röddin væri eðlileg. Hann tók í hendina á henni og þrýsti að. Svo slepti hann hendinni og fór aftur að ganga um gólf. Hann var þreytulegur, tók um ennið og sagði: „Jeg hefi þetta alt í huganum, en get ekki komið orðum að þvi. Jeg hefi aldrei upplifað þetta fyr. En eitt veit jeg, og það er, að tilfinn- ingar okkar hvors til annars hafa verið kaldur, en eiga eftir að verða oðruvísi og hiýrri. Jeg er giæpa- maður að jeg skuli ekki hafa skilið þetta fyr. Og ef til vill hefi jeg gert það. En ekki vitandi vits! Og þess- vegna bið jeg þig fyrirgefningar . ." Hún horfði á hann með samúð, en hann sneri sjer frá og gekk út að glugganum. Hún skildi hve erfitt það hJaut að vera fyrir Philip Marshall ;iS segja þessi orð, en í eyrum henn- ar hljómuðu þau unaðslega. Hann spenti greipar i einhverju fáti og slepti tökunum aftur. Alice grunaði ekki, að hann ætlaði ekki —- eða hefði ekki tök á að segja meira. í líkingum talað var hann nú að hnipra sig inn i skel- ina sina aftur. Alt í einu kom hann til hennar og leit á hraðritunarblokkina, sem lá á hnjenu á henni. Hann klappaði henni á öxlina. Og nú endaði draumur Alice Burlon, því að Philip Marshall sagði: „Það er best, að þjer hreinskrifið strax þetta, sem jeg var að lesa yð- ur fyrir. Þjer þekkið utanáskriftina unnustunnar minnar — sendið þjer brjefið strax. Og svo skulum við vona og óska, að hún fyrirgefi mjer og taki mig i sátt aftur." fiOB SAMTÍBARIMAR LeDn JDuhaux Þó að Leori Blum komi mest l'rain úl á við sem foringi franskra jafn- aðarmanna, er þó annar mað'ur í flokknum, sem ræður öílu meira en hann. Þessi maður er Leon Jou- haux, forseti franska verkamanna- sambandsins. Og það er voldug sveit, sem hann stjórnar. Því að í frönsku verka- mannafjelögunum eru rúmar 5 mil- jó'nir manna (til samanburðar má nefna, að í ensku verkamannafje- lögunum eru ekki nema 3,5 miljón- ir). Og Jouhaux kann að fara með völd þau, sem honum hafa verið gefin. Hitt er annað jnál, að honum hefir ekki tekist aS koma fram vilja sínum gagnvart frönsku stjórnunum, t. d. í Spánarmálunum — en þar krafSist hann þess, aS Frakkar hjálpuSu Spánverjum. Jouhaux átti, jafnframt Daladier, mestan þáttinn í því, aS skjaldborg vinstriflokkanna var stofnuð og að Blum komst til valda. Hann stjórn- aði undirróðrinum fyrir sameining- unni og kæfði niður allan mótþróa innan flokks sins, af hálfu þeirra manna, sem þótti sameiningin koma um of í bága við grundvallarreglur Marx og jafnaðarmanna yfirleitt. En Jouhaux hefir aldrei hangið í fræði- setningum og kenningum. Hann er veruleikans maður fyrst og fremst, og hefir vist ekki lesið bækur Marx, eins grandgæfiega og margir aðrir. Hinsvegar telur hann sig byltinga- sinnaðan og sparar ekki að minna menn á, að hann eigi marga ágæta byltingarsinna í æltinni. Afi hans fjell í Parísaruppreisninni 1849 og faðir hans var kommúnardi og varðm að flýja árið 1871 eftir uppþotið í París. Og frændi móður hans'var einn i „Parisar-kommunen" og var skotinn fyrir hlutdeild sína í þeim fjelagsskap. Jouhaux knúði það fram, að Bluni var falið að mynda stjórn í Frakk- landi eftir að vinstri-samsteypan l'æddist. En stjórn Blums varð mörg- um vonbrigði og ekki síst jafnaðar- mönnum sjálfnm. Hún reyndist van- Jiiátlug þess, að koma fótum undir þær umbætur sem flokkurinn hafSi krafist og fjárhagsmálunum náSi hún engum tökum á, enda er það mála sannast, að bandamenn Blums í hinum flokkunum fylgdu honum ekki nema hálfir og gerðu honum örSugi fyrir. Því er haldið fram, að Jouhaux myndi hafa orðið betur ágengt, er hann hefði myndað stjórnina. Og það er sennilegt, að hann fái að reyna sig síðar.

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.