Fálkinn


Fálkinn - 08.01.1943, Blaðsíða 12

Fálkinn - 08.01.1943, Blaðsíða 12
12 fAlkinn Louis Bromfield: 39 AULASTAÐIR. ekki einu sinni Öddu gömlu. Um miðja nótt hafði hún vaknað og síðan legið vak- andi þangað til sólin kom inn um glugg- ann og fylti herhergið þessum ofsahitá. Henni fanst þetta alt vera að ganga fram af sjer. Forðum daga, þegar hún var ung og hraust, kynni hún að hafa getað háð svona styrjöld, þangað til yfir lyki, en nú var hún orðin þreytt og hrædd. Hún fór að ásaka sjálfa sig fyrir þennan vitleysis- lega draum sinn um að gera Flesjuborg að nýjum og betri stað. Hún vissi ekki einu sinni, hvaða afleiðingar svona krossferð gæti haft. Hún hugsaði í sifellu: „Jeg er of gömul. Jeg er of þreytt." Þarna var búið að brjóta húsið ofan af Gasa-Maríu — Sjana orðið ógæfusöm og með alía mögu- leika til þess að pipra — hr. Ríkharðs næstum drepinn og maðurinn á spítalan- um alveg drepinn, eða sama sem — hundr- uð annara ofbeldisverka framin og alt í háarifrildi og ófriði! En það var eins og Ríkharðs væri sama um þetta alt. Þarna sat hann frammi i skrifstofunni og vann eins og hestur, rjett eins og honum þætti eins vænt um Flesjuborg og henni þótti, rjett eins og hann ætti þar heima og væri af Lýðsættinni. Aftur hugsaði gamla kon- an: „Jeg er orðin gömul og vitlaus. Jeg hef ekki mannskap i mjer til að halda því áfram, sem jeg byrja á. Jeg er ekkert ann- að en gamall bjáni." Og skrítið var þetta nú samt, þegar tak- mark hennar og löngun var það eitt að gera Flesjuborg að hamingjusamri borg, þar sem öllum liði vel og kæmi vel saman. Alt fram að því, að blaðið fór í prentun, hjelt Ríkharðs áfram að vinna eins og hestur; honum datt nýtt og nýtt í hug, hann gerði breytingar á efni og niðurskip- un blaðsins, ritaði nýjar stórar fyrirsagnir, enn gífurlegi'i en fyrir höfðu verið. Nú var líka stundin komin — rjetta stundin til þess að merja það illa undir hælum og láta það góða hrósa sigri. Þetta blað af Gunnfánanum verð að vera hámarkið og helst fara langt fram úr þeim bestu, sem J. E. hafði látið frá sjer fara á sinni tíð, og faðir hans á undan honum. Þetta varð að verða sögulegt blað, sem menn geymdu handa börnum sínum og barnabörnum. Og nú dugði ekki að kasta höndunum til neins. Fram til orustu! Klukkah fjögur fór blaðið i prentun. Þeg- ar seinasta síðan var borin þangað af Zimmermann gamla, gaf Ríkharðs sjer tíma til að drekka eitt glas með Villa Frikk, sem varð svo hissa, að hann ætlaði lengi ekki að geta áttað sig. En þá kom nú babb i bátinn. Áður en þeir voru búnir úr glösunum, kom prentverkstjórinn inn til þeirra. Það, sem í sást af andliti hans fyrir prentsvert- unni, var náfölt og í hendinni hjelt hann á járnstöng, sem einu sinni hafði verið spennijárn eins og notuð eru til þess að ná gúmmí af bílhjólum. En nú var hún keng- boginn og næstum lögð saman. Verkstjórinn hrist stöngina framan i þá og sagði: „Þarna hafið þið síðasta afrekið þeirra!" „Hvað er það?" spurði Rikharðs. „Einhver hlýtur að hafa brotist inn í vjelasalinn og stungið þessu inn í prent- vjelina. Þegar við settum hana af stað, var þetta járn næstum búið að mölbrjóta hana." „Getum við ekkert gert?" spurði Rík- harðs. „Alls ekkert! Vjelin er ónýt!" „Ó, bölvuð svínin!" sagði Villi Frikk. Rikharðs þagði andartak. Þá datt hon- um goft ráð í hug. „Við höfum handvjel, er ekki svo?" „Jú." „Þá skellum við út sjerútgáfu — einni blaðsíðu — og útbýtum henni ókeypis á götunum. ,\Það tekur fjandans tíma." „Við hjálpumst að því," svaraði Rík- harðs.„Þeir hafa ætlað að koma okkur í vandræði, en við skulum sýna þeim, að við sjeum ekki af baki dotnir. Og þetta getur orðið besta vopn a þá sjálfa. Jeg ætla að skrifa kjarnyrta frásögn af þessu og Zim- mermann spólar henni upp jafnharðan og hún skal verða komin út á götuna á þeim tíma, sem blaðið átti að koma, — rjett áður en blysförin hefst. Þetta var einmitt það, sem við þurftum að fá — eitthvað þessu líkt. Þetta gal ekki betra verið. Segðu Zimmermann að koma hingað!" Hann snaraðist síðan að skrifborðinu og tók að hamast á greininni, en Zimmermann var á harða hlupum milli setjarasalsins og skrifstofunnar og setti greinina næstum jafnhart og hún var skrifuð, tyggjandi tó- bak i gríð og ergju. Eftir hálfa klukku- stund var verkinu lokið og eftir tuttugu mínútur var handvjelin komin í gang og farin að spýta út sjer þessu sögulega tölu- blaði af Gunnfánanum. Drengirnir, sem báru út blaðið, voru settir í það að dreifa þvi um alt og fengu í lið með sjer aðra drengi, og þannig komst blaðið á skömm- um tíma, jafnvel út í ystu úthverfi borg- arinnar, áður en blysförin hófst. Alt starfsfólk blaðsins hjálpaðist að því að snúa handvjelinni á víxl, jafnvel Sjana, og nú brá fyrir glampa í augum hennar af aðdáun á þessum nýja votti um dugnað hr. Ríkharðs. Skömmu eftir klukkan sjö, kom sendill með brjef til Sjönu, og hún hvarf með það inn í þvottaherbergið, svo lítið bar á. Hún þekti rithöndina og hönd hennar skalf, er hún reif það upp. Brjefið hljóðaði þannig: „Sjana góð: — Þú mátt trúa hverjum fjandanum, sem þú vilt. Jeg get engin áhrif hafi á það. En mjer var algerlega ókunnugt um þessa leigumorðingja, og eins föð- ur mínum. Megi jeg detta niður dauð- ur, ef jeg segi ekki satt. Hirsh hlýtur að hafa staðið fgrir því. Að minsta kosti er hann horfinn, en það þýðir ekki sama sem bardaginn sje úti. Kobbi." Meðan hún var að lesa þetta, heyrði hún öskrin í blaðastrákunum, sem voru að út- býta nýja blaðinu af Gunnfánanum, og þegar hún braut saman brjefið og stakk því í handtöskuna sína, vissi hún, að hvað sem Kobbi og Dorti gamli kynnu að gera, þá vóp bardaginn sama sem úti, en jafn- framt gladdi það hana að hún trúði þessu, sem Kobbi hafði skrifað. Hún þekti Kobba nógu vel til þess. Hann var írskur og hann var svo hjátrúarfullur, að hann hefiði al- drei farið að bjóðast til þess að detta niður dauður, ef hann segði ekki satt. Klukkan hálfátta var blysfararfólkið þegar farið að fylkja liði úti á stórum grasvelli, utarlega í borginni, ekki all-langl frá skrauthýsi Dorta gamla. Séra Símón og Landon lögfræðingur og sóknarnefnd- armaður, ásamt frú Jenkins stjórnuðu göngunni. Öll þrjú báru framan á sjer breitt silkiband með áletruninni FARAR- STJÓRI, letruðu með gulli. Þessi þrjú höfðu ærið nóg að starfa, því þarna voru þátt- takendurnir, sem skiftu mörgum hundýúð- um, að flækjast út um allan völlinn — sumir búnir sem kúrekar til forna, aðrir hvítklæddir eins og englar hreinleikans og enn aðrir í venjulegum búningi, með spjöld í bak og fyrir, en á þau var letrað ýmis- legt gott, eins og t. d. HREINSIÐ FLESJU- BORG eða NIDUR MEÐ DORTA OG ÞORP- ARA HANS. Sumir báru líka bensínblys og fána. En innan um þennan söfnuð voru einir sextíu strákar, sem höfðu komið af forvitni; þeir voru af öllum aldri og i fylgd með þeim hundar af öllum hugsanlegum tegundum, litum og vaxtarlagi, sem hjeldu uppi margrödduðum hávaða og flugust á. Yst i hópnum voru pylsuvagnar, sem tveir ítalir og einn Grikki höfðu komið með á vettvang, og fengu brátt fjölda viðskifta- manna. Fararstjórarnir höfðu verið að strita við það í heila klukkustund að koma einhverju, sem líktist skipulagi á mannfjöldann, en með litlum árangri, þangað til þeim datt í hug að kalla Jabba Nýborg til hjálpar. Hann tók það ráð, að hann reið öðrum likvagnshestinum sínum fram og aftur um hópinn og skipaði fyrir með bylmingsrödd þeirri, er honum var af guði gefin, og nú var enn aukin með heljarmiklu horni úr umbúðapappír, sem hann hafði náð i hjá einum pylsusalanum. Á 'skömmum tíma hafði hann komið mannfjöldanum í nokk- urnveginn skipulegar raðir. Stundarfjórðungi fyrir klukkan níu, lagði svo allur hópurinn af stað, með blakt- andi fána og blossandi blys, áleiðis inn í Miðbæinn og til torgsins. Fyrstur reið síra Símon, sýnilega óró- legur og hræddur, snjóhvítum hesti og í-

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.