Alþýðublaðið - 24.12.1922, Blaðsíða 3

Alþýðublaðið - 24.12.1922, Blaðsíða 3
Á^fcÝÍXU&L^XÐ, Æi'. ¦'¦¦<!¦/:«'"'< : ' ..''¦(-¦' .>.'¦'?¦¦¦?; ; '*,>/> .".;* Hallgiímar Péturuon váto til þas* nieð kveðskap aíauai að Ba'mla apkkuð ge ga þeiro Barðáð&raadá, er itód »f Jóoi bUkuþí VWálía Eo „JÓBipoitilla" og .Hallgrim* KVer" vbru þær guðtorðabaekur, er þjóðín lai meit og með mestri eftittekt um laagt síceið. Þeaa vegna raunu þaer ha/a átt meitaa þátt allra boka I þrf að ráóta skíþgerð þjóðaiinnar. Og þjóöln uani H.P. meira ea Jóni biskupl VidalÍB. Það ijeit be.t á þvl, áð fleslir ÍÖg/n Jónsbók á hylluna, þegar ðnnur húsieatarbölc baoðtt, þóu hiin staeði íengt að biki um and flti. Ea engir sáimar urða tií 'að þoka Passiusaiaiuáum, nm ,set, — þáð var tð ciat breyttur ald*r- andi, er gat feogið menn til þess að leggja þá á hylhna, af þvl að BQslettrar tóku að leggjut nlður, og rnenn lærðu pf vel að syjpgja Úígefandi bókarinnar, hr Steia- dór Gunuartsoa, hefir gett sé'r ÍDJÖg íar um að gera haná sem biz. úr garði. Prentua virðiit "£J"% '¦' ¦ ¦ r ' ' ¦''( ," , f'í [j 'vera góð pg þtpplr er sömulelð- is góður. Syo íæst bókln í Ijóui andl fellegu skinnbandi.' Er hún Jþvfeínkar vel fallin tii tækifseiís- g|afá. "Þeiœ, áem eiga foskion vin eða vandamaan, er þeir vilja gleðjá um,þetsar hátiðar,'er íar4 í hðnd, væri 'reynandi áð kavþa H&H- gríoaskver í akraulbíudi Kæmi mjer ékki á óvart, þótt hátiös gleðin fylgdi kveíiau sertí eint konar kaupbætir.¦''¦"¦-* S. Kr. P. pisinn eigingj arni. Eftfr Qtcar Wúdé. Sagsverkagjajirnar til Alþýöuhússíns. ígærunnu: Guðiaugnr Jóbann esson Baldursg. 14, Jóa Ólafsson Bragag. 29, Gunnlaugur Mtgnúa aon Vesturg. 57, Magnds Einara son Seiii Jóhann Sfgurðsson Ný lendug. 13, Jón Grímsson Lvg. 66 og Þorkell Glslasoa Liadar- götu 21. Geir, björgunarskipið, kom að aorðán í fyrri nótt með aklpshðfn- ina af .Fiiiefjeid", er strandaði fyrir akömmu við Reykjarfjörð. Varð skipinu ekki náð út, þvf að botninn var brotinn úr þvi. Á" hverju kvöidi er börnin voru komin úr skólanum, fórn þáu og léku sér í garði Risans. Piíð var stór, yndislegur garð- 'nr, vaxjnn mjúku, grænú grasi. Fögur blóm gægðust hér og þar eins og stjörnur upp úr gras- inu, og tólf ferskjutré uxu þar, og á vorin báru þau dásamieg bleik og hvit blóm, en á haust- in rikuiegan ávöxt. Fuglarnir sátu í trjánum og sungu svo unaðslega, að börnin hættu ieikum sfnum tilþess að blusta á þá. »Ó hve okkur liðúr hér vel«, sögðu þau hvert við annað. Eh 'svp kom Risinn aftur. Hann hafði verið í heímsókn hjá Jötni yini sinum og dvalist með honum f sjö ár. Er þau voru liðin, hafði hann sagt alt það, er hann kun.ni, þvi að þekking hans var takmörkuðE og hann afréð að hverfa aftur heim i hö}l siha. Er hann kom heim, sá hann börnin verá að leíká sér í garðinum. »Hvað eruð þið, að gera hérna?« hrópaði hann hrana- legá, pg börnin hlupu í bur.tu. »Garðurinn minn er minn garður«, sagði Risinn. »Það ættu allir að geta skilið, og eg leyfi engum að léika sér í hon- nm nema sjálfum mér«. Og hann reisti háa girðingu um- hverfis ga.rðinn og festi á, hana auglýsingarspjald, sem á stóðj: Átroðningúr varðar lögsðkn. Hann var ákaflega eigingjarn risi.^ ,,,.,'." >; . •',. Vesalings börnin gátn nú hvergi ieikið sér. Þau reyndu að leika sér á veginum, en hann var bæði rykngur og grýttur, pg, það féll þeim eigi. Er þan höfðu Íært það, sem þeim var sett fyrir, gengu þau venjulega um- hverfis girðinguna og töluðu um yndisiega garðinn fyrir innan. »Ó,* hve okkur, leið þar vek, sögðu þau hvert við annað. Vorið kom, og alstaðar sáust litil tyóm pg litlir fuglar t— nema i garði Risans éigingjarna. Þar var enn þá vetdr. Fnglarnir vildu ekki syngja í honum, þvf aö þar voru engin börn, og tfen gieýmdn að biómgast. Éinu sinni gægðist lítið blóm upp úr grasinu, en þegar það sa aug- Íýsingarspjaldið, kendi, það svp í brjósti um börnin, að læddist aftur niður i jörðina og sofnaði. Pau ein voru ánægð, Snjórinn og Frpstið. »Vorið hefir gleymt gaiði ,þessum«t. htópuðu þaus »svb að' við verðum hér allan ársins hring. Snjórinn huldi grasið undir breiðri hvítii skikkjií- sinní, ög Frostið risti silfurrúnir á tién. Og þau buðn Norðan- vindinum að dveljast' bjá sér og hann kpm. Hann var.vafinn Íoðfeldi, pg bann hveih allati daginn í garðinum pg feykti reykháfsskýlunum niður. »Þettá er dásamlegur staður«, sagði hann. Við verðum, að bjóða Haglinu að heimsækja okkur, Og Haglið kom. Þrjá tima dag- lega dundi það á hallarþakinu,, þangað til það hafði brotið því nær allar flögnrnar; svo þaut. það fram og aftur um garðinn' eins hratt og það gát; það yar í gráum klæðum, og andi þess. var kaldur sem is. »Mér er óskiljanlegt, • hvers, vegna yorið kemur svona seint« sagði Risinn eigingjarni, er sai yið gluggapn og þbrfði út yfiY kalda, hvitá gárðinn sinn. »Eg. vpna að yeðrið fari að.breytastv, En vorið kom aldrei og sum- arið ekki heldur. Hauslið bar, öllum görðum gnlina ávexti nema garði Risans, — hann fékk enga. »Hann er of eigin- gjárn,« sagði það. Því var þar alt af yetur, pg Norðanvindurinn bg Haglið, Frpstið og Snjórinn dönsuðumilli trjánna. Morgun einn, er risinn lá vak- andi i rúmi sínu, heyrði hann yndislegan söng. Hann hijómaði svo unaðslega i eyrum hans, að hann hélt, að hljóðfærasveit kon- nngsins færi þar hjá. Þaö var raunar að eins litill lævirki, seni var að syngja fyrir utan glugg- ann hans, en það var svo langt síðan að hann hafði heyrt fngl syngja i garði sinum, að hon>

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.