Fálkinn


Fálkinn - 13.01.1956, Blaðsíða 7

Fálkinn - 13.01.1956, Blaðsíða 7
FÁLKINN Anne stóð ein í myrkrinu og grét i hljóði. Það þýddi ckki að taka sér þetta nærri, sagði hún við sjálfa sig, cn henni var engin huggun að því. Hvers vegna hafði hún orðið ástfangin af ÍNioholas Frazer þegar hún hafði ck'ki annað en sorg og sársauka af því? Skólatelpuást — barnsleg til- beiðsla — sem hefði átt að vera liðin h.já fyrir löngu, en í staðinn hafði hún farið vaxandi og var nú að bera hana ofurliði. Hvað var það i fari Nicholas sem — i augum hennar — gerði hann öðru vísi en aðra menn? Hún gat hugsað til flysjungsháttar Bens Farrells án þess að henni sárnaði, en að missa Nicholas fannst henni svo hræSilega sárt. Tilhugsunin ein, um að hann giftist Lilly Sheridan, var eins og hníf- stunga i brjóstið á henni og táraflóðið kom aftur. Með hryggu hjarta hug- leiddi hún hvort þau mundu giftast i Ástralíu eSa biða þangaS til Lilly kæmi til London aftur. Þá yrði gift- ingin stórviðburSur í heimsborg- inni ... — Ó, Nicholas, Nicholas ... hvísl- aði Anne mót stjörnunum og gróf andiitið í skjálfandi höndunum. Svo jafnaði hún sig aftur. Þurrk- aði sér um augun og bjóst til að fara. líún átti að vinna á morgun og best að fara sem fyrst aS hátta. Hún kom fram úr skugganum og gekk beint á Nicholas Frazer. Hann sagSi forviSa: — Þú heldur þig hérna. Ég hefi veriS að leita að þér hátt og lágt. — Var þaS? Það setti aS henni hræSslu og hún sneri sér undan og hijóp frá honum. — Ég —¦ ég — af- sakaSu, en .... Ég ætlaSi að fara að hátta. Ég er þreytt og .... Hann greip í handlegginn á henni og sagði: — Anne, þú hefir grátið! Hvað gengur að þér, barn? Er þaS út af þessum þorpara, Farrel, sem þú varst aS gráta? Ef svo er þá skal ég mölva hvert bein í skrokknum á honum. — Æ, nei! Hann skiptir engu máli fyrir mig — og hefir aldrei gert. Þunginn í svarinu var fyllilega sannfærandi. Nicholas linaSi á tak- inu um handlegginn á lienni. — Hvað gengur þá að þér? Segðu mér það. ' Hönd hans færðist nær tárvotri kinn hennar. Þegar hann rcyndi að stilla sig. Hún mátti ekki láta hann verða þess vísari hvernig í öllu lægi — mátti ekki iáta hann vita hvílíkar kvalir hún hafSi hðið út af honum. Hann ætlaði að giftast Lilly Sberidan ... MetnaSurinn hjálpaSi henni. Hún leit beint í augun á honum. — Þetta er ekkert. Ég er bara þreytt, Nicholas. Ég verð að fara að sofa. — .Tá, ég hefi heyrt það. Hann var ergilegur. — Geturðu ekki lofað mér að tala við þig í fimm mínútur, Anne? Ég þarf nauðsynlega að tala viS þig, um alvarlegt mál. Um trúlofunina sína, hugsaSi Anne með sér. En hún treysti sér ekki til aS hlusta á þaS í kvöld. Kannske á morgun — á morgun yrði það ekki eins sárt, eða hún gæti að minnsta kosti betur harkað af sér þá. Hún leit framan í hann með augun full af tár- um. Nicholas færði sig nær henni. — Hvað gengur að þér, Annc, clskan mín? Treystir þú mér ckki? Þú varst alltaf vön að----- Hún rökk undan eins og hann hefði barið hana. — Þú kallaðir mig — elskan mín? — Já, cr nokkuð atluigavcrt við það úr þ-vi að ég hugsa alltaf þannig til þin? — Hugsar til mín? En hvernig get- urSu það — þegar þú .... ? Nú þyrmdi yfir hana og hún fór að gráta. — Þegar ég — hvað? spurði Nic- holás. Hann faðmaði hana að sér. — Þegar ég elska þig? Gefur þaS mér ekki rétt til aS segja „elskan mín" og til að hugga þig, þegar illa liggur á þér? ESa að minnsta kosti reyna að hugga þig. Anne, ég má til að segja þér það — ég vcrð að spyrja þig — ég þoli ekki þessa óvissu lengur. Ég elska þig svo heitt. — Elskar þú mig? Anne átti bágt með að trúa sinum eigin eyrum. — En ég hélt .... — Þú hefir imyndað þér eitthvað, já. EitthvaS líkt og ég ímyndaSi mér um þig og þriSja stýrimann. — Mig .... Anne starSi á hann, mállaus af undrun. Nichoias sagSi blítt: — Manstu fyr- ir nokkrum árum, þegar þú varst lít- il, og sagSist allt af ætla að verða konan mín, þegar þú yrðir stór? — Já, en ég var óviti þá Ég .... ég — Dettur þér i hug að ég hefði gifst nokkurri manneskju án þess aS segja þér frá þ'ví fyrst? Hann þrýsti henni aS sér. — Anne, ég elska þig! Ég hefi elskaS þig lengi ,og ég vil enn að þú verðir konan mín. Ég hefi ekkert breytst. Þetta gat ekki verið satt. ÞaS hlaut aS vera draumur. En varir hans voru þó enginn draumur. Kossinn hans var heitur og hjarta hennar titraSi. Hún hjúfraSi sig að honum, en tárin runnu niður kinnarnar. — Tilfinningar mínar til þín, Anne, eru öSru vísi en til nokkurrar ann- arrar konu. Ég elska þig heitar en ég hcfi nokkurn tima elskaS áSur. Ég vil aS þú trúir þessu — um aldur og ævi. — Nicholas, ég hélt .... Hún gat ekki haldið áfram. — Ég hélt alls konar flónsku lika, sagði Nicholas. — Ég þóttist viss um, að þú værir orðin ástfangin af Ben Farrei. ÞaS var ekki fyrr en Tim Lane sagSi mér hvaS gerst hefði á veitingastaðnum í kvöld, og hvernig þú hefðir tekiS því, sem mér fór að skiljast aS kannske hefSi mér skjátl- ast. Reyndu að skilja mig, elskan min. Ég er afbrýðisamur, en ég reyndi að vera réttlátur. Við faSir þinn töluð- um saman um margt áður en hann dó. fig sagði honnni aS mig langaSi til að giftast þér, en hann var hyggnari mað- ur en ég er — hann sagði aS ég yrði að gefa þér ráðrúm til að hitta aðra og yngri menn og sjá meira af ver- öldinni. Ég vildi gefa þér tækifæri til þess, og ég vonaSi að þessi ferö mundi gefa okkur báSum svar viS spurningunni. Ég kom þessu svo hag- anlega fyrir .... Ég vildi vera nærri sjálfur, til þcss að grípa þig þegar rétti tíminn væri kominn. En .... þaS kom bros á þungbúiS andlitiS. — ÞaS munaði minnstu aS ég missti þig — var það ekki? — ÞaS var ekki vegna Ben, sagði Anne. — Varst þú afbrýSisöm líka? spurSi hann. — Já, hvernig átti ég að vera ann- að. Annc roSnaði i framan. — Ég hélt að þú værir ástfanginn af Lilly Sheridan cnn þá. — Lilly? Hann hnyklaði brúnirnar. — Ég var ástfanginn af henni einu sinni — fyrir löngu — viS vorum trúlofuS, áður en ég vissi aS þú varst lil, barnið mitt. Og ég skal fúslega játa, að það kom dálitið fát á mig þegar ég hitti hana hérna riim borð. Það var líkast og að hitta anda frá fortiðinni. En allt var aðeins endur- minningar. Veruleikinn var allur ann- ar en æskudraumarnir gömlu. ÞaS varst þú ein, sem ég vildi eiga — þú ein, sem ég elskaSi. Hann lyfti hend- inni og strauk henni um kinnarnar. — En ég var hræSilega afbrýSisamur, og þegar ég sá aS þú varst svo mikið meS Farrel, hljóp gikkur í mig. Ég varS fokreiður og vildi ekki láta þig get þér til um, hvernig ástatt væri um mig. Allt af þangað til i fyrra- kvöld, að við sátum saman á báta- þilfarinu. Ég — ég gerði tilraun til aS biSia þín þá, en þú gættir svo vel að halda mér í fjarlægð, að ég dró rangar ályktanir af þvi. Ég hefi allt- af veriS hræddur um, aS ég væri full gamall handa þér, og ég vildi ógjarna standa í vegi fvrir þér, ef þú vildir mig ekki. En nú hefi ég hugsaS þetta betur og .... Hann studdi tveimur fingrum undir hökuna á henni og lyfti andlitinu á henni upp að munn- inum á sér. Þegar hann kyssti hana sagði hann alvarlegur: — Ég vil ekki að þú forðist mig lengur, elskan mín, og þú hefir ekki ennþá svarað mér. Viltu giftast mér? — Ó, Nicholas, elsku, besti Nichol- as, það er heitasta ósk mín — hún er alveg eins heit og þegar ég var tólf ára. Þú hefir ekki verið einn um að bíSa. Anne tók um hálsinn á honum. — Ég varð fullveðja fyrir þremur ár- um. — Já, ég veit það. En hann faSir þinn þurfti á þér aS halda, og faSir minn þurfti á mér aS halda. ViS höf- um látiS mikinn tima fara i súginn, cn nú skulum viS bæta okkur þaS upp. Hvenær eigum viS aS giftast? — Undireins og þú getur náð i ein- hvcrja stúlku í minn stað hérna um borð .sagði Anne án þess að hika. — Ég skal sjá um það undir eins, sagði Nicholas ákafur eins og strák- ur. — Svo framarlega sem það stend- ui í mannlegu valdi skal stúlka verða til taks í Ástralíu til að hlaupa i skarðiS fyrir þig. Ég skal undirbúa þaS í fyrramáliS. Ó, Anne. ég elska þig. En nú er vist best aS fara að hátta, svo aS þú getir fengiS dálítinn svcfn eftir þessa erfiSu daga. Og á morgun er nýr dagur — og hinn daginn — margir nýir dagar. HéSau í frá er þaS alltaf á morgun hjá okk- ur, aldrei neitt í gær. — Já, hvísIaSi Anne mjúkt. í gær er liðin tíð. Og mér þykir vænt um það Nicholas. — Mér líka. Hann brosti til hennar. — Ef big langar til að vita það, þá crt þú eina konan, sem ég hefi kysst i þessari ferð. Ég hélt að "þú hefðir gaman af aS vita þaS, iir því aS þú hefir gert þér svona rangar hugmynd- ir um mig. Hann báuð bcnni arminn. — Eigum viS aS fara? 'Þau gengu saman niður af þilfar- inu. DAGTNN eftir fékk Lilly loksins tæki- færi til að biðja Anne fyrirgefningar Hún gerSi þaS í sjúkrastofunni, þar sem hún sat og hélt í höndina á Dale. Og hún ljómaði af ánægju yfir sinni eigin hamingju. Dalc hlustaði og starði á þær, og Olga og Leni, sem báðar hlusluðu á niðurlag samtalsins voru báðar mál- lausar af undrun. Anne tók afsökuninni með venju- legri ró. — Mér þykir vænt um að ég skyldi fá tækifæri til að segja þetta, sagði Lilly brosandi. — Dale, nýi pabbinn þinn cr byrjaður að láta mig taka sinnaskiptum. En þetta er alvara mín, Anne. Ég vona að við getum orSiS góðir vinir. — Já, frú Sheridan! Anne tók i framrétta höndina. — Vinir mínir kalla mig „Lilly", sagði hún vingjarnlega. — Mig lang- ar til að þú gerir þaS líka. — ÞaS þykir mér vænt um aS mega. sagSi Anne brosandi. — Þegar ég cr ekki í einkcnnisbúningnum. Lilly baSaSi út höndunum. — Þú ert í sannleika merkileg manneskja, Anne. Þú ert trúlofuS og ætlar að giftast einum af rikustu mönnunum í Englandi og þó heldurðu áfram að vinna, eins og ekkert hefði i skorist. Ég held að Nicky hafi verið heppinn. Dale spurði, þegar hún var farin: — Heyrðu, Anne. En það satt að þú ætlir að giftast honum Nick frænda? — Já, tók Leni fram í. — Og ég missi duglegustu stúlkuna, sem ég hefi nokkurn tima haft — Þá verður hún „Anne frænka", er það ekki? sagði drengurinn — Og Lane læknir verður pabbi minn. Ég held að .... Hann brosti glettinn. — Ég held að þaS verSi ágætt. Anne fór upp á báta-þilfariS. Þar beiS Nicholas. — Ó, Anne! Rödd hans var hlý. — Ekki veit ég hvað ég hefi til þess unnið aS eiga að fá þig. Anne bauð honum munninn. — Sjálfskipaði verndari minn, hvíslaði hún. Þau hlógu bæSi en Nicholas sagSi einbeittur: — Nei, nú er ég ekki sjálfskipaS- ur lengur. — Þá er þaS ég, sem hefi skipaS þig, hvíslaði Anne. — Frá í dag og um alla eilífS. Nicholas sagSi: — Við höldum brúð- kaupiS í Sidney. Hvernig líst þér á þaS, elskan? Anne hafði hjúfrað sig að honum en Nicholas heyrði hana hvísla „já". Ben Farrel stóð uppi á stjórnpall- inum og horfði á þau. Það var ekki laust við að honum rynni beiskja í hug er hann snerti á hringnum, sem hann hafði í vasanum. Það hafði ekki verið neinn hægð- arlcikur aS fá Gisele til að skila hon- um aftur, en .... Hann andvarpaði. Hann var frjáls maður og nú stóð veröldin honum opin — það var stúlka í Mebourne, sem hann hafði hitt í fyrri ferðinni .... Ben fór að blístra brúðkaupslagið úr „Lohengr- in" — lágt. Heppnismaður þessi Frazer. ENDIR. Nú skal ég gefa honum lækningu við að liggja hérna í letinni.

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.