Fálkinn


Fálkinn - 13.01.1956, Blaðsíða 9

Fálkinn - 13.01.1956, Blaðsíða 9
FÁLKINN hún hafði drukkið var líka farið að sjá á henni. — Við erum ein hérna, sagði hún. — Étið mig . .. étið mig hægt .. . JÓMFRÚ ODDY spillti öllu með þvi að koma inn í stofuna í sömu svifum. Hún horfði kringum sig cg hallaði undir flatt, til þess að átta sig betur á því sem væri að gerast. Það gat ekki farið fram- hjá henni að eitthvað lá í loftinu. Irene reyndi að breiða yfir þetta. Hún sagði: — Bill var ein- mitt að segja mér, að hann hefði átt heima hérna í heilt ár núna. Ég var að segja honum hve mér fyndist hann viðfelldinn. Og hann sagði mér að hann væri af annarri stjörnu. Er það ekki skrítið? Hugsið þér yður að mér skuli falla við menn af öðrum stjörnum? — Er það satt? sagði jómfrú Oddy. — Þokunni er að létta. Haf- ið þið tekið eftir því? — Vitanlega, hélt Irene áfram — er hann ekki af annarri stjörnu. Ég hefi þekkt hann of lengi til þess að hann geti verið það. Og hann er lika viðfeldnari en svo. — Það er ekki gott að vita, sagði jómfrú Oddy. — Hvernig ætti maður að vita það. Við gæt- um verið af annarri stjörnu, hvert okkar sem er. Þetta geta ekki verið eintómir karlmenn. Ætli eitthvað af kvenfólki hafi ekki slæðst með. Hvernig gætu þeir annars ... ? Hafið þið nokkuð að drekka? Hún fór fram í eldhúsið án þess að bíða eftir svari. Hún hélt áfram að rausa þar: — Það verð- ur dimmt í nótt! Dyrnar að ganginum lukust upp. Burgess, ungi lyfjafræðing- urinn 'kom inn. Hann gekk slett- ingslega. — Það fer að verða dimmt úti, sagði hann. — Get ég fengið í staupinu? Hann hellti rommi og vatni í glas. Meira af rommi en vatni. Hann deplaði til mín aug- unum. Eins og frakkur strákur mundi hafa gert. — Maður verð- ur að hafa úr sér hrollinn, sagði hann. Svo sperrti hann allt í einu upp augun, eins og hann væri fyrst nú að taka eftir Irene. Hann gekk til hennar og tók handleggnum um herðarnar á henni. Hann glotti. — Það þarf meira en áfengi til að halda á þér hita, gullið mitt, er það ekki? — Gin dugir mér, svona fyrst í stað, þökk fyrir. Hún rétti fram tómt glasið, og þegar hann leit við til að fylla það, sá ég í augum hennar, að mér hafði skjátlast er ég hélt að hann væri of ungur handa henni. — Jameson var að hringja, sagði Burgess. — Hann sagði að sér hefði seinkað. Kannske þeir hafi uppgötvað að nokkrar mill- jónir vahti í sjóðinn hjá honum þegar þeir voru að telja í dag. — Bill er af annarri stjörnu, hélt Irene áfram. — Ha, hann? Nei, það er ég, sem er af annarri stjörnu. Komdu með mér niður í herbergið mitt, þá skal ég sýna þér stjörnubún- inginn minn. Irene skríkti. — Allt í lagi. Við skulum þá koma. — Hvað drekkur þú, Bill? — Viskí. — Þarna sérðu. Ég drekk romm af því að ég er utan úr himingeimnum. Og segðu að ég hafi ekki varað þig við mér. Hann tók í axlirnar á henni. Svo fékk hann sér í glasið aftur. Það lá vel á honum. Jómfrú Oddy stóð í dyrunum. — Var einhver að segja, að Jam- eson mundi koma í seinna lagi? — Já, hann var að hringja. Það er kannske best að við frestum borðhaldinu þangað til hann kemur. Við getum haldið áfram að drekka á meðan. Hvað má ég bjóða þér? Það var Irene, sem hann horf ði á. Hún rétti honum tóma glasið sitt. KLUKKAN varð sjö, og Jame- son var ekki kominn enn. Kiukk- an hálfátta var Burgess orðinn mikið svínkaður. Hann gerðist frekur. — Ég held að ég verði að ná í nokkrar grammófónplötur. Við þurfum hljómlist. Vill einhver hjálpa mér? Hvað segir þú, Irene? Þá get ég sýnt þér stjörnu- búninginn minn um leið. Hún strauk gljáandi kjólinn. Nú var þetta sama augnaráð komið aftur. Hún riðaði dálítið áður en hún komst út að dyrunum. — Ef við erum ekki komin aft- ur eftir hálftíma þurfið þið ekki að gera leit að okkur. Þá erum við flogin út í geiminn. Við heyrðum þau ganga niður stigann. — Herra minn trúr, sagði jóm- frú Oddy. — Haldið þér að hún hafi verið orðin svolítið ... og hann Jameson, að hann skuli vera svona seinn. Það er síðan þeir f óru að losa um þessi atóm ... Ef til vill var það veðrið, sem hún átti við. Það var aldrei hægt að vita hvert jómfrú Oddy var að fara. — Burgess er langtum of ... hann er mjög ungur ... Irene hlaut að hafa dottið í ganginum. Við heyrðum dynk, og svo stundi einhver. Ég brosti í kampinn. — Haldið þið bara áfram, hugsaði ég með mér. — Brjótið á ykkur lappirnar! — Haldið þér kannske að við ættum að ... — Þér skuluð ekki kvíða neinu, jómfrú Oddy. — Þau hafa ekki drukkið svo mikið ... EN eftir tíu mínútur fór mér að verða um og ó. Þegar kortér var liðið var ég orðinn órólegur. Við heyrðum hvorki hljóð né stunu að neðan. Ég stóð upp. — Kannske ég ætti að fara og líta eftir þeim ... — Já, fyrir alla muni. Það er aldrei að vita, nema ... Og hann Jameson, að vera svona seinn. Ég tók stigann í tveimur skref- um. Svo kom ég auga á Burgess. Hann lá endilangur á grúfu fyrir utan dyrnar hjá sér. Ég sneri honum á bakið. Hann var með- vitundarlaus. Ég gat athugað bann betur seinna. Herbergisdyrnar hans stóðu opnar. Þar logaði ljós. Ég fór inn. Irene lá á rúminu í gullna kjóln- um, sem var í reglulegum felling- um. Hún hlaut að vera allsgáð- ari en ég hafði haldið. — Ég vissi að þú mundir koma, sagði hún æst. Kinnarnar voru kafrjóðar og augun skær. — Ég vissi að þú mundir koma. Hún benti mér að koma nær. —: Komdu til mín. Hún hafði ráðið þetta fyrir- fram. Svo rétti hún út höndina og slökkti Ijósið í loftinu, en lítill náttlampi logaði. — Komdu, elskan mín. Liturinn á kjólnum var þannig, að hún virtist fljúga á gullnu skýi. Ég lokaði hurðinni. Þá vissi ég að ég varð að vera þarna. Eins og hún sjálf. Þar var engin leið til baka. Og það var engin hætta á að við yrðum ó- náðuð. Jameson var ekki kominn. Burgess var meðvitundarlaus. Jómfrú Oddy mundi ekki þora að fara niður ein. Ég stóð við rúmið með hönd- ina á ljóstenglinum. - Hún talaði hratt. Orðin komu eins og þungur straumur. — Ég þarfnast þín, Bill. Þú getur heldur ekki lifað einn. Þú getur ekki haldið áfram að hrinda öðru fólki frá þér. Mér finnst að þú sért hræddur við fólk ... Ég kyssti hana. Svo slökkti ég ljósið og teygði hendurnar fram til hennar. Áður en ég snerti við henni sagði hún: — Vertu ekki að eyða timanum í vindlinga, ekki núna ... Ég reyndi að rétta aðra hönd- ina upp að andlitinu, en hún hélt um þær báðar og dró mig nær. Allt í einu fann ég að það var eins og hún stirðnaði. Svo fór hún að brjótast um. Hún reyndi að hrópa, en vissi að enginn gat heyrt til hennar. — Það eru ekki vindlingar, hrópaði hún í angist og skelfingu. — Það eru augun í þér ...! >\4mÆ^.<msm giftast Vcbbie og Eddie? ¦ó ¦-<,;<¦ V Það er vandfundið jafn vinsælt fólk meðal áheyrenda og stéttar- systkina og þau Debbie Reyn- olds og Eddie Fislier, enda gei'ðu blöðin sér mat úr trúlofunar- fregninni þeirra i fyrra. Debbie er fædd í El Paso í Texas, en bar var faðir hennar járnbrautar- starfsmaður. Þau hjónin eru besta fólk, gera litlar kröfur til lifsins og eru blátt áfram. Sonur þeirra, bróðir Debbie er 25 ára vélvirki og kvæntur, og hefir sest að í Burbank í Kaliforníu og þangað er öll fjölskyldan komin núna og Debbie unir sér svo vel heima, að hún hefir ekki kært sig um að eignast íbúð sjálf held- ur fer hún daglega á miíli Holly- wood og Burbank þó að það sé 15 mílna leið. Henni var fyrsí veitt athygli er húri tók þátt i fegurðarsamkeppni og siðan hef- ir hún smáhækkað í tigninni jafnt og þétt. Eddie Fisher fæddist fyrir 27 árum og er í miðið meðal sjö systkina. Foreldrar hans áttu heima í fátækrahverfi í Phila- delphia og seldi heimilisfaðirinn grænmeti. Eddie er fallegur pilt- ur með dökk augu, vinur vina sinna, viðfelldinn i tali og segist furða sig á hve miMum frama hann hafi náð. En leiðin var löng upp á frægðartindinn og margir örðugir hjallar á leiðinni. Debbie og Eddie trúlofuðust i fyrrahaust og áformuðu þá að giftast i júní. En í apríl lenti þeim i rifrildi i fyrsta sinn. Eddic horfði í augun á Debbie og sagði henni að Þau yrðu að fresta brúð- kaupinu, vegna þess að staða hans leyfði lionum ekki að giftast aS svo stöddu, en þau skyldu heldur vera trúlofuð áfrani. Þetta kom eins og reiSarslag yfir Debbie og hún fór að efast um livort Eddie elskaði leikstarfið meira en hana sjálfa. Vinir hans segja að hann mundi ekki hafa hikað við að giftast, ef hann hefði aðeins átt fyrir sjálfum sér að sjá, en hann vinnur fyrir f.jöl- skyldu sinni líka. Og nú bíða vinir Debbie og Eddie eftir svari við spurningunni: Giftast þau eða fer allt út um þúfur hja þeim? ¦3 hJ ¦^.

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.