Fálkinn


Fálkinn - 06.04.1956, Blaðsíða 7

Fálkinn - 06.04.1956, Blaðsíða 7
FÁLKINN eldralaust barn í staSinn? Ég á við — ef henni finnst ranglæti, að henn- ar barn hafi verið tekið frá henni með valdi, þá finnst henni ranglæti að mitt barn sé tekið frá mér. — En, sagði Marks meS hægS en meS áherslu, — hún á barn sem er hennar eigið barn. Hún á drenginn, hann er blóð af hennar blóði og látna mannsins hennar, sem hún elskar enn, og sem var hrifsaSur frá henni og skotinn. Þér verðið að muna það, frú Hartl. Inga tók höndunum fyrir andlitið og grét óstjórnlega. — Hvers vegna ... hvers vegna er þetta stríð til! Drottinn minn, hvers vegna ... hvers vegna! TONI FÆR AÐ VITA ÞAÐ. — Tilbúnir! Hlaup! Kallið bergmálaði i tæru loftinn. Sólin skein. Snjórinn hvítur og glitr- andi. Flöggin í svigbrekkunni blöktu í andvaranum. Toni brunaði af stað. Hann var allt- af aS hugsa um pabba og mömmu, hvort þau væru þarna í áhorfenda- hópnum, er hann sveigSi hliS úr hliSi niSur brekkuna, og horfðu á hann. Þau hlutu aS vera ánægS nleS hann! Hann komst fyrstur i mark. RjóSur og meS augun ljómandi af gleSi svip- aSist hann um kringum sig. — HefirSu séð hann pabba minn? spurSi hann litla fjörlega stelpu, meS tvær músarófufléttur. — Nei, ég hefi hvorki séð hann eða hana mömmu þína, svaraði hún. Og nú fannst honum ekkert gaman að þessu lengur. SigurgleSin var horf- in, ljóminn farinn af sigrinum. Mamma og pabbi höfSu ekki horft á hann. Hins vegar mætti hann póstinum. — Það var gott að ég hitti þig, sagði pósturinn og klappaði Toni á öxlina. — Ég á að heilsa þér frá honum pabba þinum. Hann gat ekki komiS því aS þau þurftu að bregSa sér í smáferS, hún mamma þín og hann. Það var eitthvað áriðandi. Þeim þótti rnjög slæmt að geta ekki komiS, en þaS varS ekki viS þvi gert. Toni tók skíðin sín og bjóst til heimferðar. Hann var vonsvikinn. Og órólegur líka — hvað gat hafa komið fyrir? Allt hafði verið eitthvað öðru vísi en vant var, síSustu dagana. Ekk- ert hafði veriS eins og það átti að vera, síðan á afmælinu hans. Pabbi hafði komið i skólann og talað við kennarann, og mamma var stundum aS gráta á nóttinni, þegar hún hélt aS hann svæfi og heyrði ekki til hennar. Og svo kom þetta ¦— að hverfa svona fyrirvaralaust. Harður snjóbolti hitti kinnina á honum, svo að hann fékk um annað aS hugsa. Hann leit upp og kom auga a Max, sem stóS skammt frá, ásamt nokkrum félögum sinum. Max hló kaldranalega. — Slavko! Slavko! orgaði hann og benti á Toni. — Skárra er bað nú nafnið — Slavko! Toni var ekki lengi að beygja sig og hnoðaði snjóbolta og kástaði á Max. Hann var sótrauður af reiði. En Max ihélt áfram aS storka hon- ' um. — Útlendingur, útlendingur! Slavko heitir hann, og hann er út- lendingur! — Viltu éta þetta ofan í þig! Toni fann að eyrnafliparnir á honum hitn- nðu. — Ef þú tekur það ekki aftur þá skal ég lumbra á þér. En Max hélt áfram: ¦— Það stendur í blaðinu. Hann pabbi las það upp- hátt fyrir mig. Vitið þér...? Hvers vegna hafið þið ekki sagt mér þetta fyrr? — Af því að við héldiím að hin móðirin þín væri dáin, svaraði Franz. Nú gekk fram af Toni. Hann réðst á Max hamslaus af bræði. Þeir slógu og spörkuðu hvor annan þangað til pósturinn gekk á milli og skildi þá. Þegar Toni kom heim var húsið mannlaust. Hann ærSist af bræði og tók skál og þeytti henni í gólfið. Og svo settist hann við borðiS og fór að gráta. í sömu svifum komu foreldrar hans inn úr dyrunum. — Góði Toni, hvað er aS? HvaS hefir komiS fyrir? spurði móðir hans. — Þið lofuðuð aS koma á skíSa- mótiS, sagSi hann ávítandi. — Víst gerSum viS þaS. En svo kom annaS fyrir, sem olli þvi aS við þurftum að skreppa inn i borgina. — Hvers vegna kalla þeir mig út- lending? — Hver gerSi það? — Max. Inga faSmaði hann að sér. Svo færði hún sig skref frá honum og horfSi fast i augun á honum. — Þú verður að taka þessu skynsam- lega, Toni, þá skal ég skýra það allt fyrir þér. SkilurSu þaS, væni minn, aS þú átt aðra móður líka. Hún á heima langar leiðir héSan, i öSru landi. Þegar þú varst ofurlítill, svo lítill aS þú manst ekkert eftir því — þaS var á stríSsárunum — þá tóku •þeir þig frá henni móður þinni. Og svo fundum við pabbi þinn þig, á hæli sem móðurlaus börn voru send á. Og við fengum þig og siSan hefir þú veriS drengurinn okkar. — Hvers vegna hafið þið ekki sagt mér þetta fyrr? ¦— Af því að við héldum aS hin móðirin þín væri dáin, sagði Franz. — En nú vitum viS að hún er iifandi, Toni. — Ætlar hún kannske að koma hingaS og verSa hjá okkur? — N'ei, ekki býst ég viS því. Ég veit ekki meS vissu hvernig þetta fer. En nú skaltu ekki verSa órólegur út af þessu, Toni, þú verSur aS lofa mér þvi. Þetta fer allt vel, treystu því. Inga þrýsti honum aftur aS sér og hann tók eftir aS hún grét. Svo hark- aSi hún af sér, Lrosti til hans og sagSi: — Nú geturSu sagt Max aS þú eigir tvær mömmur! ÞaS eru ekki margir drengir, sem eru svo ríkir! Framhald í næsta blaði. Alveg: hisisa. Arðvænleg sjóndepra. Gamall maSur i Wellington á New Zealand getur þakkaS sjóndeprunni fyrir aS hann græddi kringum 5.000 sterlingpund á veSreiSum ekki alls fyrir löngu. Hann hafSi afráðiS hvaSa hest hann ætlaSi aS veðja á —- það var einn þeirra, sem líklegastir þóttu ti'l að vinna — en 'þegar hann ætlaði aS fara að kaupa miðann, varð hann þess, var aS hann hafði týnt gleraug- unum. Mislas hann því númeriS á hestinum í skránni og veðjaði á hest, sem enginn hafði trú á. En þessi hestur varð fyrstur og gaf 2000-fald- an vinning ¦— 5.000 pund. Svo aS nú hefir gamli maSurinn efni á aS kaupa sér ný gleraugu, en líklega notar hann þau ekki þegar hann fer á veSreiSar. Meiri orku'. SérfræSingar UNO hafa reiknað, aS áriS 2000 muni mannkyniS þurfa á átta sinnum meiri orku að halda, en notuð er i dag. Án atómorkunnar sé þessi aukning ógerningiir, því að allar þær orkulindir ,sem felast í kolum, oiiu og jarðgasi mundi þrjóta. Sömu sérfræSingar áætla, aS áriS 2000 muni um fimm milljarSar manna verSa á jörSinni, eSa tvöfalt fleiri en nú. Orsök og afleiðing.. Hún var nýorSin ekkja og kom nú til líftryggingafélagsins til aS sækja trygginguna fyrir manninn sinn. Skrifarinn sem tók á móti henni spurði: — Finnst yður það ekki dá- litið grunsamlegt, að maSui|inn ySar dó svona stuttu eftir aS hann hafði keypt trygginguna? Hún var mjög há. Úr hverju dó hahn eiginlega? — Úr hverju hann dó? ÞaS skal ég segja yður. Hann ofreyndi sig á að vinna fyrir iðgjaldinu. Tónelska stúlkan hitti tónelska pilt- inn, sem átti afmæli á næstunni, og spurði hann hvers hann óskaði sér í afmælisgjöf. Oghann svaraði aS sig hefSi lengi langað til að cignast Tungl- skinssónötuna hans Beetliovens á grammófónplötu. Á afmælisdaginn kemur stúlkan me"ð plötuna. — Hérna kem ég nú með tunglskinsvalsinn, sagði hún. — En skelfing var þaS vitlaust fólkiS i hljóS- færaversluninni. Það hafði aldrei heyrt talað inn Bert Hovens Band. Stærsta flagg i heimi er Bandaríkja- flagg, 49 metra langt og 24 metra breitt og vegur 544 kíló. Það var saum- að fyrir sýningu í Pittsburgh árið 1909. að það er ekki rétt að eitt hunds- ár svari til sjö mannsára? Að minnsta kosti halda vísinda- menn þvi fram að hvolpurinn þrosk- ist eins mikið á fyrsta missirinu og barnið gerir á fyrstu fimmtán árum sínum, og að tvö fyrstu hundsárin svari til 24 mannsára. — En eftir það þroskast hundurinn seinna, þvi að hvert ár sem hann bætir við sig telst svara til fjögurra ára hja mann- inum. að Eiffelturninn í París þyngist í hvert sinn sem hann er mál- aður? ÞaS fara nefnilega hvorki meira né minna en 35 tonn af málningu á allan turninn. Hjartans þakkir! Eftir aS Björnstjerne Björnson var dáinn í París kom ungur læknir til frú Karoline Bjö'rnson og baS um leyfi til aS smyrja likiS. Og þaS fékk hann aS gera. Á eftir gaf fjölskyldan lækninum mynd af skáldinu. En þessa mynd hafSi Björnson ætlaS aS gefa rithöfundi einum i þakarskyni fyrir bók, sem hatin hafSi sent Björnson. Þegar læknirinn kom heim og fór að skoða myndina sá hann að skrifað var aftan á hana, með rithönd skálds- ins: — „Hjærtelig tak for velgjort arbeide"!

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.