Fálkinn


Fálkinn - 13.04.1956, Blaðsíða 7

Fálkinn - 13.04.1956, Blaðsíða 7
FÁLKINN skæruliðarnir lilúðu að henni og barninu, eins vel og þeir gátu. Kannske hefði allt farið vel ef dreng- urinn hefði ekki orðið veikur, svo veikur að hún varð að fara með hann til bæjarins og leita læknis. Hún varð að hætta á það. Enginn hafði sest að i ibúðinni hennar en ránshendi hafði verið farið um hana. Þó var rúmið hennar eftir. Þeir komu og sóttu hana undir eins fyrsta daginn. Hún gat enn fundið hvernig það hafði verið að yfirgefa staðinn, sem einu sinni hafði verið heimili hennar og Josips, með barnið á handleggnum og vonleysi og óvissu í hjartanu. En það eina sem henni var í hug var þetta, að drengurinn mætti ekki deyja! Ef til vill mundi einhver liðsinna honum og gefa honum með- ul, svo að hann fengi bata. Fjórum dögum síðar tóku þeir drenginn af 'henni. Sjálf var hún send í fangabúðir. Þannig varð Ivan viðskila við móð- ur sina, og upp frá þeim degi vissi hún ekkert hvað honum leið. Það var þá, sem lífið nam staðar í sögu Sonju Slavko ... „GEPIÐ MÉR BARNIÐ MITT ..'. !" Sonja leit á dómarann og horfði lengi á alvarlegt andlitið á honum. Síðan leit (hún á konuna, sem sat við hitt borðið. Hún sá greinilega að hún hafði grátið. Og maðurinn hennar liorfði niður á hendurriar á sér og þær voru á sífelldu iði. Þjóðverjar! liugsaði Sonja með sér, beisk í hug. Þeir tóku frá okkur fötin okkar, giftingarhringana . .. Gullfyll- ingarnar í tönnunum á okkur tættu þeir úr með hnífi. Þeir spörkuðu og slógu, jusu úr sér ókvæðisorðum og píndu. Auscwitz! Frá Toplik voru það þrjátíu konur af þrjú hundruð, sem komu heim aftur eftir stríðslokin. All- ar hinar hafði dauðinn frelsað fyrir löngu, eftir óbærilegar þjáningar. Miran prófessor hélt áfram: — Nú vill hún fá drenginn sinn aftur. Þrátt fyrir allt er hún móðir hans, en hinn aðilinn er fósturmóðir hans. Og hún álitur að ef drengurinn verði áfram í Þýskalandi, muni sá dagur ekki vera fjarri, er hann fær að vita hvað orðið hefir um föður hans og móður. Hvernig verður þá afstaða hans til fósturforcldra sinna og þjóðar þeirra, sem hefir gert honum og ættingjum hans svo mikið illt? Þögnin í salnum var óviðfelldin, og það var augljóst að það voru ekki aðeins Þjóðverjarnir þarna i salnum heldur fleiri, sem kveinkuðu sér við að svara spurningunni. Svo sneri dómarinn sér að Sonju Slavko: — Finnst yður réttlátt að refsa þessum einstaklingum fyrir mis- gerðir allrar þjóðarinnar? Spurningin vakti svo mikla athygli, að nú beindust augu allra að dómar- anum. Inga Hartl spratt upp. Hún l'eit fyrst á Sonju og svo á meðdómendurna. •— Við, maðurinn minn og ég, höfum aldrei verið nazistar, sagði hún og röddin skalf. Dómarinn leit kuldalega á hana. ¦— Vitanlega ekki, sagði hann, — en hvað gerðuð þið til að stöðva hermdarverk nazistanna? Sumii fórnuðu sér þó fyrir það, og kusu jafnvel að deyja í Austíhwitz og álíka stöðum, fremur cn að gerast samsekir í glæpum nazista. Svo sneri hann sér að Sonju Slavko: — Og hvers ætlist þér til af okkur, frú Slavko? Vitið þér...? Nú sneri dómarinn sér að Sonju Slavko: „Þér verðið að gera yður ljóst, að drengurinn yðar er ekkert „litla barnið", sem þér misstuð forðum. Þegar túlkurinn hafði þýtt spurn- inguna lifnaði augnaráð Sonju allt i einu við. Og það var einkennilegur hljómur i orðunum sem hún svaraði á framandi tungu: „Gefið mér litla barnið mitt aftur!" hrópaði hún með ákefð. — Litla barnið ... Dauft bros fór um andlit dómarans. — Það getum við þvi miður ekki, frú Slavko, — ekki litla barnjð ... drengurinn er orðinn tíu ára! Nú varð réttarhlé. Þegar Sonja gekk út úr salnum leit hún ekki við Ingu, er hún gekk fram hjá henni. Það stafaði kulda frá henni. Inga og Franz sátu kyrr og hreyfðu hvorki legg né lið. En eftir drykklanga stund stóðu þau upp og fóru út. Skömmu siðar fengu þau sér sæti á litlu kaffihúsi þarna skammt frá til þess að fá sér kaffibolla. Franz tók fast um hönd Ingu og reyndi að horf- ast í augu við hana. Þegar hún loksins leit á hann, varð hann harmi lostinn af að sjá hina djúpu sorg, sem skein úr augunum. Og ekki aðeins sorg heldur ótta lika. — Frú Slavko hatar okkur, sagði hún lágt. — Finnurðu ekki á þér hvernig hún hatar okkur? En hvernig getur henni dottið i hug að hún geti allt í einu orðið móðir Tonis núna, og að honum geti fundist hún vera móðir sín? Það er um seinan. Er ekki hægt að koma hcnni í skilning um það? — Ef til vill hefir dómarinn átt við það, með síðustu orðunnm sem hann sagði, sagði Franz, en undir niðri hafði hann enga trú á þvi sjálfur. — Hún nær í hann! Ég finn það á mér. Hún lætur aldrei undan. Og heyrðu, Franz — eftir allt sem hún hefir þolað, sem hún sagði fyrir rétt- inum — hvað get ég eiginlega borið fram til að vega á móti þvi? — Hefirðu gleymt öllu því, sem þú hefir gert fyrir Toni? sagði Franz. — Nú kemur til þinna kasta að stnnda fyrir máli þínu, Inga. Segðu frá öllu, síðan við komum fyrst i barnahæl- ið. Manslu eftir því? Eins og ég muni ekki eftir þvi, sagði hún. — Ég man það eins og það hefði skeð i gær ... Framhald í næsta blaði. Alvegr hissa. Visindamaður við Cambridge-há- skóla, sem hefir rannsakað svokall- aðar segulmagnaðar bergtegundir, hefir komist að þeirri niðurstöðu, að fyrir 600 milljón árum hafi verið jafn heitt á norðurheimskautinu og nú er á Hawaij. Nyrst á Grænlandi og á Alaska hafa fundist steingervingar af jurtum og trjám, sem nú vaxa i hita- beltinu. Belgar eru farnir að undirbúa heimssýningu, sem á að halda í Brux- elles 1958. Það verður stærsta sýning- in, sem nokkurn tíma hefir verið haldin i Evrópu. I Sandwich í Kent er fyrir nokkru tekin til starfa efnagerð, sem fram- leiðir læknislyfin terramycin og tetramycin. Þessi lyf duga við fleiri sjúkdómum en penicillin og strepto- mycin. Fyrsta skipið, sem smíðað hefir ver- ið i fhigvélasmiðju er hinn svokallaði „vasa-kafbátur" Bandarikjahersins. Hann er aðeins 50 feta langur, vegur 25 tonn og hefir finmi manna áhöfn. Svonefnd „ultrahljóð" — þ. e. hljóð með mjög miklum sveifluhraða, eru nú notuð til þess að lækna gigt. Á hersjúkrahúsi í Bandarikjunum hef- ir þessi aðferð reynst vel gegn liða- gigt. Læknarnir segja, að hljóðið lækni ekki gigtina til fulls en dragi mikið úr kvölunum, svo að sjúklingunum líði betur. Suður-Ameríkumaður einn hefir tekið einkaleyfi á regnkápu, sem er gerð úr vatnsheldum pappír. Hún er teygjanleg, svo að karlar og konur, ístrubelgir og horkrangar geta notað sömu kápuna. að það er ekki framleiðslukostn- aðurinn, sem ræður kolaverðinu? í Englandi fær kolanámumaður 13 sterlingspund í vikukaup, en kolin sem hann framleiðir kosta 7 pund og 5 sh. tonnið. ítalskur námumaður fær 5 pund i vikukaup en þar eru kolin 4 sinnum dýrari. I Frakklandi fær námumaðurinn rúmlega tvöfalt hærra kaup en í ítalíu og auk þess ókeypis iiúsnæði og eldsneyti, en þó cr kola- verðið i Frakklandi helmingi lægra en í ítalíu. að Napoleon kom lagi á götunöfn og húsnúmer? I gamla daga voru húsnúmer af handahófi og sums staðar mörg hús með sama númeri í sömu götu, og númeraröðin á ringulreið. — Napole- on lagfærði þetta og tók upp þá regiu um húsanúmer, sem notuð er víðast um heim i dag: að númerin væri i áframhaldandi röð og oddatölurnar til vinstri og jafnar tölur til hægri, þeg- ar gengið væri frá lægra númeri til hærra. að fundist hafa bein úr meira en 250.000 mammútum? Mammútinn er fílategund, sem fyrir löngu er úr sögunni. Hann var loðinn og talsvert stærri cn núlifandi filar, og tennurnar voru íbognar og 4—5 metra langar. í Síberíu og á Síberiu- eyjum hafa fundist leifar af yfir 250 þúsund mammútum.

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.