Fálkinn


Fálkinn - 04.05.1956, Blaðsíða 9

Fálkinn - 04.05.1956, Blaðsíða 9
FÁLKINN alltaf verið svo hrædd við að minn- ast á þetta við þig ... ég var hrædd um að þú værir svo næmur ... „Næmur! Hvað áttu við?" „Þú veist hvernig fólk með líkams- lýti er!" Hún geispaði. Lýti — það er hlægilegt orð, finnst þér það ekki?" og svo fór hún að bursta á sér hárið og tala um eitfchvað annað. En löngu eftir að hún var sofnuð lá hann vakandi við hlið hennar og fannst hann vera svo langt í burtu frá henni, að hann niundi aldrei ná til hennar aftur. En hann vissi ekki að engin ástæða var til að áfellast hana. Hún gat ekki vitað ... nei, eng- in manneskja í heiminum gat vitað, hvernig fólki með líkamslýti var innanbrjósts . .. Auðvitað varð hann að reyna að gleyma þessu, sem hún hafði sagt, og hann mundi geta gert það að nokkru leyti. En ástin mundi aldrei verða eins og áður. Hún var limlest, alveg eins og hann sjálfur var limlestur og öllum öðrum ólíkur. Þarna var munurinn mikli, sem á þeim var. Það var ekki aðeins að hann væri óbreyttur ungur maður, og hún rík stúlka. Það var ekki það að hún væri menntuð og hann ómennt- aður. Nei, heldur það, að hann hafði likamslýti en hún ekki ... Hann skyldi ekki fyrst i stað breyt- inguna, sem orðið hafði á hönum við þetta. Hann vissi aðeins, að upp frá þessu kvöldi mundi hann haltra í öllu, sem hann tæki sér fyrir hendur. Jafnvel i hinu heita ríki ástarinnar, þar sem hann hafði verið öruggastur áður, var hann nú hikandi og haltr- andi. Hanh vóg orð sin, hann prófaði kossa sína. Hann var ekki framar sá gamli Joe Steele, sem ekki var eins og fólk e» ílest. „Derek," sagði hún, „hvað gengur að þér? Þú ert ekki eins og þú átt að þér. Þú varst hamingjusamur áður." Hann reyndi að hlæja það burt. Mest óttaðist hann að hún kæmist að leyndarmáli hans og færi að tala með sama hyggilega og alúðlega laginu og hún notaði, þegar hún var að lagfæra aðra galla hans. Hann reyndi að tala við sjálfan sig og sannfæra sig um, að þetta væri aðeins hégómagirnd. Eða eitthvað verra — eins konar karlmennskumont. En það dugði ekki. Hégómagirnd og stærilæti er nauSsynlegt i ástum. Maðurinn þarf konu, sem dáist að honum — bæði til líkama og sálar. Það er aðdáun hennar, sem gerir hann það sem hann er. En nú hafði Lára svipt hann þessu. Ástin milli þeirra mundi visna, því að hann gat ekki minnst einu orði á þaS, sem honum var niðri fyrir. En loks skeði dálítiS, sem gaf hon- um tilefni til að andmæla Láru með virðuleik og af réttsýni. Lára hafSi einsett sér að breyta ekki aðeins venj- um hans heldur líka stöðu hans í mannfélaginu. Hún byrjaði varlega en sótti á er 'frá leiS. ByrjaSi meS þvi að gera lítið úr starfinu, sem hann stundaði, og þegar það dugði ekki fór hún að rökræða. Faðir hennar gæti útvegað honum miklu hetri stöðu en hann hefði nú. Derek minnti hana á að hann hefði unnið við uppþvotta í fjögur ár til að eignast peninga til að geta mennt- að sig undir stððuna sem hann hefði. Hún játaði auðvitað, aS það sýndi dugnað, en það vantaði alla aðdáun i þá viðurkenningu. Hann vissi að þaS var vegna þess aS hún skildi ekki hvaS þaS er, aS verSa að neita sér um allt til þess að komast að markinu. Hún rökstuddi það skýrt og skipulega, að enginn óvitlaus maður neitaði að taka við miklu betri stöðu en hann hefSi, nema framtíSarmöguleikar fylgdu gömlu stöSinni. En þarna sem hann var voru engir framtiSarmögu- leikar — þeir voru þarna sex verk- fræSingar viS sömu vinnuna. „Og hvað sem þér finnst," var síð- asta rökfærslan, „þá er þetta ekkert Hf fyrir mig." „Einn góðan veðurdag kemst þú að raun um, að ég er ekki rétti mað- urinn handa þér," sagSi hann, en hún svaraði með þvi að kalla hann heimsk- ingja. Faðir hennar var að nauða á honum líka. „Þú ert dugnaðarmaður, við þurfum á manni eins og þér að halda ..." Loks lét hann undan. En áður en hann sagði nokkuð við Láru og föður bennar, fór hann i gömlu tilrauna- stofuna sína og sagði aS hann ætti að fara að vinna í ullarverksmiðjum tengdaföður síns. „Jæja, loksins tókst þeim að veiða þig, Joe," sagði gamli húsbóndinn hans. „Ég óska þér til hamingju, hvernig sem fer." Derek fór heim með sporvagninum. Hann hafði sting fyrir hjartanu og sveið i augun, og allt í einu fann hann, aS hann gat ekki farið beint heim. Hann fékk ósegjanlega löngun til að verða meðal ókunnugra manna um kvöldið, — manna sem ekki veittu lionum athygli eSa skeyttu um hvern- ig hann át eða drakk, stóð eða gekk. Hann æfclaði að taka sér svolítinn frest áður en hann byrjaSi aS vera alveg eins og Lára vildi láta hann vera. Hann gekk fram göturnar, sem voru fullar af fólki. Hann ætlaSi aS reyna að umflýja sjálfan sig, frá þessu ég, sem Lára hafði gert úr honum. Og á einhvern óskiljanlegan hátt leið hon- um betur, þarna innan um allt fólkið. Hann kom á Rockefeller Plaza og þar stóð fjöldinn við handriðin kring- um skautabraut. Hann þrengdi sér inn i hópinn og staðnæmdis hjá löng- um slána og Itiilli stúlku, sem voru að horfa á skautahlaupið. Allt í einu sagði hann viS þau: „Hvernig list ykkur á að viS fáum okkur sprett á ísnum?" „Við eigum enga skauta," sagði stúlkan raunalega. „ViS bróSir minn erum bara að horfa á." „Þá leigjum viS okkur skauta," sagði Derek. „Ég gat hlaupið á skaut- um hérna einu sinni. „Hvernig er því varið með ykkur?" „ViS erum góS," sagSi strákurinn og brosti út undir eyru. Hún Judy er ágæt. En viS eigum ekki aura til að ieigja skauta." „Ég hefi peninga," svaraði Derek. „Mig vantar ekkert nema félagana." Þau fóru út á ísinn, og Judy var verulega fim, en þó ekki eins og Der- ek. Þau spjölhiðu og hlógu og hlupu. Judy sagði honum að hún yrði sautj- án í mars. „Það verð ég líka," sagSi Derek. ,,AS minnsta kosti finnst mér það núna." Svo bauS hann þeim inn í veitingaskálann. „HafiS þér meitt yður á fæti?" sagði pilturinn. „Þér eruð stinghaitur." „Nei, ég er bara með náladofa í fætinum," sagði Derek. Það lá vel á honum. Þetta var í fyrsta sinn á æv- inni, sem nokkur hafði minnst á líkamslýti hans svona, og hann hafði svarað án þess aS taka sér athuga- semdina nærri. Systkinin sátu þegjandi um stund. % Christina Sviadroítning — dóttir Gustafs Adolfs varð kaþólsk. ¦A 3 s? í /^ÖSTAF ADOLF er frægasta \f konungsnafn Svía frá fyrri öldum, og í mótmælendalöndum er Ijómi um þennan konung og hann gerður að píslarvotti, vegna þess að hann féll „fyrir trú sína", sem kallað er. Hann barðist fyrir lúterskunni og féll viS Liitzen ár- iS 1632. Gátu Sviar sér mikinn orSstir i 30-ára styrjöldinni. Gustaf II. Adolf átti aSeins eina dóttur barna, Christinu, sem var 6 ára er faðir hennar féll. Oxen- stierna greifi, sem verið hafði kanslari konungs, fór með stjórn ríkisins í bernsku hennar og sá um uppeldi hennar. Hún var bráðgáfuð og hlaut meiri mennt- un en nokkur kona á Norður- löndum um hennar daga. Átján ára tók hún viS stjórn ríkisins, og hugSu flestir gott til. En Christina brást vonum manna. Hún var duttlungafull, stærilát og úr hófi glysgjörn. Svi- ar voru stórveldi á 17. öld og drottningin vildi ekki láta hirS sína standa að baki því, sem best þótti í heiminum þá. Safnaði hún að sér visinda- og listamönnum víðs vegar að og eyddi of fjár í veislur og alls konar tildur, en Oxenstierna fékk ekki við neitt ráðiS og varð að lokum að hverfa úr þjónustu drottningar. Skattar hækkuðu og fólkið möglaði. Og drottningin þvertók fyrir að giftast og ala þjóðinni ríkiserf- ingja. Þá var hún jafnan við karlmenn kennd frá því að hún var 14—15 ára. En metnaður hennar bannaði henni að giftast og börnum hafði hún mestu and- styggð á. Stjórnin lagði mjög að henni að giftast, en hún þvertók fyrir það. Þó var hún ástfangin af Carl Gustaf prins, en móðir hans var systir Gustafs II. Adolfs. Stóð hann næstur til rikiserfða og varð konungur eftir Christinu. — Næst varð hún ástfangin af Magnúsi de la Gardie greifa, syni rikismarskálksins og Ebbu Bralie, sem Gustaf II. Adolf hafSi veriS ástfanginn af fyrrum. Magnús var friður maður og gáfaður og svo háættaður að Christina hefði get- að gifst honum án þess aS „taka niSur fyrir sig". Hann bað henn- ar en hún sagði nei, en hélt áfram að gefa honum gjafir og réð þvi að hann giftist frænku hennar, systur Carls Gustafs, og hélt drottningin brúðkaupið, sem varð frægt fyrir íburð og rausn. Christian hafði þegar i æsku gaman af að klæðast karlmanns- fötum, einkum ef hún fór eitthvað ríðandi. Annars var hún orðlögð fyrir hve fljót hún var að klæða sig. En þrátt fyrir glys og prjál var menntaþráin rík i drottningunni. Hún ræddi mikið við vísinda- menn, stjórnmálamenn og heim- spekinga, sem margir hverjir voru franskir og kaþólskir. Og vegna áhrifa frá þeim afréð hún að taka kaþólska trú, áriS 1651. Nú ofbauð Svíum svo, að drottn- ingin afréð að afsala sér rikinu, en þó liðu þrjú ár þangaS til af því varð. Hinn 6. júní 1654 af- salaði hún sér konungstign á rik- isdeginum í Uppsölum, að við- stöddum ýmsum helstu mönnum rikisins. Margir þeirra grétu, svo mjög hörmuðu þeir ráðabreytni dóttur hetjukonungsins. Síðan fór hún úr landi, undir nafninu greifafrú Dohna — í karhnannsfötum og gleðskap, en í Innsbruck var hún hátíðlega tekin „í skaut hinnar einu sönnu kirkju". Síðan hélt hún áfram til Róm og kom þangað 23. des. 1655. Það þótti mikill sigur i páfa- ríkinu, að dóttir Gustafs II. Adolfs skyldi taka kaþólska trú og var viðbúnaður mikill til að taka á móti henni. Rómaborg var í hátíðaskrúða, og hefðarfrúrnar stóðu i röS á Piazza del Popolo, prúSbúnar og alsettar gimstein- um. En vonbrigðin urðu mikil, er hin sænska drottning kom ríð- andi klofvega uppi á hesti i karl- mannsfötum. Páfinn, Alexander' VII. fagnaði henni þó vel. En von bráðar kom hún sér út úr húsi hjá helstu ráðamönnum þar í Róm, sem þótti líferni hennar ekki sannkristið. Hún skipti sér af öllu og lét meira aS segja lif- vörð sinn drepa greifann Monald eschi, trúnaðarmann sinn. Gerð- ist sá atburður i Frakklandi og varð til þess að Lúðvík XIV. varð aS flæma hana úr landi. Nú iSraSist hún eftir aS hafa afsalaS sér ríki, og tvær tilraunir gerSi hún til að ná völdum i Sví- þjóð, en nærri þvi var vitanlega ekki komandi. Síðustu æviárin átti hún heima í Róm og þar dó hún 63 ára gömul. Og þrátt fyrir allar ávirðingar sínar fékk hún legstað i Péturskirkjunni. 7k Ufr. • & \ff\m,w,WM Svo sagði stúlkan: „Ég sá yður á Fifth Avenue skömmu áður en þér komuð til okkar. Og mér datt í hug undir eins og ég sá yður: „Mikið geng- ur maðurinn fallega. Mér var ómögu- legt að sjá að nokkuð gengi að yður. Mér sýndist þér svífa áfram." „Já, ég svíf áfram," svaraði hann hlæjandi. „Ég geng alltaf dálitið hraðar en annað fólk. Ég hugsa aS þaS komi af því, aS mér fellur ekki aS fólk haldi að ég gangi hægar en aðrir." Nú fann hann í fyrsta skipti að þetta var satt. Hann hafði breytt heltinni i hratt göngulag. Hann hafði alltaf dansað og gengið á skíðum og skaut- um, hann hafði alltaf verið kátur og fjörugur ... og það var af þvi, að hann hafði þetta likamslýti. Lýti hans var ekki óvinur hans, eins og hann hélt, heldur þvert á móti besti vinur hans. Og einmitt af því að hann skildi þetta, fannst honum nú að hann skildi Framhald á bls. 14.

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.