Fálkinn


Fálkinn - 04.05.1956, Blaðsíða 11

Fálkinn - 04.05.1956, Blaðsíða 11
FÁLKINN 11 Litla sagan. Qœsastcikin ABSALON heildsali brölti upp brekk- una aS veiðikofanum sínum. Það hafði verið erfið leið þetta — alla leið nið- ur á símstöð til að tala við hana Hildu sína. „Að hún skuli vera svona ónær- gætin, að vera að gera boð eftir mér i síma þegar ég er uppi í kofa. Meira en klukkutíma gangur hvora leið," tautaði Absalon. Hann settist á stein. „Og hún hefði að minnsta kosti átt að hafa eitthvert erindi. Hvað varð- ar 'mig um þó að hún hafi hitt ein- hverja gamla skólasystur og boðið henni i miðdegisverð á sunnudaginn? Þú verður að skjóta að minnsta kosti tvær gæsir, sagði hún, rétt eins og gæsirnar settust á þúfu fyrir framan mig og biðu eftir að ég skyti þær! ÞaS var likt henni Hildu, að bjóða fólki upp á gæsasteik áður en gæsin var skotin!" Hann hafði nú verið á höttunum eftir gæsum i heila viku og ekki séð svo mikið sem eina fjöður. Á morg- un var sunnudagur, á morgun ætlaði hann heim og á morgun kom skóla- systir Hildu með manninn sinn, til að éta gæsina, sem hann hafði ekki skotið. Absalon heildsali andvarpaði. Það var hart að koma heim gæsarlaus, það hafði ekki komið fyrir hann í mörg ár, en úr því að ekki sást nokkur fugl, var ekkert við þessu að gera. Hann andvarpaði aftur. Hann hafði lofað Hildu að koma með eina eða tvær gæsir, — bara til að fá hana til að þegja. Hann kveikti i pípunni og spýtti um tönn. „Nei," sagði hann, „öllu má nú ofbjóða." Hann hafði ætlað sér að eiga náðugt síðasta kvöldið i kof- anum og sofa lengi í fyrramálið. Og Absalon gerði eins og hann hafði fyrirhugað, hann las síðustu þrjá kapítulana af bókinni, og var ekki búinn fyrr en komiS var fram á nótt, svo að hann varð að sofa lcngi út. Hann var alls ekki í góðu skapi mcðan hann var að troða dótinu í bakpokann sinn og singa byssunni í leðursliðrin. „Ergilegt að fá ekki tækifæri til að skjóta einu skoti, og nú stendur Hilda líklega með hnifinn i hendinni þegar ég kem, tilbúin að ráðast á villi- bráðina." Skapið batnaSi ekki er hann færðist nær borginni. Hann sá fyrir dapra heimkomu og þungan reiðilestur frá Hildu. En þegar hann var að koma inn í bæinn hækkaði á honum brúnin. „Stopp!" sagði hann við bílstjórann, „ég fer út hérna!" Og svo skálmaði hann að versluninni „Fugl og fiskur". — Eigandi Brynjólfur Baldvinsson. Þar lágu tvær gæsir i glugganum. Að vísu var sunnudagur, en kaup- maðurinn átti sjálfsagt heima i hús- inu. Hann hlaut að fá gæsirnar, ef hann færi bakdyramegin. Brynjólfur Baldvinsson reyndist vera allra kumpánlegasti karl. Þetta var alls ekki í fyrsta skipti, sem hann afgreiddi óheppna veiðimenn á sunnu- degi. Þeir töluðu lengi um veiðar, svo stakk Absalon heildsali gæsunum í bakpokann og náði i leigubíl heim. Hilda stóð með hnífinn í hendinni í eldhúsdyrunum. Absalon bjó til fal- lega sögu — hann hafði skolið báðar * Jíshutmjndix * TVEIR FALLEGIR VORHATTAR. — Þeir eru frá París. Annar er frá Marie Christine, búinn til úr apríkósulitu strái með rósbleikri eða rauðri rós annars vegar. — Hinn er frá dansk frönskum hattagerðarmanni, Monsieur Svend. Kollurinn, sem er úr fínu strái, daufbláu, en barðið, sem varla sést er úr kóngabláu silki. KJOLL — DRAGT — FRAKKI. Tökum vel eftir, því að myndin líkist öllu þessu dálítið. Það er Nina Riccé sem sýnir hann í Prince of Walestern í hinum fallega prinsessustíl, en þó sportlegan. Skemmtileg tilbreyting er það að á bakinu er slá sem er líkt boleró að aftan en það er þó ekki. ÞESSI FALLEGA DRAGT er köflótt úr brúnu og gráu. Jakkahornin eru hringskorin og styttri að framan. Ermarnar eru líkastar og á jakka. gæsirnar í einu skoti. Svo fór hann inn i stofu til að fá sér blund, og sofnaði hinn ánægðasti. Hann svaf lcngi. Hilda varð að vekja hann. „Gestirnir geta komið eftir hálf- tíma," sagði hún. „Þú verður að fara að hafa fataskipti." Absalon heildsali staulaðist hálf- sofandi upp á loft. Hann hafði baðað sig og var a"8 enda við að raka sig, þegar gestirnir komu. „Hugsaðu þér," heyrði hann Hildu segja niðri í forstofunni, „maðurinn minn skaut tvær gæsir í einu skoti!" Absalon var glaður. Hann hlakkaði til að geta gætt gestunum á frækilegri veiSisögu. „Ferðu ekki að koma, góSi?" kall- aði Hilda upp stigann. „Jú, undir eins, elskan min," svar- aði hann. Svo fór hann niður. Hilda og skólasystir hennar stóðu í forstofunni. „Þetta er maSurinn minn," sagSi Hilda, „og þetta er hún Álfdís skóla- systir inín. Maðurinn hennar, hann Brynjólfur Baldvinsson kaupmaður, situr innj í stofu." * S^hrítlur — Hvernig slendur á því að þér getiS tilgreint svona nákvæmlega hvaS klukkan var þegar maðurinn gaf yður á hann? — Ég lcit á armbandsúrið lians um Söngflokkurinn gerði sér ferð á beilsuhælið og hélt hljómleika fyrir sjúklingana. Og á eftir tók söngstjór- inn til máls og sagði að lokum: — Og svo óska ég ykkur góðs bata! — Sömuleiðis! svaraSi rödd aftar- lega í salnum. Þegar trúboSinn hafði lokið ræðu sinni gekk hann á milli áheyrandanna og talaSi nokkur orS við hvern ein- stakan. Við einn þeirra sagði hann: „Hvernig er þvi farið með þig, Jónas, lifir þú í friði við guð?" „Það kemur þér ekkert við," svar- aSi maSurinn. „ViS útkljáum þaS okk- ar á milli, guS og óg, og viljum ekki neinn sletturekuskap fram i okkar einkamál." Slysaskotið. Pusi í Blesu ætlaði að halda sam- kvæmi fyrir granna sina og vildi vanda vel til. Hann hafði heyrt sagt að styrjuhrogn væri mesta lostætið sem hægt væri að hafa á brauð, og keypti dós, en þegar búið var að smyrja vantaSi hrogn á horn á einni sneiSinni svo aS Pusi setti nokkur rjúpnahögl á sneiðina, þvi að þau ilitu út eins og hrognin. Þetta fór ágætlega og enginn tók eftir neinu. Daginn eft- ir hitti Pusi þann gestinn, sem feng- ið hafði haglasneiðina og spurði: „Tókstu ekki eftir neinu skrítnu í gær?" Nei, ekki hafði hann gert það. — Af því að þú skilur saklaust gam- an skal ég trúa þér fyrir því að það voru högl á einni brauðsneiðinni sem þú ást. — Ja, mikill fjári! Nú skil ég hvers vegna ég skaut köttinn um leið og ég beygSi mig til aS láta á mig skóna i morgun! Það komst sú saga á loft aS Bjarni í Króki hefSi verið fullur á laugar- dagskvöldið og mundi hafa náð sér í heimabrugg. Hreppstjórinn frétti þetta og hann gerði sér ferð til manns- ins til að yfirheyra hann. — Heyrðu Bjarni minn, var það heimabrugg sem þú drakkst? — Já. — Og hvar fékkstu það? — Beint ofan i kjaflinn! Skoti nokkur var að taka lögreglu- þjónspróf vesfur i Ameríku. — Hvernig á maður að drcifa mann- fjölda, sem safnast saman á götunum? spurði kennarinn. — Ja, ég veit ekki hvernig þið gerið þaS hérna, en heima tökum A'iS bara ofan höfuSfatiS og réttum þaS fram og biðjum um aura handa Samverj- anum, svaraSi Skotinn. Tvær telpur komu inn í búS og sú eldri baS um pakka af tuggugúmmí. — A ekki systir þín að fá pakka líka? spurði kaupmaðurinn. — Nei, hún fær tuggurnar mínar þegar ég er hætt viS þær, svaraSi telpan.

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.