Fálkinn


Fálkinn - 17.08.1956, Blaðsíða 4

Fálkinn - 17.08.1956, Blaðsíða 4
FÁLKINN LIIIS DOMWGIM - frægasti nautabani heimsins er þjóðhetja Spánverja, vinur Hemingways og Övu Gardner. Rita Hayworth, Lana Turner, Zsa Zsa Gabor og fleiri eru bráðskotnar í honum. Nú er hann sestur í helgan stein og hættur að drepa griðunga, þótt ekki sé hann nema 33 ára. — Hann hefir nóg fyrir sig að leggja, því að hann á um 50 milljón ísl. krónur og að auki stórar kaffiekrur, tvær hallir, einkaflugvélar og sjö bifreiðar. ÁTJÁN ára gamall hafði Luis Miguel Dominguin fengið eldskírnina, sem nautabani. Það var í Sevilla, en þar eru vandfýsnustu nautvígaáhorfendur á öllum Spáni. Síðan voru liðin fjór- tán ár. Og í kvöld átíi Dominguin að berjast við naut á ný, eftir nær tveggja ára fjarveru frá „blóði og sandi". Hann hafði slasast svo illa fyrir rúmu hálfu öðru ári, að lækn- arnir fortóku að hann gæti nokkurn tima stungið i svæfingarholu á nauti framar. Aldrei hafSi hann biSiS nokkurs leiks meS jafn mikilli eftirvæntingu, nema kannske fyrsta leiksins í Se- villa. Hann hafSi um tólf ára skeiS verið frægasti nautabani Spánar en þá varS slysiS. Hann hafði komist í æsing á hringsviði í Venezuela og gerst djarfari en rétt var. Hann hafði bókstaflega ögrað dauSanum með þvi aS veifa rauðu skikkjunni sinni framan í nautið, ginnt þaS aS óþörfu og sýnt svo mikla fífldirfsku aS fólk sem var þaulvant hinni spönsku þjóS- aríþrótt stóð á öndinni og varS agn- dofa. Aldrei hafSi jafn ferlegt nauta- vig sést í Venezuela. FólkiS trylltist og hann trylltist líka og gleymdi boð- orSinu, sem faSir hans hafði sett hon- li'm i æsku: „Ber þú virðingu fyrir dauSanum!" En merin gleyma því stundum og Dominguin gleymdi því þarna i Venezuela, þó að hann hefði 12 ára þjálfun að baki og hefSi drepið yfir 2000 naut. Hann ætlaSi aS gera minnisvcrSa sýningu þarna, svo aS ef nokkrum áhorfenda hefði dottið í hug, að þeirra eigin goð, Fernandez væri honum fremri, skyldu þeir verSa aS láta í minni pokann og breyta skoSun. Fyrst lagSist hann á hnéS aSeins þreni metrum fyrir framan glápandi griSunginn. Hann vissi aS ef bola dytti í hug að gera árás, var þessi hnéstaða hans hætluleg. En hann hafði gætur á löppunum á tuddanum. Meðan gleitt var milli framlappanna mundi hann ekki stökkva á hann. Áhorfendurnir trylltust af þessari dirfsku og lófaklappið var eins og þruma. En hanp var ekki ánægður saint. Hann vildi láta fólkinu renna kalt vatn milli skinns og hörunds. Og hon- um tókst þaS. Nautið stóS kyrrt á miSju hring- sviSinu. HorfSi einkennilega á hann, eins og þaS væri hissa. Og nú stóS Doniinguin upp og færSi sig hægt nær nautinu. BeygSi sig fram og tók i hornin og kyssti bola á krúnuna. Þá fór hrollur ura fólkiS og leið yfir marga. Amerísk stúlka, sem aldrei hafSi séð nautaat áður ætlaði að sleppa sér og æpti svo, að allir hrukku við. Og nú baulaði nautið í fyrsta skipti síðan það kom inn. Og broti úr sek- úndu áður vissi Luis Miguel hvað gerast mundi. En þaS var of seint. Hann fann sáran sviSa og þeyttist hátt upp í loft. Og auSvitaS kom hann niSur rétt hjá nautinu. Aðstoðarmenn komu hlaupandi úr öllum áttum til aS ginna nautiS burt frá honum en þaS var of seint. NautiS setti undir sig hausinn og stangaSi. Dominguin fann sáran sviða i lærinu og svo missti hann meðvit- undina. Hann raknaði ekki úr rotinu fyrr en í spitalanum löngu siðar. Læknarnir töldu honum ekki lifs von fyrst í staS, og síðar sögðu þeir aS óhjákvæmilegt væri aS taka af honum fótinn fyrir ofan mitt læri. En Luis Miguel þvertók fyrir þaS — og fékk aS halda skankanum. En eitt vildu læknarnir sverja: að þessi maður mundi aldrei geta drepiS naut fram- ar. Fóturinn yrSi aldrei jafn góður. Og lengi vel var svo að sjá sem sú spá mundi rætast. Dominguin gekk viS tvo stafi í nokkra mánuSi. En einn daginn fleygSi hann stöfunum í bræSi. Hann datt er hann hafSi gengiS tvö skref og þjónar komu til að hjálpa honum á fætur, en hann benti þeim aS fara frá og loks tókst honum aS komast á fætur og var þá orðinn kóf- sveittur. En hann var hróðugur yfir sigrinum, eigi síSur en í Sevilla forð- um, er hann hafði drepið tvo vetrunga í fyrsta laginu. Hann datt oft næstu daga og vikur. En loks þóttist hann maður til að fara að æfa sig undir nautavíg á ný. Það gekk sæmilega og rúmu missiri eftir slysið fékk hann Pepe Ordöniz til að taka sig á skrá aSal nauta-atsins i Madríd. Það var eftirminnileg sneypuför. Þegar hann var kominn á sviðið and- spænis nautinu, stirðnaði allur fót- urinn. Aðstoðarmennirnir björguðu honnra út og annar var fenginn til að drepa nautið. Og áhorfendurnir höfðu sýnt honum sama ræktarleysið sem lækkandi stjörnur fá oft að reyna. Nú voru gömlu afrekin hans gleymd, en fólkið lét rigna yfir hann eggjum og skemmdum appelsínum. ' Luis Miguel Dominguin er alltaf með skjálfta áður en hann kemur inn á sviðið til að drepa nautin. En þegar á hólminn er komið hverfur skjálft- inn. Dominguin hrópar „Uh toro!" og nautið kemur æðandi og Dominguin leggur sverðinu í svæfingarholuna á bola. Þá dugir ekki að vera skjálf- hentur, því að holan er á stærð við fimmeyring. Hann var framlágur þetta kvóld og sór þess dýran eið að koma aldrei framar fram i nautaati. Nú fór hann aS iSka samkvæmislífiS. Hann var tíSur gestur í Cannes, Nizza og Holly- wood og oftast meS frægum kvik- myndadísum. Ava Gardner, Rita Hay- worlh, Lana Turner og Zsa Zsa Gabor voru fylgifiskar hans og vildu allar eiga hann. Á einu kvöldi hafði hann sóhindaS meiru en hálfri milljón króna i spilavitinu og eftir eitt sam- kvæmið sem hann hélt fékk hann gcst- unum aS skilnaSi ferðatösku, alfatnað og vasapeninga og fylgdi þeim út í flugvél, scm fór með þá til Róma- borgar. Hann munaði ekkert um ])ess konar. Hann átti sjö ameríska bíla, kaffiekrur og nær 50 milljónir í banka! En 'hann gleymdi ekki nautavígun- nm. Hann þráði að fa uppreisn fyrir ósigurinn í Madríd fyrir hálfu öðru ári. Og einn daginn tók hann ákvörð- un, sem ekki varS breytt. Hann var meS Övu Gardner á viShafnarsýningu í Madrid. SkrúSganga nautavígamanna gekk í fylkingu fram hjá stúkunni, sem þau Ava sátu í. Honum var litið til hennar og sá að hún var í þann veginn að standa upp. Hún var svo vön dálætinu að hún hélt að þetta væri gert til heiSurs sér. rlann brosti til hennar og studdi hendinni á öxl hennar og stóð upp sjálfur og svaraði kveðju fylkingar- innar. Og þá varS Ava hrifin, þó að hún yrði aS sætta sig við aS hverfa i skugga Luis. Upp frá þeirri stundu varð hún hrifnari af honum en nokk- urn tíma áður. Þó að ekki tækist henni að ná í hann. — En á sömu stundu hal'ði Dominguin hcitstrengt að heyja einn leik enn. Og nú var dagur þessa leiks runn- inn upp. Eftir tvo daga átti hann að standa andspænis dauðanum og reka af sér slySruorðið. Það lá ekki vel á honum. Það var skjálfli i honum — enda hafði hann alla ævi veriS órór undir nautadrápin. Hann hafSi ekki dregiS dul á hetta viS hlaðamenn. Þeir spurðu alltaf: „Heyrið þér, Doming- uin, eruð þér aldrei hræddur þcgar þér gangið móti bola?" Hann hafði alltaf brosað og svarað að hann væri alltaf lafhræddur. Stundum beinlínis lamaður af hræðslu. Stundum hafði hann sagt

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.