Fálkinn


Fálkinn - 17.08.1956, Blaðsíða 5

Fálkinn - 17.08.1956, Blaðsíða 5
FÁLKINN viö sjálfan sig: „Hættu þessu og farðu til Brasilíu, þar eru engin nautaöt og þú getur lifað í næði og losnað við þennan sífcllda kviða fyrir því að vera drepinn fyrir augunum á 30.000 áhorfendum, sem þá loksins fengi ríf- lega skemmtun fyrir peningana." Blaðamennirnir- höfðu alltaf mis- skilið þessa brosandi ró og haldið að honum væri ekki alvara. Og dag- inn eftir gátu milljónir manna lesið greinarnar um „manninn með stál- taugarnar", nautabanann sem óttað- ist ekki dauðann heldur hló að honum. Fyrir utan hringleikahúsið, „Plaza del Toros" var múgur og msrgmenni. Allir vildu sjá nautabanann fræga, því að þó að hann væri ráðinn á tvær sýningar í Venezuela var þetta siðasta sýningin hans á Spáni. „Síðasta sýn- ing!" Honum hraus hugur við. Annars höfðu margir spurt hann hvers vegna hann lyki ekki Venezuela- sýningunum af áður og hefði loka- sýninguna á Spáni. Þvi var auðsvarað. Fyrir þessa sýningu i Madrid fékk hann nær 200.000 krónur. það hæsta sem borgað er á Spáni. En fyrir sýn- ingarnar tvær i Venezuela fékk hann 950 þúsund. Góð greiðsla fyrir tólf mínútnr, enda sú hæsta, sem sögur fara af í heiminum. Nú var klukkan 12.45 og mál til komið að halda af stað. 1 dag hafði hann klætt sig einn — ekki viljað neina þjóna kringum sig. Farið í nær- skornu brækurmnar, hneppt að sér vestinu. Og engum blaðamönnum hafði hann tekið á móti. í kvöld mundi margt frægt fólk horfa á hann. Sendiherrar og aðalsmenn. Hann and- varpaði. Síminn hringdi þegar hann var að opna dyrnar. Hann ætlaði ekki að svara. Liklega einhver stelpan að óska hoiium til hamingju. En svo snerist honum hugur. Og það glaðnaði yfir honum er hann heyrði hver var í simanum. „Já, mamma, ég skal ekki gleyma að fara varlega. Ekki tefla i tvísýnu. Treystu inér, mamma. Þetta er síðasti leikurinn minn á Spáni, og mig lang- ar til að lifa lengur. Engin sýning í dag, bara þaulæfð atvinnuleikni." Móður hans hafði aldrei getist að starfi hans. En bæði hún og hann vissu, að hann sagði ósatt, er hann lofaði að tefla ekki i tvísýnu. Þetta var siðasti leikurinn hans á Spáni, og hann varð sóma síns vegna að sýna meira en venjulega atvinnuleikni. Hann gat ekki skilist við nautavígin án þess að sýna og sanna, að hann væri enn besti nautabani Spánar. ,,Enga sýningu" hafði hann lofað móður sinni. En þvi loforði mundi hann hafa gleymt er hann kæmi fyrir auglit 30.000 áhorfenda. Hann mundi hafa sýningu, sem ekki ætti sinn líka. Þeir sem höfðu fleygt í hann flöskum og appelsinum seinast skyldu verða að skammast sín og éta ofan i sig það, sem þeir höfðu sagt. Hann gekk niður stigann, hugsandi. Þegar.hann kom niður í fordyrið stóð fjöldi af blaðamönnum upp og ljós- myndarablossarnir léku um hann. En hann leit hvorki til hægri né vinstri og gekk beint út í bílinn án þess að segja orð. Þann bil þekktu allir. Og á leiðinni hrópaði fólkið og veifaði til hans. Karlar og kerlingar og smákrakkar. Allir. Og þegar billinn nam staðar kyssti fólkið rúðurnar. Gömul kona með hækjur kom til hans er hann steig úr bilnum. Hann ætlaði að slíta sig af henni en hætti við. „Guð blessi þig, drengur minn," sagði hún grát- andi og kyssti höndina á honum. Og svo fór hún inn. „Þetta verður sýning, sem segir sex," sagði forstjórinn og neri saman hondunum. „Allir sendiherrar, og svo franski leikarinn Fernandel og hún vinkona þin, Ava Gardner." Luis Miguel svaraði engu. Hálftima síðar beið hann byrjunarinnar. Hann átti að eiga við hættulegan bola í dag. Trylltan og lævísan, sem miðaði öðru horninu en stakk með hinu. Nautið liafði þegar drepið einn hest, og picadorinn sloppið með naumind- um undan því. Og nú stóð það á miðju sviðinu og beið. Svo var blásið í lúður. Luis Miguel baðst fyrir, rétti svo úr sér og gekk inn. Viðureignin varð ekki löng. En aldrei hefir nautabana verið fagnað með suðrænari hita en Luis Miguel Dominguin að leikslokum. * Ava Gardner bað nautabanans en hann færðist undan, og Lucie Boce — lítt kunn leikkona, sem varð fegurðardrottning Italíu 1947 — náði í hann fyrir nefinu á Övu. Þau eignuðust barn sitt í vetur sem leið. AT3HUALPA - sídosti Uonunyuv Inktnnna Aztekarnir í Mexico og Inkarnir í Perú voru hástæðar menn- ingarþjóðir, er hvítir menn komu í Vesturálfu. En gullið þeirra freistaði Spánverjanna, sem útrýmdu þjóðunum með dæmafárri grimmd og fúlmennsku. Víst er talið, að Inkar hafi getað falið ógrynni gulls fyrir hinum hvítu böðlium sínum, og þess vegna eru enn í dag gerðir út leiðangrar til að leita hinna gömlu fjársjóða Inkanna. Húsmæður i New York elda matinn sinn við gas, sem er leitt í pípum alla leið frá Texas — yfir 3000 kílómetra veg. í Hollandi búa 327 manns á hverj- um ferkílómetra, i Belgíu 288, Stóra- Bretlandi 208 og Vestur-Þýskalandi 203. Það var Spánverjinn Pizarro, seni þyrstur i gull fór ránshendi um ríki Inkanna, brytjaði niður óvopnað fólk og ginnti það með loforðum, sem hann sveik jafn- harðan. Pizarro fór með löndum frá Panama suður á bóginn og fylgdu honum aðeins hundrað manns í fyrstu ferðinni. En hvar sem þeir komu i Indíánaþorp á leiðinni furðaði þá á að sjá hve mikið af gulli og gripum úr dýr- um málmum fólk hafði umleikis. Þó urðu þeir mest hissa er þeir komu í borgina Tumbez. Þar skildist þeim til fulls hve rikir Inkarnir voru, og þar spurðu þeir fyrst til konungsins Atahu- alpa. Þarna í Tumbez var fjöldi mustera, og ðll voru þau skreytt gulli og gimsteinum. Þar vofu stór goða-líkneski úr skíru gulli. Inkar tóku Spánverjum vel og hefðu þeir ekki látið gullþorst- ann gera sig hamslausa, mundi þeim eflaust hafa tekist að kom- ast yfir mikla fjársjóði með lempni. En þeir kusu fremur að fara fram með offorsi — morð- um og ráni. Pizarro sá hins veg- ar að hann var of fáliðaður itl að geta haft alla fjársjóðina á burt með ,sér. Hélt hann áfram lengra suður í könnunarferð, en í bakaleiðinni skildi hann menn eftir í Tumbez til að kanna stað- inn, en tók gisl af Inkunum til tryggingar því á Spánverjunum yrði ekki grandað. Fór Pizarro svo heim til að sækja meira lið. Þegar hann kom aftur voru þessir Spánverjar horfnir. Eng- inn veit hvort Inkar hafa drcp- ið >þá eða þcir hafa farist á ann- an hátt. Og Inkarnir voru horfn- ir líka og haft með sér allt gull- ið. Borgin var auð, Pizarro grcip i tómt. Nú ærðist Pizarro og fyrstu Inkaana scm hann hilii lét hanrt pynta til að fá að vita hvað orðið hefði af borgarbúum, en það bar engan árangur. Eng- inn vissi hvar gullið hafði verið falið. Nú hélt hann í aðra Indiána- borg, sem hét Chan-Chan. Þelta var höfuðborg keisaradæmisins Grand Chimu. En þegar þangað kom var borgin i rústum og Inkar höfðu falið allt hennar gull. I Perú rikti Huascar sonur Huayana, voldugs höfðingja, en annar sonur hans, Atahualpa, rikti i Quito. Lenti þeim bræðr- um saman og Atahualpa tók Huascar bróður sinn höndum og lagði undir sig riki hans. Nú leituðu báðir bræðurnir á náðir Pizarros og báðu um aðstoð hinna vel vopnuðu hermanna hans. Og Pizarro hélt sem bráð- ast til herbúða Atahualpa í Cajamarca — og handtók hann! Athualpa bauð mikið fé til lausn- ar sér, en Huascar bauð enn meira fyrir að verða látinn laus. Þegar Atahualpa frétti það lét hann drepa bróður sinn og fór svo að semja um lausnargjald sitt á ný. Bauðst hann til að fylla af gulli stofu, sem var 20 feta löng, 18 feta breið og 7 fet undir loft, og i viðbót átti Pizarro að fá tvöfalt rúm-magn af silfri. Pizarro tók þessu boði og Atahu- alpa lét boð ganga til prestanna i ríkinu um að koma með gullið. Og svo hófust gullflutningarnir. En Spánverjum fannst þeir ekki ganga nógu fljótt og afréðu að stúta Atahualpa. Kærðu þeir hann fyrir bróðurmorð og tóku hann af lifi, samkvæmt málamynda- dómi. Er Pizarro hafði drepið þennan siðasta Inka-konung skipti hann fjársjóðunum, scm komnir voru, milii sin og foringja sinna. Hefðu þeir biðið nokkrar vikur mundi þcir hafa fengið miklu meira. Því að nú tók fyrir alla gullflutn- inga. Sjö þúsund burðarmenn, hver með 40 kíló gulls og annar hópur frá Cuszo, með samtals líu smálestir af gulli, sneri við er þeir fréltu um aftöku Atahu- alpa. Grófu þeir allt þetta gull í jörðu, og síðan hefir það ekki fundist. En Pizarro naut ekki gullsins, sem hann fékk. Hann hafði lagt undir sig Perú 1531 ásamt Spán- verjanum Dicgo Almagri. Siðan urðu þeir óvinir, og Pizarra lét myrða Almagro, cn 26. júní 1541 var .hann myrtur sjálfur. Hann lét eftir sig tvö börn, sem hann hafði eignast með dóttur Atahu- alpa, og er sagt að afkomendur þeirra séu enn á lifi i Trujillo. * ¦>*:¦ %: ¦ *'. \ h: &

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.