Fálkinn


Fálkinn - 17.08.1956, Blaðsíða 9

Fálkinn - 17.08.1956, Blaðsíða 9
FÁLKINN Ginny var eins og slytti þegar hún kom heim. Þegar Dirk kom fór hún undir eins að tala um, að þau þyrftu að liafa skammbyssu á heimilinu. Morðinginn gæti komið þá og þegar til að reyna að ná í peningana. — Ég hefi einmitt verið að hugsa um þetta sjáifur, sagði Dirk. — Ég hefi meira að segja minnst á það við kunningja minn, sem á tvær skamm- byssur. Hann sagðist geta léð mér aðra. Eg skal fara til hans í dag og sækja hana. — Verðurðu lengi burtu? spurði hún. Hún var hrædd við að vera ein. — Ég verð ekki nema klukkutíma, svaraði Dirk hughreystandi. Hún fór að þvo upp í eldhúsinu eftir að hann var farinn. Og svo gljáði hún eldhús- gólfið. Eingöngu til þess að hafa eitt- hvað fyrir stafni. En þegar þessu var lokið var ekki liðinn nema hálf- tími. Það var langt ennþá þangað til Dirk kæmi. En hver var annars þessi Walter Mills, sem ætlaði að ljá hon- um byssuna? HÚN fór inn í stofuna og settist í uppáhaldsstól Dirks og fór að hugsa um hvar líklegast væri að leita að peningunum. Lögreglan hafði leitað og Dirk hafði leitað — ætti hún ekki að reyna að leita líka? Hún var kona, og það var kona, sem hafði falið pen- ingana. Hvar mundi Ginny hafa geymt peningana sjálf, ef hún hefði verið i hennar sporum? Allt í einu stóð hún' upp og fór fram í oldhúsið. Dyrnar að kjallaranum voru frammi í forstofunni, rétt við eldhúsið. Hún kveikti á kerti og fór að feta sig niður brattan stigann. Ekki mundu þeir vera nálægt katl- inum að gassuðuvélinni — það hefði verið of áhættusamt. En i hillunnm þarna? Þar stóðu margar krukkur. Kannske voru peningarnir í einhverri þeirra? Nei, hugsaði hún með sér, að minnsta kosti hefði ég aldrei falið þá þar. Hún gægðist inn i hillurnar. í einni krukkunni var litur. Önnur var tóm. í einni voru ryðgaðir naglar. En þarna stóð alveg ný krukka! Hvernig gat hún verið komin hingað? Það hlaut að vera Dirk, sem ... Lok- ið var laust og hún tók það af. Á næsta augnablik var hún sem steini lostin og starði á hvíta duftið í krukk- unni. Það var lútarduft! Til hvers ætlaði Dirk eiginlega að nota lútarduft? Hún stóð agndofa og braut heilann um þetta ... Jú vitan- lega ... Dirk hafði þvegið allan kjall- arann og hafði vafalaust keypt lútina til þess að hreinsa frárennslið. Þann- ig Waut að liggja í þessu. Og hann hafði auðvitað ekki viljað minnast neitt á það við hana úr því að það var lút ... En svo varð hringiða í hugsun hennar á ný, er hún var að leita i hillunum, að pcningafelustaSnum. Hvað var bak við gasmælinn þarna í horninu? Hann var ekki fast við þilið. Ginny reyndi að stinga fingr- unum bak við mælinn. En bilið var of þröngt. Hún fann að einhvers kon- ar pappir var þarna inni, en henni var ómögulegt að na honum. Svo fór hún að leita sér að stiga og setti hann upp aS bilinu. Nú varð auSveldara að komast bak við mælinn. HvaS var þetta? Óhreint umslag meS einhverju í? Þykkur bunki af þúsund króna seðlum! EINMITT í þessu mundi hún að hún var alein í húsinu. MeS titrandi fingr- um stakk hún umslaginu á sama stað aftur og hljóp upp kjallarastigann. Dirk hlaut að fara að koma. Ó, Dirk, komdu heim! Úr eldhúsglugganum var hægt að sjá til bílsins þegar hann kæmi. Hún þrýsti andlitinu að rúð- unni og starði út. Bíll stóð kyrr niðri á veginum, miðja vegu milli hennar og húss frú Pratts. Það var einkennilegt! Hann stóð í skugganum af stóru trjánum. Og hann var líkur bíl Dirks. En það gat ekki veriS hann! Hvers vegna hefði Dirk átt að leggja bílnum þarna? Kíkirinn! Hann lá á bókahill- unni. Hún hljóp og náði í hann. Þetta var bíll Dirks. Ginny varð agndofa. Nú skildi hún allt. Kannske ekki allt — en þó svo mikiS, að Dirk hlaut að vera morð- inginn. Henni fannst fæturnir kikna undir sér er hún gekk að símanum. Og það leiS langur tími þangað til henni skildist að síminn var i ólagi. Eng- inn svaraði hinu megin. Dirk hafði slitið símann úr sambandi. Hún missti heyrnarótlið á gólfið. Hún hrökk við er hún heyrði skell- inn, og aftur minntist hún þess að hún var alein í húsinu. Eða ¦— var hún kannske ekki ein? Dyrabjöllunni var hringt. Ef hún læddist út um bakdyrnar og hlypi á burt ... hlypi — hlypi . .. En fæturnir bátu hana út að eldhús- glugganum í staðinn. Hún gægðist út. Svo flýtti hún sér, hikstandi af hugar- léttinum, til dyranna og opnaði. þjónn, og aldrei á ævinni hafði hún orðið jafn glöS af að sjá lögreglu- þjónsbúning og núna. Hann heilsaði og sagSi: — Frú Rogers? Mér var skipað að hringja hjá yður. Er maðurinn yðar ... Hún gaf honum ckki ráðrúm til að ljúka setningunni. — Ég hefi fundið peningana, hróp- aði hún. — I kjallaranum. Komið þér meS mér ... ég skal sýna yður ... Hún skalf af ákafa er hún hljóp niður kjallarastigann. Þungt fótatak hans var að baki henni. Hún náði í umsiagiS og rétti honum ... Á næsta augnablik skein hræðslan úr augunum á henni. Þvi að lögreglu- þjónninn var hár vexti og tigulegur. Og því lengur sem hún horfði á hann, þvi minna fannst henni hann líkjast venjulegum lögregluþjóni. Hann stóð beint undir lampanum og hún sá græðgina brenna í augum hans, er hann læsti fingrunum að umslaginu. Hann kreisti það, leit hægt upp og horfði á hana. Ginny andaði djúpt. Hún hörfaði undan en hann kom á eftir. Hann króaði hana upp við þil- ið. Við beltið hafði hann skammbyssu, en sýndi ekki á sér snið til að nota hana. En hann teygði fram báðar liendurnar að hálsinum á henni ... Nú nam bakið á henni við þilið. Nei, það voru ¦hillurnar, sem hún stóð upp við. Hillurnar með krukkunum! Fingur hans læstust að hálsinum á henni i sama augnabliki sem hún sveigði sig til að ná í lútarkrukkuna. Með orku þeirri sem örvæntingin gef- ur, sleit hún sig af honum og skvetti duftinu úr krukkunni framan í hann. Beint i augun á honum. Hann öskraSi eins og óargadýr og riðaði aftur á bak með hendurnar fyrir andlitinu. Ginny elti hann með hálfum huga, og tókst að ná skamm- byssunni úr hylkinu. Konungleo dstormál Ástarævintýri Carols Rúmenakonungs eru ekki gleymd enn. Og i\ú hafa Englendingar gert þau „ódauðleg" með kvikmynd. ÁRIÐ 1922 kynntist Carol, þáverandi Rúmenakrónprins, friðri frú, sem hét Magda Lupescu. Þótt hann væri harð- giftur grísku prinsessunni Helenu féll hann fyrir töfrum Mögdu, sem skildi við mann sinn og tók saman við Carol og fóru þau ekki dult með ástir sínar. Varð þetta frægt hneykslismál, og olli vandræðum í Rúmeníu því að það kom brátt í ljós aS Magda Lupescu reyndi aS hafa áhrif á stjórnmál landsins. Carol fór með hjákonú sína í lúxus- flakk, var staddur í Venezia er Bratianu þáverandi forsætisráSherra liófst handa gegn Mögdu, vegna af- skipta hennar af stjórnmálunum. KLUKKAN var nær tvö aS nóttu, og hún sat viS rúm Dirks á sjúkrahús- inu. Hann hafði fengið meðvitundina aftur en var með miklar kvalir í höfð- inu. Lögregluþjónn — ófalsaður lög- regluþjónn — hafði sagt henni hvað gerst hafði. Dirk var á leiðinni frá Mills og var nærri því kominn heim, þegar lögregluþjónn gekk í veginn fyrir hann og sagSi honum að nema staðar. Dirk stöðvaSi bilinn og skrúf- aSi niSur rúSuna og lögregluþjónn gekk í veginn og gaf honum rothögg áSur en hann gat sagt eitt einasta orS. SíSan hafSi Cartwright bundiS Dirk og sett bitil í munn honum. Og aS svo búnu hafSi hann gengið heim að hús- inu og hringt. Auðvitað i þeirri von að Ginny hleypti honum inn. Þá mundi hann geta slegið hana i rot og :haft álla nóttina til að leita í hús- inu. Hann hafSi ekki þorað að hætta á leitina meSan húsiS var mannlaust og lögreglan hafSi umsjón meS því. En eftir að Dirk og Ginny voru flutt þangað var áhættan minni ... Ginny gat sagt Dirk niðurlagiS á sögunni. Dirk var mjög hugsandi er hún hafði lokiS máli sinu. — Elskan niín, sagði hann. — Þú varst dugleg — þú ert sannkölluð hetja. En ruglarSu ekki einhverju saman núna? Fyrst sagðir þú, að þú hefðir undir eins séð að þetta var ekki venjulegur lögregluþjónn, og að þú hefðir, ginnt hann með þér ofan i kjallarann þvi að það hefði verið eina undanfærið þitt ... En áður sagðir þú að þér liefði þótt vænt um að sjá hann ... Ginny tók fram í: — Læknirinn hefir sagt að þú meg- ir ekki tala mikið. Ligg þú nú róleg- ur, Dirk. Aldrei mátti hann fá vott af grun um það hræðilega, sem henni hafði dottið í hug. Hún ætlaSi að gera yfir- bót fyrir það til æviloka, og hann mátti aldrei gruna það. Hún skyldi verða besta besta eiginkonan i veröld- inni! Elsku Dirk ... Hún laut niður og kyssti hann. — Dirk, sagði hún bliðlega, — nú skulum við ekki tala meira um þetta! Aldrei framar. Hann ætlaði að segja eitthvað en þá lagði hún fingurna cá varirnar á honum. Svo beygði hún sig og kyssti hann fast og lcngi ... * Hann fékk foreldra Carols, Ferdinand konung og Mariu til að skipa Carol að koma sem fljótast til Bucurest — Mögdulaus! Carol neitaði að hlýðnast skipuninni og Bratianu fékk þvi framgengt aö hann var sviptur erfSa- rétti til krúnunnar. Þegar Ferdinand dó, 1927, varð þvi Carol ekki konung- ur heldur Michael sonur hans, sem þá var sex ára. En Carol og Magda héldu áfram slarkinu erlendis. En Carol átti ýmsa vini í Rúmeniu. einkum yngri liðsforingja, sem reru aS því öllum árum að hann kæmist til valda aftur, og þcir sameinuðust bændaforingjanum Maniu. Bratianu, mesti óvinur Carols, dó sama árið og Ferdinand konungur. Og um hvíta- sunnu 1930 kom Carol heim og tók völdin af syni sínum og gerði eins konar sætt við Helenu drottningu sina. QÞótti nú vel horfa, en fólk hafði ekki gleymt því að Magda Lupescu hafði Carol enn á sinu valdi. Eftir nokkrar vikur var hún komin til Rúmeniu og náSi nú meiri áhrifum en nokkru sinni áSur. Carol og hún lifðu saman og réðu mestu i Rúmeníu þangaS til 5. sept. 1940, er ÞjóSverjar létu Antonescu hershöfðingja neyða Carol til að leggja niður völd. Nóttina eftir flýðu þau Magda úr landi og settust að í Portúgal. Árið 1943 reyndu þau að komast tii Bandarikjanna, en var neitað um landgönguleyfi og fóru þá til Brasilíu og fylltu þar flokk ýmissa landflótta Evrópuhöfðingja, svo sem greifans af París, Fejíxar erkihertoga af Habs- burg og Nuno Dúarte, sem gerir kröfu til ríkiserfða í Portúgal. í stríðslokin settist Carol að i hinu fræga gistihúsi Copacabana í Rio með alla hirð sína. Þar borgaði hann yfir 3000 krónur á dag fyrir gistinguna, en uppihald átta hunda sem hann hafði með sér kostaSi rúmar þúsund krónur. Þarna drap hann tímann með bridge og út- reiðartúrum eða hann stytti sér stund- ir í náttklúbbnum „Midnight Room". Ávallt bar hann lítið rúmenskt flagg í jakkahorninu, og heimtaði að allir ávörpuðu hann „YSar hátign"! og skyldu karlmenn kyssa hönd hans en konur hneigja sig hirShneigingu. Hann talaSi fátt en lét öll erindi ganga um hendur kammerherra síns. En eftir stríSiS fór vegur hans dal- andi í Brasilíu. Þegar utanríkisráSu- neytiS hélt dansleik til heiSurs Eisen- hower forseta var Carol ekki boðinn en kom samt. Ekki gat yfirþjónninn látið hann fá borð, en Carol tók sér autt sæti við bar-borðið. Innan skamms kom stór og mikill Brasiliu- maður til hans og skipaði honum að standa upp — þetta væri hans borð. „Við þjóðræðismenn í Brasilíu líðum ekki uppgjafakóngum að taka sætin okkar," sagði sá brasilianski. Og Carol stóð upp með föruneyti sínu og fór. Carol dó fyrir nær fjórum árum, en Magda Lupescu lifir enn og er nú komin til Evrópu. Hún er mjög farin að heilsu. Nú hefir enskt félag kvikmyndað sögu Carols og heitir myndin „Kon- ungleg ástamál". Þar leikur Errol Flynn konunginn, en Anna Neagle leikur Mögdu Lupescu. Herbert Wilcox hefir annast leikstjórnina. Þarna koma einnig við sögu Maria Rúmenadrottn- ing, móðir Carols og ýmsir kunnir stjórnmálamenn Rúmena, scm voru viðriðnir deilur þær, sem urðu út af Carol i Rúmeníu. *

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.